Nu ik volledig met pensioen ben leef ik me helemaal uit op mijn fascinatie voor paddenstoelen. Het duurde even, maar na de recente regen explodeerde de soorten en aantallen zwammen, boleten en amanieten. Ik bracht al heel wat uurtje op mijn knieën door in de bossen en landgoederen rond Loenen.
Wat een schoonheid. Het is de Zwartwordende Wasplaat. Zwart wordt hij na een aantal dagen, maar ik vind hem zo minstens zo mooi!
Deze beauty is algemeen voorkomend, zegt de literatuur, maar ik zag hem nooit eerder. Het is een Rode Boleet. Ik vond hem in het gras van de camping waar we een weekje stonden. De dag daarop was hij weg gemaaid; jammer.
Omdat we toch dichtbij het Wandelbos op de camping stonden brachten we een bezoekje aan de Siberische Grondeekhoorntjes die daar wonen. Klein en levendig, gewend samen te leven met de vele wandelaars dus absoluut niet verlegen. Nu druk bezig de wintervoorraad aan te leggen.
Volgens de een zijn ze daar los gelaten, volgens de ander ontsnapt uit een dierenparkje dat al jaren terug een keer het veld moest ruimen. Hoe het zij, ze zijn een gewaardeerd en gaarne bezocht onderwerp voor de natuurfotograaf. Zou je ooit in Tilburg komen en een je hebt een uurtje over: het Wandelbos!
Fragiele, langbenige schoonheden met een minder appetijtelijke naam: de Dooiergele Mestzwam. Maar schoonheden moet je sowieso nooit naar hun maar vragen natuurlijk...
Zeer algemeen, maar wanneer ze vers zijn erg prachtig: de Gewone Zwavelkop.
Je ziet het gelijk: die weet van geen wijken. Het is de Kastanjeboleet. Fraai warm bruin op een stoere voet. En jawel, eetbaar.
Daar is iemand al aan begonnen: Gewoon Eekhoorntjesbrood. Nu rijkelijk aanwezig in onze bossen.
Ah, de Schubbige Fopzwam. Hij ontleent zijn naam aan het feit dat hij lastig te herkennen is. Wordt vooral in Mexico graag gegeten.
Ik hou van doorkijkjes. Ze lijken soms net een kijkdoos.
Een puntgave Roodbruine Slanke Amaniet. Eetbaar, maar niet smakelijk; kan ook maagklachten geven. Er zijn dit jaar veel (soorten) amanieten, waaronder de gele knolamaniet. Niet zo fotogeniek maar dodelijk giftig, dus meestal loop ik er met een boog omheen.
O die zijn leuk. Het is de Witte Mestinktzwam. Ze staan dan ook te pronken op een enorme bolus. Niet zo algemeen, maar ook niet bedreigd.
We sluiten af met een zeer kleurige Kleverige Koraalzwam. Die linker groeit door een blaadje heen! Daarachter - buiten de scherpte - staat een hele plakkaat van dezelfde schimmels. Het zijn de lampjes in een donker bos.
