Even iets moois nr. 552 - Wildlands

Eens in de zoveel jaar ga ik naar Emmen, dierentuin Wildlands. Interessant omdat je daar dieren kunt fotograferen met zonder hekken of gaas. Nou ja, met een beetje mazzel. Dus toen we daar toch in de buurt op vakantie waren...

Mantelbaviaan. Naar verluidt hebben we gemeenschappelijke voorouders. Misschien daarom dat ze - net als ik - schuilen voor de regen, in dit geval onder een dakgoot.

De Atlastvlinder behoort tot de grootste vlindersoorten van de wereld. Hij komt van nature voor in delen van zuidoost-Azië. Met een spanwijdte van 25-30 cm is het een imposante verschijning. Hij behoort tot de familie van de nachtpauwogen. De nachtpauwoog kennen we hier in Nederland ook. 

Aparte vlinder, waarvan de naam mij ontschoten is. Ik sta een poosje te wachten tot er eentje precies op dát bloemetje wil gaan zitten. Dat lukt na verloop van tijd.

Lastig, fotograferen van vissen. Altijd spiegelt de ruit en er is relatief weinig licht. Desondanks dit plaatje van misschien een bokkem of een kibbeling; ik weet dat niet zo precies...

Moeder en kind; mooi plaatje zo.

Het schip van de woestijn: de Kameel. Hij is nog bezig zijn wintervacht af te doen.

Niet heel moeilijk te raden: een Giraffe. Mooie print...

De Gnoe of Wildebeest. Woonachtig in zuid en oostelijk Afrika. Ze migreren in het droge seizoen over soms duizenden kilometers. Jongen kunnen al direct na de geboorte meelopen met de kudde. Intrigerende beesten en ik neem er even de tijd voor om te wachten tot er eentje vrij staat.

De Leeuw, de koning der dieren. Die titel nam hij sinds de Middeleeuwen over van de bruine beer. Komt niet alleen voor in Afrika, maar ook op wapenschilden en dergelijke. Bij een volwassen man geven zijn manen hem een imposant uiterlijk.

De Sneeuwuil. Perfect toegerust voor een leven op de besneeuwde toendra's van Eurazië en noord-Amerika. De isolatie is dik voor elkaar: de poten bevederd, dichte wimpers, een snavel waarvan alleen het puntje uitsteekt en onder zijn dekveren nog een laag donzen ondergoed. Een enkele keer zien we er eentje in Nederland als dwaalgast, meegevoerd door een ijzige poolwind of (paar jaar terug) meegevaren op een containerschip vanuit Canada.

Even iets moois nr. 253 - Wildlands I

In juli gingen we nogmaals naar Wildlands in Emmen. De maand ervoor waren we er ook al geweest, maar toen hadden we de hele dag regen. Nauwelijks kunnen fotograferen. Dat ging nu beter.

De kunst is natuurlijk om te proberen je standpunt zo te kiezen dat het net lijkt alsof je niet in een dierentuin bent. Dat is best lastig, want je bent wél in een dierentuin. Maar goed, toch een serieuze poging gedaan. Bovendien heb je zo een mini-wereldreis over meerdere continenten.

Dwergotters zijn echte groepsdieren. Altijd gaan ze met z'n allen ergens op af en je ziet dan ook altijd een hele kluwen van deze diertjes. We treffen ze aan de oevers van de Yangtse, in het Chinese binnenland.

Op de grassteppe van Azië stuiten we op een kudde Olifanten. Prachtig om een poosje naar deze imposante beesten te kijken, met hun prehistorisch uiterlijk.

Diep in het regenwoud van Zuid-Amerika staan we oog in oog met deze eenzame bosbewoner. Niet begrijpend kijkt hij ons aan. Misschien zijn we wel de eerste mensen die hij tegenkomt.

Het valt niet mee om de Nijlpaarden te zien. Ze blijven soms heel lang onder water, en duiken dan ineens op waar je ze niet verwacht.

Even ten zuiden van de Sahara treffen we een kolonie Bavianen. Deze lijkt op zijn gemak te poseren voor de foto, maar een glimlachje kan er niet af.

Zo'n klein Baviaantje roept altijd vertedering op. In hun spel zijn het ook net kleine mensenkinderen.

Ergens in de woestijn in het oosten van Iran zoekt een groepje Onagers wat eetbaars bij een gestrande wagon op een in onbruik geraakte spoorlijn.