Even iets moois nr. 624 - Ouderstress en puberleed...het (op)voeden door de Zwarte Stern en de Fuut

Ik mocht getuige zijn van de familieperikelen van twee vogelgezinnen. Leerzaam!

Hier een gezinnetje Fuut. Rommelige foto, maar zo zie je het wanneer een woonboot aan de overkant van de Vecht zich in het water spiegelt. De harmonie is jaloersmakend, schijnt...

Helaas. De beide kinderen blijven proberen bij vader op de rug te klimmen en die is daar niet (meer) van gediend.

En hoe fanatieker de pogingen van de kinderen, te hardhandiger de ouder probeert dit gedrag af te leren. Het gaat er ruig aan toe, helemaal niet anno 2026.

Ik vrees zelfs even voor het leven van een van de kuikens, maar kennelijk zijn de houwen met de snavel precies goed gedoseerd.

Uiteindelijk blijken de ouders eensgezind in hun afwijzing: kinderen, leer zelf duiken en vissen; we helpen je wel maar er wordt niet meer alleen maar geprofiteerd! Leerzaam.

Een kuiken van de Zwarte Stern. Hij zit alleen op het nest. Naar zeggen waren er vorige week nog twee, maar is er eentje verdronken toen hij ondersteboven in het water terechtkwam (??)

In zijn eentje, dus hij krijgt voldoende aandacht en voer. Dat bestaat uit kleine visjes en vooral libellen; heel veel libellen.

Hier de andere ouder; deze is wat zwarter dan de eerste.

Af en toe komt een van de ouders de kleine gezelschap houden. Hij kruipt dan een poosje in de schaduw van de grotere vogel om wat hitte kwijt te raken. Maar als zo'n smakelijke libel wordt bezorgd is dat belangrijker dan de koelte van wat schaduw.

Nooit eerder gezien: in dezelfde plas zwemt een moeder Kuifeend met een sliert jongen. Ze worden tamelijk fanatiek aangevallen door de sterns. Geen idee waarom...

De vlotjes worden jaarlijks door vrijwilligers schoon gemaakt, opgeknapt en in april weer in het water gebracht. Er zijn niet veel plekken meer waar de Zwarte Stern nog helemaal natuurlijk broedt, op drijvende vegetatie van bijv. krabbescheer.

Tijdens die onweersbuien in de nacht heb ik wel anderhalf uur vanuit het dakraam de lucht gefotografeerd in een poging de bliksem vast te leggen. Lukte deels.

Een bij mijn weten nieuwe bezoeker in de tuin: de Bruine Korenbout! Prachtige libellensoort.

Een oude bekende in de tuin maar eveneens heel fraai: de Gewone Oeverlibel. Prachtige insecten!

Even iets moois nr. 612 - Oostvaardersplassen (alweer)

Afgelopen vrijdag vond ik mezelf alweer terug in de OVP. Niet zo ver voor mij, altijd wel wat te zien, en je kunt er ook nog kilometers wandelen. Om het mezelf niet al te makkelijk te maken stelde ik een uitdaging: graag een foto van een matkop en eentje van een vuurgoudhaan. Die laatste hoorde of zag ik niet en de matkop hoorde ik alleen even heel kort zonder er een glimp van op te vangen. Desondanks zult u zien dat ik er toch erg van genoten heb.

Nou zeg, zie ik niet elke week. Ik ben gefocust op vogelgerommel en zie ineens in mijn ooghoek een regelmatige rimpeling in het plasje. Een Ringslang, een uitstekend zwemmer, steekt de plas over en net op tijd heb ik de camera gericht en afgedrukt. Goed zichtbaar is de ring achter de kop. Kennelijk door het warme weer ontwaakt uit de winterslaap. Wel errug lang, dus waarschijnlijk een vrouwtje.

Ook al vroeg: een Pad op pad. En zo wordt mijn bezoek aan de OVP zomaar getekend door amfibieën en reptielen.

Elke keer als ik er ben maak ik ongeveer hetzelfde plaatje. Komt omdat ik het zo'n aardig, sterk beeld vind met al die dooie takken.

Een Winterkoning zingt het hoogste lied. Met een man of zes staan we ernaar te luisteren, en dat lijkt hem alleen maar aan te moedigen...

Langs de Oostvaardersdijk valt mijn oog op een blauwe vlek in het riet. Nadere inspectie leert dat het toch echt een IJsvogel is die af en toe naar een visje duikt.

Best wel een beetje ver, maar door zijn vorm en kleuren natuurlijk onmiskenbaar. Zwarte ondersnavel, dus een man.

Een Tafeleend, vanuit de hut aan de Lepelaarplas.

Ook leuk: twee Dodaarzen. Nog in saaie winterjas maar wel in lentestemming.

Ja, wat zal men zeggen: love is in the air, zoveel is wel duidelijk.

Een Kuifeend man. Erg mooi met die kuif en dat gele oog.

Een koppeltje Slobeend. Hun snavel lijkt in geen verhouding met hun lijf en dat maakt ze bijzonder fotogeniek.

Een paartje Grote Zaagbek. Wintergasten die binnenkort wel zullen terugkeren naar hun broedgebieden in Scandinavië en Siberië.

Even iets moois nr.609 - Oostvaardersplassen vooral

Voor de tweede achtereenvolgende vrijdag begaf ik mij naar de Oostvaardersplassen met geen bijzondere reden. Ik had gewoon geen zin om verderweg te rijden.

Maar goed, omdat ik er toch langs kwam vanuit mijn werk ging ik even op bezoek bij de Pestvogel in Alkmaar. Die liet zich uitgebreid bewonderen.

In het noorden van Noord-Holland kwam de temperatuur niet boven de -2. Bij de haven Oude Zeug leverde dat een prachtig wintertafereel op.

Een zeer algemene vogel, door zijn gekrijs makkelijk te horen, is de Waterral. Dat hij zich buiten de dekking van het riet begeeft is echter wel uitzonderlijk. Zelden te zien, eigenlijk.

Een Buizerd zeilt langs.

In de Eempolder zit rustig een Buizerd.

Een Grote Zilverreiger op jacht.

Mevrouw Torenvalk mijmert wat voor zich uit, eveneens in de Eempolder.

Een Winterkoning op zoek naar een slokje water.

Bijzonder. Een Roodborst komt naar me toe en gaat me op 2, 3 meter aan zitten kijken.

Ik loop het pad naar de hut Schollevaar als mij het gevoel bekruipt dat ik word bespied. Aan de overkant van de sloot neemt een Heckrund mij argwanend op.

Mooi altijd, een Watersnip. Langzaam waadt hij door het ondiepe water, onderwijl met zijn lange snavel voedsel uit de bodem peurend.

Mistig plaatje van wat rommelige bomen aan een bevroren meer.

Twee Kuifeenden. De linker lijkt me een eerstejaars, de rechter een vrouw in winterkleed.

Nonnetje, drie vrouwtjes. Leuke wintergasten, broedvogel van boreale bossen. Rusteloos en schuw.

Een Grote Zilverreiger maakt zich klaar voor de landing.

Nogmaals het Nonnetje, ditmaal drie mannetjes. Oogstrelend mooi in wit, zwart en grijs. De kleinste soort zaagbek in ons land.

Even iets moois nr. 601 - van alles wat

Beetje wisseling van de seizoenen qua foto's. De laatste paddenstoelen gespot en ondertussen verschoof de focus naar de vogels.

Hoogtepunt was het zien van een Ralreiger. Zeer zeldzaam in ons land en rond 1900 hier uitgestorven. Veel kleiner dan onze inheemse reiger en een beetje bruin / beige gekleurd.

De vogel houdt zich al weken op in Flevoland en mag zich daar verheugen in een doorlopende belangstelling. Vliegt hij op, dan zijn de vleugels wit.

In een flets zonnetje tref ik nog deze puntgave Dennenvlamhoed. Zeer algemeen maar daarom niet minder fraai.

En wat te denken van deze? Het is de Oranje Oesterzwam. In 2021 was dit de 'paddenstoel van het jaar' en het is inderdaad een schoonheid.

Het is loeikoud als ik deze twee Zeearenden - op grote afstand - op het ijs zie zitten. Ik had de indruk dat ze een meerkoet hadden verschalkt, maar het is te ver om het goed te zien.

Flutfoto natuurlijk, veel te ver, maar het is wel een Klapekster! Die zijn hier alleen maar in de winter.

Dit is beter: een Roodborsttapuit. Het zijn gewone broedvogels en steeds meer besluiten er niet naar het zuiden te vliegen en de gok te nemen hier te overwinteren. Voor hen te hopen dat er geen strenge winter komt.

Ook heel gewoon: een Kuifeend. Altijd leuk met dat gele oog en die grijze snavel.

Een Fuut in de winterjas. Weinig licht, geen contrast, onscherp en toch vind ik 'm wel leuk.

In de struiken hoor ik Goudhaantjes en ik probeer er eentje in beeld te krijgen. Dat lukt uiteindelijk en precies als ik afdruk vliegt hij op. Grappig gezicht.