Marco voorspelde een aardige dag; tijd om weer eens een rondje OVP te maken. Op de route staan diverse hutten en schermen, dus alle kans om je geluk te beproeven.
We stuiten op een paartje Knobbelzwanen dat lekker aan het badderen is. Je zou kunnen zeggen: het plezier spat ervan af bij deze man.
Je moest er goed naar turen door de verrekijker, maar dan lukte het om tussen het omgevallen riet zo'n vijftien Watersnippen te ontdekken. Zitten ze stil, dan zijn ze vrijwel onzichtbaar.
Vanachter een kijkscherm zien we een Grote Zilverreiger jagen op onderwaterbeestjes. Hier pakt hij een klein visje.
Grote Zilvers leveren vaak een saai plaatje op, maar als ze zo voetje voor voetje door het laagstaande water sluipen, dan voel je iets van de spanning en concentratie die hij ook moet hebben.
Wilde Zwanen, trouwe wintergasten. Vogels van het hoge noorden en Siberië die 's winters met plezier afreizen naar onze lage landen.
"Verwacht het onverwachte" is een uitspraak onder vogelfotografen. En bij deze foto kan ik bijna huilen. Want wat ik ook verwachtte, niet dat er zomaar ineens een Zeearend vlak voor m'n snufferd opdook om een dode vis uit het water te halen. De instellingen van de camera waren hier zodoende evenmin op berekend en van de 50 foto's die ik toch snel wist te maken bleken er 50 mislukt. De flater van het jaar 2020, zonder enige twijfel...
Uit de verte toont-ie wat grijzig, maar van dichtbij is de Krakeend toch werkelijk mooi.
Dat geldt eigenlijk niet zo voor mevrouw Kuifeend, die er ook van dichtbij wat vaal en vlekkerig uitziet.
En dan de Slobeend, met die bovenmaatse snavel. Vooral met een flauw zonnetje een schoonheid. Zitten in groepen van tien- tot honderdtallen op de grotere plassen, vaak allemaal met de kop onder water.
En zoals wel vaker liep ook deze dag weer ten einde. Precies op tijd waren we op een plek met een vrij uitzicht naar het westen.
.jpg)
