Even iets moois nr. 498 - Burgers Zoo

Ze gaven afgelopen vrijdag zoveel bewolking en regen op dat ik me op voorhand maar liet verslaan door het weerbericht en een kaartje boekte voor Burgers. In die grote hallen en domes kun je eindeloos zoeken naar vogeltjes, dus dat deden we dan ook. Wel donker, dus hoofdzakelijk gefotografeerd op ISO4000 en dat zie je terug als ruis, vooral in de onscherpe achter- en voorgronden. Verder gewoon erg genoten. Ringen om poten waar mogelijk weg gePhotoshopt.

In de Bush zien we de Marmeranolis, een hagedis die van nature voorkomt in Zuid-Amerika. Kan zo'n 25 cm. lang worden en is zo te zien nieuwsgierig van aard.

Een Indische Blauwrug. In het echie te vinden in Azië. Mooie vogel.

De Victoria Kroonduif. Ook in Azië te vinden. Kan wel zo'n 70 cm. groot worden en dan is het een forse vogel zo bovenin een boom.

In de hal Mangrove vliegen ook vlinders, maar in dit jaargetij minder dan in voorjaar of zomer. Wel mooi, deze Tijger-Passiebloemvlinder, normaliter te vinden in tropische streken.

In de koude Desert tref ik deze mevrouw Rode Kardinaal, bewoner van Noord-Amerika. Een levendige vogel met een herkenbare roep.

De man Rode Kardinaal doet zijn naam eer aan: het rood spat je tegemoet. Ik moet er altijd verrassend lang naar zoeken want hij houdt zich graag een beetje schuil.

Nóg lastiger te vinden: de Mexicaanse Roodmus. Lijkt behoorlijk op onze eigen Roodmus die in zeer kleine aantallen broedt in o.a. Flevoland. Dit voorjaar heb ik er bij Katwijk nog eens een lange ochtend aan besteed om zo'n beestje op de foto te krijgen, maar meer dan een stipje werd het niet.

De Harmonia-Tijger, eveneens een vlinder uit tropische streken. Mooi op zo'n dood blad.

Geeft altijd wel een authentieke sfeer, zo'n duif op een cactus en wuivend palmblad daarachter.

De Gambels Kuifkwartel scharrelt meestentijds op de grond. Eigenwijze aanblik met die 'antenne' op zijn kop.

De Gele Kernbijter, hier bezig een agave te schillen.

Even iets moois nr. 455 - Een uitstapje naar warmere oorden

We waren het wel een beetje zat, die kou en regen. Via een aanbiedinkje konden we even terecht in een wat aangenamer omgeving. Een driekwart dagje vogelen zat erbij inbegrepen. Warm en zweterig, maar een geweldige ervaring.

Geweldige kleuren heeft deze Purpergors. Ondanks zijn opvallende pak toch nog moeilijk te vinden in het struikgewas.

Uitslapen is er niet bij, met deze schreeuwlelijk in de buurt. Het is de Schreeuwpiha

 die zonder moeite het hele oerwoud overstemt.

Speurend door het dichte oerwoud voel ik me plots bekeken. Aan een tak hangt een Vliegende Hond die zich tegoed doet aan de vruchten in de boom. Een aparte gewaarwording wanneer ze in stille vlucht boven je hoofd zweven.

Heel veel tinten groen en daarin valt deze Roodkuiftoerako nauwelijks op.

Aha, een Roodmus. Elk jaar zijn er in Nederland ook wel een paar te zien; doortrekkers van zuid naar noord of andersom. Mooie vogels.

Nog een Purpergors, nu het vrouwtje. Iets minder opvallend maar toch ook zeer aangenaam gekleurd.

Door het dichte struweel vang ik een glimp op van een Witvleugelduif. Hij zit te rusten op een cactus van misschien wel een eeuw oud.

Ik dacht al dat ik 'm hoorde, maar het kostte me een heel poosje zoeken voor ik hem in de smiezen had. Geen wonder, want hij foerageert op de grond onder de dichte struiken. Heel even kwam hij op een doornentakje een zaadje oppeuzelen, de Rode Kardinaal.

Speurend in het dichte gebladerte ontwaar ik ineens de Malachietvlinder, een van de mooiste vlinders die ik ken.

Maar deze doet er eigenlijk niet voor onder: de Ismenius Tijger. Van grote schoonheid, dacht ik zo. Het was een mooi uitstapje waar ik nog met veel plezier aan terugdenk.

Even iets moois nr. 377 - De Sonora-woestijn

Een buitenkans: we kregen de gelegenheid om tegen een zacht prijsje vogels te gaan kijken in de Sonorawoestijn. Een deels desolaat gebied met zand, gruis, rotsen en cactussen, en aan de randen wat armetierige struiken. Het werd een mooi avontuur, dat we ook nog eens konden combineren met een bezoek aan het regenwoud. Maar dat komt een volgende keer.

In het stekelige struweel vindt mijn lensje met enig geduld deze mevrouw Gele Kernbijter. Haar zware snavel vertelt al dat dat ze pitten en zaden kraakt om bij het binnenste te kunnen komen.

Dit is een Konijnuil. Ze broeden in holen die ze uitgraven in de grond. Hij lijkt sterk op onze inheemse steenuil, maar is iets groter.

Een mooie Gors, die zomaar even wilde poseren.

Heel even hebben we een blik op deze Renkoekoek, dan rent hij weg; hij is nog meer verrast dan wij, wanneer we om een hoekje komen. Zoals de naam al doet vermoeden is hij vaker op de grond te vinden dan in een boom.

O, da's toch wel een heel mooi vogeltje: de Mexicaanse Roodmus. Met een beetje volharding en een dosis geluk zijn in Nederland ook wel roodmussen te zien. In de trektijd zijn er altijd wel een paar te vinden in onze duinstreek.

In hetzelfde bosje houdt zich een Purpergors op. Een kleurrijk zangertje, maar hij zorgt er altijd wel voor dat hij achter een paar takjes blijft. Een verlegen beestje eigenlijk, ondanks zijn uitbundig verenpak.

Mevrouw Rode Kardinaal laat zich in alle rust bewonderen. Ze is ook beslist mooi in dat ingetogen kleed.

Hij staat op het punt van wegvliegen: de Witvleugelduif. Vooral in het voorjaar in de woestijn te vinden, waar ze zorgen voor de bestuiving van de saguaro-cactussen.

Jawel, hier nog de man Rode Kardinaal. Gek eigenlijk, want ondanks zijn opvallende kleur valt het nog niet eens mee om hem te ontdekken in het dichte, dorre struweel. 

Even iets moois nr. 343 - Dagje Burgers - 1

Waarheen te gaan, de eerste vogelvrije vrijdag van het nieuwe jaar? Ik kies voor Burgers en neem me voor me te concentreren op de vogels. Een akelig sombere dag, dus hoge ISO waardes nodig. Desondanks zeer genoten.

Je kunt je wel richten op voornamelijk de vogels, maar zo'n schoonheid als de tijger-passiebloemvlinder sla je toch niet graag over...

De Halsbandpekari, een bijtgrage zwijnensoort. Komt voor in woestijnen, regenwoud en graslanden.

Een Lawrencesijs. Een vrij beweeglijk vogeltje. Woont normaliter in de Amerikaanse woestijnen.

Het vrouwtje van de Rode Kardinaal. Omdat deze vogels nogal territoriaal zijn, vliegt er maar één paartje rond.

Van dit woestijnvogeltje heb ik de naam niet kunnen achterhalen. Mooi beestje wel, met die bescheiden kleuren.

De Socorroduif. Toen mensen de kat op het eiland Socorro introduceerden was het snel gedaan met deze duif; in korte tijd was hij uitgestorven. Men probeert door gerichte kweek in dierentuinen weer een populatie te vormen die t.z.t. op het eiland moet worden gebracht.

Mooi, zo'n knalgele Gele Kernbijter. Eveneens een woestijnvogel. Houdt zich graag een beetje verstopt tussen de struiken.

Twee rammen van het Dikhoornschaap. Af en toe stootten ze met de koppen tegen elkaar; ik denk dat het schijngevechten waren.

De Witvleugelduif. Trekt 's winters naar Zuid-Amerika, maar woont 's zomers in het zuiden van Noord-Amerika. Zo te zien voelt hij zich erg thuis op zijn cactus.

Even iets moois nr. 333 - Birds in the bush...

Ik had mezelf voorgenomen de vogelvrije vrijdag door te brengen rond de zuidpier te IJmuiden, maar de weersvoorspelling blokkeerde dat plan. Toen besloot ik de allergrootste fotohut van Nederland voor een dagje te huren; zo groot dat je niet kunt zitten wachten op de vogels, maar dat je ze moet  opzoeken. En zo meldde ik mij rond openingstijd bij Burgers Zoo in Arnhem.

Kunst is natuurlijk om zoveel mogelijk de overvloedig geringde pootjes buiten beeld te houden; gaas en traliewerk zijn eveneens een taboe. Gelukkig zijn de biosferen bij Burgers zo immens dat je je makkelijk in het regenwoud of de woestijn waant. Ik was dan ook bijzonder verrast dat deze Oranje Wever zich even durfde vertonen (met ringen, grrrrr.) Aan model en tekening kun je zien dat hij een verre verwant is van onze eigen huismus.

Ergens hoog in de Bush treffen we dit ongeveer zwarte vogeltje, een luidruchtige zanger.

Eveneens in de Bush treffen we dit duifje. Weinig schuw; je kunt er op een meter voorbij lopen.

In de Desert krijg ik dit rustige beestje voor de lens. Als we even niet kijken knabbelt hij van de gele blaadjes.

Als we even ons bammetje eten komt dit donkerbruine vogeltje een voorzichtig kijkje nemen. Ik wacht een poosje stilletjes tot hij zich beter laat zien, maar hij is wat verlegen en blijft verscholen tussen de stekelige takken van een bosje. Het lijkt mij een juveniele Gele Kernbijter.

Hier is vader Gele Kernbijter. Een oogverblindende verschijning waarnaar ik desondanks best een tijd moest zoeken. Bijzonder is zijn snavel: de punten kruisen elkaar, ongeveer zoals bij onze inheemse kruisbek.

Die kruisende snavelpunten zie je hier beter, bij mevrouw Gele Kernbijter. Wordt ook wel gele kardinaal genoemd.

Mooi, zo'n Socorroduif.

Andere dieren zijn er natuurlijk ook, maar daar besteed ik deze keer niet heel veel aandacht aan. Bij deze Ratelslang stop ik toch maar even. 

Hoewel het eigenlijk buiten mijn doel ligt breng ik toch geruime tijd door bij deze Europese Wenkkrab. Fascinerende en fotogenieke beesten. De man heeft één grote schaar waarmee hij doorlopend wenkt. Daar imponeert hij de vrouwen mee of hij vecht ermee met zijn rivalen. Verliest hij de grote schaar bij een gevecht, dan groeit zijn linkerschaartje (hier voor de kijkertjes rechts) uit tot een grote, maar die is dan minder sterk dan de originele.

De vrouw Europese Wenkkrab moet het doen met twee kleine scharen. Om beurten brengt ze daarmee hapjes alg naar haar mond. Fantastische kleur hebben ze; check ook die ogen op steeltjes... Raken ze gealarmeerd dan verdwijnen ze binnen twee seconden in een holletje in het zand.

In de Mangrove zoek ik geruime tijd naar de Rode Kardinaal, die er volgens de borden moet zijn. Uiteindelijk lukt het me, maar helaas zonder zijn opgezette kuif. Misschien een nog niet helemaal volwassen exemplaar?

De Jacarinagors, een klein, onrustig en nogal luidruchtig vogeltje.

Bij de uitgang van het park loopt een groep Pinguïns. Grappige beesten, maar altijd omgeven door een onprettige geur. Jammer dat ik dat niet kan meegeven in een foto.