Afgelopen vrijdag bezocht ik eerst wat rietlanden hier in de omgeving, maar het woei te hard voor de zangertjes. 's Middags verkaste ik daarom maar weer eens naar de landgoederen rond 's Graveland. Dat bleek een vruchtbare keus.
Er zijn vogels die ook vanuit de verte meer dan herkenbaar zijn. De Blauwborst is er zo eentje.
Echt meewerken wilden ze niet, maar een paar kreeg ik er toch voor de lens Sinds een goeie week weer gearriveerd zingen ze nu het hoogste lied. Tot de paartjes zijn gevormd en de eitjes zijn gelegd, dan houden ze zich verstopt onderin het riet en krijg je ze vrijwel niet meer te zien.
Ongewild jaag ik wat eenden op. Terwijl ik juist graag die Pijlstaart op de foto zou krijgen. Vooruit, dan maar een vluchtfoto. Het is die voorste; de andere zijn krakeenden.
Je weet maar nooit hoe je weg loopt en wie je ontmoet. Had iemand mij 's morgens voorspeld dat ik die dag achter een Sperwer aan zou lopen, die had ik voor gek verklaard. Maar toch gebeurde dat. Op een graspaadje zie ik na een bocht ineens een grijze vlek op een meter of 8 afstand. Ik herken hem in een flits: Sperwer. De schrik van elke zangvogel. Maar wat doet die daar nou? Ziek of gewond? Op een prooi misschien? Voorzichtig loop ik een paar passen dichterbij. De vogel kijkt eens om en trippelt 2 meter verder. Op mijn beurt doe ik ook wat voorzichtige stapjes en wacht weer even. De rover houdt mij vanuit een ooghoek in de gaten en hipt weer een metertje verder. Ik ook en dan zak ik op mijn knieën. De Sperwer slaat nu zijn vleugels uit en strijkt 4 meter verder weer neer. Ik ga staan en gebukt volg ik hem voorzichtig. De Sperwer lijkt even na te denken maar is het spelletje nu zat. Met een bruuske beweging gaat hij op de wieken en is binnen een seconde verdwenen tussen het riet. Ik hoor verschrikte vogeltjes alarmeren en dan is het weer stil. Dit was toch een van de meest bijzondere ontmoetingen tijdens mijn wekelijkse omzwervingen...
Even gewoon als bijzonder: man Slobeend. Die snavel, dat oog, die kleuren... Hij zit me net iets te ver dus ik schakel op de camera nog een tandje bij. Zodoende genomen met ca. 1.440 mm kleinbeeld of fullframe. Dat geeft een acceptabel resultaat zeggen professionals, dus waarom zou ik klagen? Gewoon mooi.
Kievitsbloemen zijn bijzonder fotogeniek, vind ik. Maar ik liet het bloemenobjectief per ongeluk thuis en bovendien waait het zo hard dat het bloempje wel een klingelende bel lijkt. Met één fotootje hou ik het voor gezien.
Ben ik op de landgoederen rond Hilversum en 's Graveland dan zoek ik altijd naar scheuren en holtes in bomen, met de gedachte dat er mogelijk een Bosuil zou kunnen zitten. En nu heb ik een keer het geluk aan mijn zijde: ik richt mijn verrekijker op deze beschadigde boom en kijk zo een Bosuil in zijn giechel.
Grappig is dat: met het blote oog zie je de vogel niet. Hij valt dan weg tegen de schors en kleuren van de boomstam. Mensen die langslopen en mij vragen waarnaar ik sta te turen, laat ik even meekijken via de camera. De plek was toch al bekend dus die geheim proberen te houden heeft geen zin.
Maar naast de uil ben ik ook altijd op zoek naar de Zwarte Specht. Die zitten daar, ik vermoed zelfs meerdere paartjes. Maar ze zijn schuw en meestal vind ik ze niet. Nu wel. Ik liep voorzichtig in de richting waar ik er eentje had gehoord en parkeerde mezelf achter een boom. Daar nam ik de tijd om de omgeving af te speuren en verdraaid. Ik richt de kijker op waar ik een zacht geklop hoor en yes: Zwarte Specht in de kijker!
Tot overmaat van vreugde voegt een tweede Zwarte Specht zich bij de eerste en krijg ik er twee tegelijk in beeld. Kijk, dat is echt geluk hebben. Vanuit mijn verdekte opstelling volg ik ze een poosje tot ze op enig moment wegvliegen. Groot zijn ze, zowat als een kraai. Na een zacht dankjewel vervolg ik mijn wandeling.
Terwijl ik een ijsvogel langs hoor vliegen zie ik een Blauwe Reiger die zich spiegelt in het water. Of is hij gewoon op jacht?
Sinds vorige week is de Zwartkop weer terug en dat zullen we weten ook. Overal is nu zijn energieke zang te horen
