Even iets moois nr. 622 - Beekdalen en duinvalleien

Ik maakte de afgelopen weken (waaronder vakantie in zuid Limburg) onwaarschijnlijk mooie foto's. Kijk ik ze terug, dan staat het kippenvel in mijn nek. U zult dat niet hebben, maar je vindt ze vast ook het aankijken waard.

Zeldzaam, op slechts enkele plekken te zien en dan vooral in zuid Limburg: de Bosbeekjuffer. Niet te verwarren met de algemenere weidebeekjuffer. Ik hou van een foto met het onderwerp in de schaduw en een lichte achtergrond. Dat lukte hier prima.

Hier het bewijs dat door rood rijden best mag. Foto opgestuurd naar de politie, maar het heet niet voor niets het Miljoenenlijntje...

Niet echt optimaal, zo op de grond. Snel een foto want de zon kwam weer achter een wolk vandaan en dan weet je het wel: binnen 2 seconden vertrokken. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Koninginnenpage natuurlijk.

Op meer plekken tegen te komen, maar alleen in zuid Limburg legaal: de Muurhagedis.

In weerwil van zijn naam vind ik 'm best bijzonder: de Gewone Oeverlibel, vrouw. Hangt te slapen op de St. Pietersberg.

Even dacht ik aan een lieveheersbeestje waarvan de stippen waren weggespoeld (het was nogal nat, onze eerste week vakantie) maar dit is gewoon de Grote Populierenhaan.

Ja, dit is dan weer zo'n foto waar ik met verbijstering naar kijk. Wat een geweldige ontmoeting. Dit is de zeldzame Duinparelmoervlinder. En hoewel zeldzaam, stond ik in een veldje met ossentong en daar vlogen er maar liefst een stuk of 40! Kennemerduinen.

Hoewel ik de onderkant prefereer, mag de bovenkant van de Duinparelmoervlinder er ook zijn.

Ook in de duinen komt de Gewone Oeverlibel voor. Hier het mannetje, zich warmend op het zand.

Hoewel vrij algemeen en overal te horen, slaag ik er niet zo makkelijk in de Braamsluiper voor de lens te krijgen. Houdt zich graag verborgen in de struiken. Zijn zang, zegt iedereen, doet denken aan een wekkertje. Nou ken ik niet alle wekkertjes, maar de overeenkomst tussen een wekker en een Braamsluiper is mij volslagen duister.

Een voor mij onbekend fladderbeestje, maar een korte zoektocht leverde de determinatie: een Lichte Daguil.

Libellen vind ik prachtig en soms denk ik dat ik er al wat verstand van ga krijgen. Zo zag ik in deze al vanuit de verte de vuurrode heidelibel, maar ik zat er naast. Het is de Zwervende Heidelibel. Te herkennen aan uhhh, nou ja, een streepje hier of daar, geloof ik... Mooi in ieder geval!

In extreem fel tegenlicht een portretje van de Geoorde Fuut. In afwijking van zijn grote neef nu druk met balts en nestbouw. Zoals eerder opgemerkt hou ik van tegenlichtfoto's. Dat daarmee een deel van het onderwerp uitgebleekt en nog maar amper zichtbaar is vind ik niet zo erg. Als geheel kan ik hier lang naar kijken.

Even iets moois nr. 592 - hete polders

Het werd heet, zoals voorspeld. Beetje op tijd uit de veren en toch maar op pad gegaan, hoewel ik er weinig van verwachtte. Desondanks kwam ik thuis met een kaartje vol mooie waarnemingen! Ik bezocht drie gebieden: de Nieuwe Driemanspolder, de Starrevaart en de Groenzoom/Nieuwe Droogmaking, alle in Zuid-Holland.

O ja. Pas toen iemand me ietwat geheimzinnig vroeg: 'Heb jij ze al gevonden' schoot me te binnen dat er een kleine hype was ontstaan rond een aantal rupsen van de Koninginnenpage. Toch maar even meezoeken en (eerlijk is eerlijk) op aanwijzen van een andere zoeker ook nog gevonden. Schitterend beestje. Hoewel ik ganselijk niet te klagen heb over mijn uiterlijk, zou ik met zo'n prachtig huidje zelf nog wel rups willen zijn.

In de plas jaagt een Kleine Zilverreiger. Karakteristiek, die gele sokken.

Het Klein Koolwitje, een zeer algemene vlinder.

U zag het al: de Watersnuffel. Zeer algemeen.

Ook algemeen, maar ik zag ze dit jaar nog vrijwel niet: het Icarusblauwtje. Dit is een vrouwtje.

Is dit grappig of is dit grappig... Bij een paar dichte bomen hoor ik een stel zeer geïrriteerde meesjes. Ik word nieuwsgierig: zou er een valk of een sperwer tussen het gebladerte verstopt zitten? Ik blijf luisteren en kijken en ineens schiet er een donkere schim uit de boom een vlieggat in een schuur in. Een Steenuil! Maar wat er in zit, dat komt er vast ook een keer uit. Ik blijf kijken... en blijf kijken... en blijf nog wat langer kijken... en ineens: daar is-ie!

Een Oeverloper komt ook nog even een kijkje nemen op de palen in het water van de Starrevaart.

Het is niet ieders smaak, maar ik hou best van straf tegenlicht. Het stelt bijzondere eisen aan de belichting en levert altijd een apart plaatje op. Zoals deze foeragerende Kemphaan.

Aardig om het verschil in grootte te zien tussen een Grutto (de grote) en de veel kleinere Watersnip.

Daar stond ik overigens wel van te kijken: er waren zomaar een stuk of 10 Watersnippen aan het foerageren in het ondiepe water. Ik ken ze vooral van een meer verscholen gedrag, dicht tegen een oever.

Even iets moois nr. 551 - Uil, page en jong grut van her en der

Ik maakte overal en nergens hier te lande opzienbarend mooie foto's, waarvan hier een verslagje.

De Steenuil. Op een boerenerf aan de rand van de Veluwe laat ik me opsluiten in een eenpersoons camouflagetentje. Niet zomaar een boerenerf, want er woont een gezin Steenuil. Ik hoop er iets van te zien. Dat lukt, maar ze hebben mij ook in de gaten...

Het erf is ingericht om de kans op een aardige foto zo groot mogelijk te maken; een stronkje, een schuurtje, een nostalgisch raampje, een vervallen pannendakje. Echt over nagedacht. Of de vogels zich vertonen weet je maar nooit, maar ik had alle geluk van de wereld.

De Steenuil voert mij terug naar vroeger. Ik moet een jaar of 10 zijn geweest en liep al in pyama, toen ik buiten, in het aardedonker, een stompe 'vorm' meende te ontwaren op het puntje van het schuurdak. Hoe ik ook tuurde, meer dan deze klomp werd het niet. Maar overdag was het er niet, dat wist ik wel zeker. Toen ik gauw boven mijn zaklamp ging halen was het voorwerp verdwenen. Verwachtingsvol bladerde ik in mijn vogelboekje en kon niet anders dan bedenken dat het een Steenuil moet zijn geweest. Sindsdien rij ik graag een uurtje om als ik er eentje weet te zitten.

Als een volleerd model poseert deze Steenuil. 

De Steenuil is deels ook overdag actief. Man en vrouw zijn hetzelfde gekleed. Deze foto laat zien dat het maar een kleine vogel is en onze kleinste uil.

Ergens op het Groninger platteland tref ik deze Zwarte Roodstaart, een jonkie nog. Volgens de eigenaar van de draad zou het een gekraagde roodstaart moeten zijn, maar dat ben ik met hem oneens.

Ik sta bij die draad omdat er een hele rij juveniele Boerenzwaluwen op zit. Naar alles wat voorbij vliegt schreeuwen ze moord en brand om eten.

Onderscheid maken ze niet, ook een willekeurige oom of tante krijgt te maken met hun bedelroep.

Ik werk momenteel in de kop van Noord-Holland. Als daar al een paar dagen een Koninginnenpage wordt gesignaleerd neem ik een uurtje vrij en ga op zoek.

Wat de ijsvogel is voor de vogelaar, dat is de Koninginnenpage voor de vlinderfotograaf: iets waar je beslist je best op wilt doen.

Opmerkelijk vind ik dat ik deze schoonheid zo ver noordelijk aantref, op een dammetje dat ver de zee in steekt. Zal wellicht te maken hebben met de begroeiing van dat dammetje: het talud staat vol met peen, de waardplant van de Koninginnenpage.

Even iets moois nr. 291 - De Passiflorahoeve

Er wordt een hele vrijdag regen voorspeld. Fluks naar Harskamp, waar de Passiflorahoeve garant staat voor urenlang vermaak met de macrolens. Naast veel bloemen hebben ze daar ook diverse vlindertuinen, waaronder eentje met gewoon inheemse soorten.

Zie ik iets moois, dan sla ik dat even op en ga dan op zoek of dat moois nog mooier wordt door een passende achtergrond en aansprekende compositie. Hier is dat goed gelukt.

Als iemand me daarop wijst duurt het toch nog even voor ik besef dat ik naar een rups sta te kijken. Het is zo ongeveer het meest merkwaardige beest dat ik ooit zag. Ik denk dat na het verpoppen hier de doodbladvlinder uit komt.

Alweer zo'n schoonheid. Omdat de kassen deels uit fijn gaas bestaan regent het binnen heel fijntjes als het buiten giet. Deze vlinder heeft zodoende kleine druppeltjes op zijn kop en poten.

Nog een rups. Het merkwaardige patroon met 'ogen' moet hem vrijwaren van allerlei gedierte dat rupsen op het menu heeft.

Een aantal afleveringen terug liet ik de Schorpioenvlieg zien. Ik vroeg me toen niet af wat hij, met zijn vervaarlijke boorsnuit, graag eet. De vraag is echter bij deze beantwoord...

Wie kent hem niet: de Glasvleugelvlinder. Een grotendeels transparant beestje, dat ijl rondfladdert door de kas.

Dit is dan zo'n foto waarbij het jammer is dat er een andere kleur dan groen in zit.

In vlindertuinen is dit wel een van mijn favorieten. Met een beetje overbelichten blijft de vlinder donker genoeg, terwijl het omringende groen heel licht van toon wordt. Geeft een fraai effect. Die roze en rode vlekken in de achtergrond? Soms komen mensen die langslopen in kleurige regenjassen best van pas om wat extra kleur te geven aan een foto...

Zonder dat ik daar veel aan doe is het toch mijn wens een keer de Koninginnenpage mooi op de foto te krijgen. Dat kan bijv. door voor zonsopkomst naar de St. Pietersberg te gaan en je daar een ongeluk te zoeken op en aan de waardplanten van deze vlinder. Maar dit kan ook. De fijne regendruppels die in de kas vallen geven het idee dat je werkelijk 'in het wild' aan het fotograferen bent. Vanwege de weinige zon en de regen zijn de vlinders niet vliegerig en kun je in alle rust je plaatje maken.

Nóg eentje die schuilt voor de regen, lekker onder een breed blad.