Even iets moois nr. 580 - van duinen en bollenvelden

Vorige week had ik te weinig foto's voor een blog; deze week teveel. We worstelen ons er maar doorheen. Het wordt in ieder geval een kleurige reis.

Zoals u weet (?) werk ik in de kop van Noord-Holland. Dankzij mijn pensioen slechts twee dagen, maar toch. Ik volg zodoende wekelijks de stand van de bollenvelden. Dat ging heel hard de laatste week.

Een rijk geurend veld met Hyacinten, in de buurt van Egmond.

Ergens tussen Schagen en Anna Paulowna treffen we dit geschakeerde kleurenpalet.

Er zijn dit jaar veel pinksterbloemen en dientengevolge ook veel Oranjetipjes.

Vanuit eigen tuin zie ik een niet zo bijzonder tafereel: twee knuffelende Houtduiven. Hoewel, bij nader inzien: de rechter duif (het vrouwtje) mist een oog! We nemen wel eens de natuur als voorbeeld bij allerlei wreedheden, maar dat een duif met één oog een menswaardig bestaan kan opbouwen is voor mij toch nieuw. En bemoedigend.

Bij Burgervlotbrug ligt het natuurgebiedje Wildrijk. Dat is dezer dagen bedekt met een tapijt van wilde Hyacinten. Een heel bijzonder gezicht waarvoor fotografen zomaar afreizen naar een soortgelijk bos onder Brussel. Dus vertel maar niet verder dat ze ook in eigen land prima aan hun plaatjes kunnen komen; het is er nu nog lekker rustig.

De blauwe Hyacint is weliswaar in de meerderheid, maar daardoor springt de roze variant er temeer uit.

Tulpen zijn soms zo fel gekleurd dat bijna een zonnebril nodig is.

Vanuit de lucht krijg je weer een heel andere kijk op de bollenvelden en valt vooral de structuur op. Dit is bij Schermerhorn. Op YouTube zal ik een filmpje plaatsen van meer drone-opnames. Zoek naar het kanaal 'Stam vliegt.'

Afgelopen vrijdag maakte ik een zeer lange wandeling door de Amsterdamse Waterleidingduinen. Ik ging op zoek naar braamsluiper, gekraagde roodstaart, beflijster en nachtegaal, maar had ook oog voor de wat gewonere soorten. Zoals deze Grote Bonte Specht.

Of nóg gewoner: de Koolmees.

De AWD bieden een afwisselend landschap van kanalen, duinen, vlaktes en bos. Die variëteit staat garant voor een groot aantal vogelsoorten. Toen ik deze foto maakte meanderde het ver dragende geluid van een zingende, onzichtbare Grote Lijster door het gebied. Prachtig!

Op een uitstekende tak van een dode boom zingt een Boomleeuwerik zijn melancholieke wijsje.

Wacht even! Een Nachtegaal, en zelfs zichtbaar! Om ze te horen hoef je niet veel moeite te doen. In onze duingebieden (maar ook wel langs de grote rivieren of andere waterrijke streken met veel struikgewas) is zijn zang vanaf ongeveer nu goed aanwezig. Ze zingen zeer luid en ze gaan gerust tot in de nacht door. Zien is lastiger. Ze houden zich bij voorkeur op in dicht struikgewas en houden niet van bekijks. Dat ik een filmpje kon maken van een zingende zichtbare Nachtegaal is daarom best uitzonderlijk (zie YouTube; 'Stam vliegt'.)

Sinds een paar weken gearriveerd vanuit zuidelijker streken: de Fitis. Ziet er vrijwel hetzelfde uit als de Tjiftjaf, maar gelukkig door zijn zang goed te onderscheiden.

De vlinders zijn er ook weer sinds een paar weken. Waar dit vorig jaar nogal traag en stroef op gang kwam, daar barstte het dit voorjaar spontaan en overvloedig los. Dit is de Kleine Vuurvlinder, een algemene soort maar wel heel klein.

Even iets moois nr. 511 - Biezen en bollen

De vogelvrije vrijdag bracht de ingeving om op zoek te gaan naar blauwborst, rietzanger en andere prettige rietvogeltjes. Maar het bleek toch te koud en te winderig. Ik hoorde ze allemaal, zag ze zelfs, maar een foto zat er niet in. Gelukkig was er genoeg ander moois.

Tja, de bollen. Elk jaar in april zoek ik wel een plek waar de mooiste landschappen zijn te vinden. Vanwege mijn werk ontdekte ik de bollenvelden in de kop van Noord-Holland, waar de hyacinten een kleurig tapijt vormen rond de Noordhollandse molens. Een mooie combi, en oer Hollands...

Ondertussen verzamelen steeds meer Grutto's zich in onze plasdrasgebieden. Aangekomen uit Afrika doen ze krachten op alvorens hun plekje te claimen in de polder. Ik tel er zo'n 250 en omdat ik een uitsnede maak van een foto die toch al niet helemaal scherp is krijg je een grappig effect van allemaal bruinrode plukken. Nou ja, vind ik. Als ik me niet vergis zitten er nog wat IJslandse tussen en die moeten nog een stukkie noordwaarts.

Mevrouw Torenvalk heeft zich teruggetrokken in een nestkast, zoals veel Torenvalken. 

Zijn er ijlere vogels dan de zeldzame Steltkluut? Ze lijken fragiel en breekbaar met hun dunne, lange rode poten en spitse snavel.

Ik vermoed dat het een stelletje is...

Staart omhoog, vastberaden blik, deze man Fazant is niet voor een kleintje vervaard, dat zie je zo. Opschepper!

Aha, deze week hoor en zie ik ze voor het eerst dit jaar: de Fitis! Terwijl de tjiftjaf al weken zijn getjiftjaf laat horen is de Fitis altijd wat later. De Fitis is ook wat kieskeuriger in zijn biotoop: verspreide struiken in een natte omgeving, daar is-ie te vinden.

Ik stuit nog een keer op een groep Grutto's, alweer zeker 150.

Ik zei al dat het koud en winderig was en waarschijnlijk daarom zoekt deze Rietgors zijn maaltje bij elkaar op de grond.

Een paartje Slobeend, herkenbaar aan die onmogelijke snavel.

Een Holenduif. Even later wurmt hij zich met enige moeite in een van de holletjes van de boom, ook al bezig met een nest.

Even iets moois nr. 476 - Flevopolder

Tja, hoe gaat dat. Vastberaden toog ik op zoek naar de doortrekkende draaihals en beflijster, en hoewel ik er akelig dicht bij geweest moet zijn... vond ik ze niet. Ondanks de focus op deze soorten hield ik wel mijn ogen open voor wat zich verder nog wou laten zien. Dat leverde toch weer smakelijke soorten op.

Ik check even Waarneming om te kijken of er zich wat in mijn buurt bevindt en wat denk je wat? Op 800 meter moet een groep van wel 300 Dwergmeeuwen rondhangen... Ik moet eerlijk bekennen dat ik ze in eerste instantie niet herken: kokmeeuwen, denk ik. Maar dan zie ik die donkere snavel, de geringe grootte en vooral de donkere onderkant van de vleugels. Jawel, Dwergmeeuw.

Een mooie meeuwensoort. Ze foerageren door constant heen en weer te zeilen en telkens te duiken naar insectjes op het water. Dat levert ongeveer 5 gelukte foto's op; van de 200...

De Oostvaardersplassen barsten van de vogels die elk wedijveren wie het hoogste lied kan zingen. Hier een Winterkoning die net even zijn snavel houdt.

Maar deze heeft er echt zin an: een Fitis zingt zijn melancholieke wijsje vanaf een lage boomtak.

Nee, deze Staartmees zingt niet. Geen tijd voor. Aan zijn rommelige en sleetse uiterlijk zie je dat hij het druk heeft met zijn jongen.

Leuk, zo'n Vinkenman helemaal tussen het groen.

Even iets moois nr. 473 - Duin en bollen

Afgelopen vrijdag begaf ik mij met een collega in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Doel was zoveel mogelijk vogelsoorten te horen (minimaal 30) en in ieder geval de Blauwborst en de Gekraagde Roodstaart in de lens te krijgen. Toen we halverwege de middag naar huis gingen stond de teller op 47 soorten! Daaronder de oorverdovend zingende doch onzichtbare nachtegalen. De plaatjes kwamen dit keer op de tweede plaats, dus even zien of dat nog iets geworden is. Het was eigenlijk meer 'kijken met je oren...'

Lang moesten we zoeken naar de Blauwborst. Dat komt omdat ze niet doorlopend zingen. Ze doen een riedeltje, soms twee, en dan zijn ze zomaar 20 minuten stil. Tja, vind 'm dan maar eens. Foto is trouwens van eerder deze week, in polder Groot Mijdrecht.

De Gekraagde Roodstaart. Ik moest even nadenken toen ik hem hoorde zingen: is tie dat nou of is tem dat nou niet... Altijd weer wennen wanneer de zomervogels terugkeren. Prutfoto overigens, want je ziet hem alleen van onderen, maar neem van mij aan: het is een prachtvogel!

Net deze week teruggekeerd: de Fitis. Zijn melancholieke wijsje is op veel plekken te horen.

Normaal een vrij introvert vogeltje, maar tijdens het voorjaar doet-ie zijn best iedereen te overschreeuwen. Kenmerkend zijn de baltsvluchten: vanuit een boomtop stijgt hij een meter of tien op, om zich dan luidkeels zingend - als lijkt het aan een parachuutje - neer te laten zweven naar een volgende boomtop.

Aha, die had ik wat eerder verwacht maar pas nu zie ik de eerste: de Zwartkop. En omdat het een vrouwtje is zien we geen zwart, maar een bruin petje. Leuk!

Zeg je Waterleidingduinen, dan zeg je Damhert. Eentje dan, maar verder heb ik ze links (en rechts) laten liggen.

In de Waterleidingduinen wonen zo'n 60.000 Zandhagedissen, denkt men. Het was al jaren geleden dat ik er een zag, maar nu dan weer eentje, een mannetje.

Op zaterdag reden we naar de Noordoostpolder, even zien of de bollen er al uit zijn. Nou, lang niet allemaal, maar toch genoeg voor kleurige velden. Zo'n rij kale bomen, ik vind dat altijd erg fotogeniek.

Hollandser wordt het niet: tulpen en molens. Hoewel ik liever een paar van die mooie 18e eeuwse bovenkruiers zou zien...

Hoeveel kleur wil je hebben? Er is in de polder een route uitgezet die we voor een deel reden. Aanrader voor komend weekend! Neem wel je woordenboekjes Spaans en Japans mee, want dat is daar momenteel de voertaal...

Even iets moois nr. 434 - Bargerveen

De vogelvrije vrijdag voerde ons naar het Bargerveen, een van de weinige hoogveengebieden in ons land. Het is bijzonder rijk aan vogels. Ongeveer de helft van alle Nederlands grauwe klauwieren broedt er en ook de wielewaal is goed vertegenwoordigd. Mijn doel was vooral de roodpootvalk die daar al een aantal weken tamelijk honkvast zit en zich uitgebreid laat portretteren. Maar deze vrijdag... was hij er niet. Daarom fluks de aandacht gericht op wat er allemaal wel was.

Ik sta nog naast de auto als ik de camera al nodig heb. Er zit van alles in de struiken en bomen. En wat ziet mijn spiedend oog, daar door het gebladerte? Verdraaid, gelijk al een Grauwe Klauwier man. Ook mijn lensje vindt hem. En dan moet de dag nog beginnen...

Die zien we hier in het westen niet zo vaak: de Geelgors. Zingt zijn typische lied vaak vanaf het topje van een struik of boom.

En ook dat overkomt me niet zo vaak: ik loop van de ene in de andere Spotvogel. Zijn zang is zeer herkenbaar en heb je het één keer gehoord, dan onthou je het makkelijk.

Zowat in elk struikje of bosje wel te vinden: de Fitis.

Ik heb niet zoveel kijk op amfibieën, maar ik geloof dat dit de Poelkikker is.

Vaak zag ik de afgelopen weken de Gele Kwikstaart, maar nog nooit is zo'n omgeving.

En zelfs de Blauwborst was aanwezig!

Als ook de Rietgors.

Verder hebben we een tijd staan speuren naar de wielewaal die zich doorlopend liet horen in de kroon van een groepje bomen. Horen en zien zijn bij de wielewaal twee totaal verschillende begrippen die slechts zelden samenvallen. We hebben daarom maar genoten van het prachtige die-du-djoo van deze vogel.

Ook het geluid van de watersnip was interessant. Hij maakt in dit seizoen op vrij grote hoogte rondvluchten waarbij hij een soort mekkerend geluid laat horen. Dat levert hem de bijnaam 'hemelgeit' op.

Op de terugweg rijden we via de Archemerberg nabij Ommen. Daar bivakkeert al sinds bijna een week een onvolwassen Lammergier. De vogel is afkomstig van een fokprogramma, heet Eglazine, is geboren op 12 maart 2020 in Italië en uitgezet in Zuid-Frankrijk. Ze draagt twee metalen ringen om beide poten, heeft omwille van de herkenbaarheid twee gebleekte vlakken op haar vleugel en is bovendien uitgerust met een klein gps-zendertje. Zodoende weten we dat ze op 14 april begon aan haar tripje. Via Parijs en Antwerpen belandde ze bij Ommen. In ons aangeharkte landje is het vinden van een natuurlijke prooi lastig, maar gelukkig wordt ze geholpen met kadavers van dode schapen. En nu maar afwachten hoe haar planning er verder uitziet. Voor dit moment is het dé trekpleister van het gebied en ver daar buiten. Te begrijpen, met een spanwijdte van tegen de drie meter...