Posts tonen met het label monarchvlinder. Alle posts tonen
Posts tonen met het label monarchvlinder. Alle posts tonen

donderdag 30 juni 2022

Even iets moois nr. 482 - De vlindertuin

Meestal eens per jaar bezoeken we een vlindertuin. Deze keer was de Passiflorahoeve plaats delict. Het voornemen was een ochtendje; we vertrokken om 15:30.





Tja, hoe romantisch wil je het hebben... Een passiebloemvlinder zit weggedoken in een struik. Ik zie de mogelijkheid van een hyper sfeervol plaatje en maak de foto.





Kunst is natuurlijk om enerzijds andere bezoekers niet te hinderen, en anderzijds gaas, etensbakjes en dergelijke mis te houden. Bovendien kijk ik altijd eerst naar de achtergrond alvorens me met het beestje zelve te bemoeien. Dat kan dan zo'n plaatje opleveren.





Een achtergrond moet altijd op enige afstand zijn van het onderwerp en liefst zo egaal mogelijk van kleur en structuur. Of juist zo fotogeniek dat het een hoofdrol krijgt in de compositie. Zoals in de bovenste foto.





En soms klopt eigenlijk het plaatje niet met wat je graag zou zien. Zoals hier, waar links een onnatuurlijk element zichtbaar is. Maar dan is het onderwerp zo mooi dat je toch een keer met de hand over het hart strijkt. Want zeg nou zelf: is het geen beauty?





De vlinderkassen bevatten diverse biotopen. Deze is voor Europese vlinders en zodoende zien we hier het Groot Geaderd Witje. In Nederland niet zo gauw, maar in bijv. Duitsland kom je ze makkelijk tegen.





In elke vlindertuin hoop ik altijd deze te treffen. Ik vind ze van een onwerkelijke schoonheid en de camera komt er haast niet van los.





Dit moet toch haast een grapje zijn van Moeder Natuur: de Glasvleugelvlinder. Hoe bestaat het dat er als het ware glazen ruitjes in de sponningen van een vlindervleugel zijn geplaatst?





De Walstropijlstaart, een nachtvlinder. Mocht u een nacht de slaap niet kunnen vatten, span dan een wit laken in de tuin, richt er een lamp op, pak een stoel en verbaas je.





De Monarchvlinder. Staat vooral bekend om zijn trekgedrag. Hij legt zomaar 4.500 km af, maar doet dat in verschillende generaties. Laten we zeggen: opa vertrekt, en uiteindelijk komt het kleinkind aan op de plaats bestemming.





U denkt: de plattegrond van Deventer en dan weet u: het Landkaartje. Genoemd naar de onderkant van zijn vleugels.





En hier zien we de bovenkant. Ook mooi. Landkaartjes vliegen in twee generaties: in mei zien we de oranjebruine variant; meer naar de zomer de zwarte. In warme jaren komt zelfs een derde generatie voor in oktober.


zondag 23 juni 2019

Even iets moois nr. 363 - Passiflorahoeve

Rond 09:00 melden we ons bij de ingang van de Passiflorahoeve, blijken we een uur te vroeg! Gelukkig mogen we ons even verpozen in de wilde bloementuin en dat is geen straf. Sterker: eigenlijk kwamen we daarvoor.





Sommigen vragen zich dan af: waar hebben ze 't zoal over, maar de ouderen onder ons weten dat wel: 't ging over kevertjes...





… en korenbloemen blauw.





Een fotogenieke plant: Komkommerkruid.





Nu kan ik u wel lastig vallen met naam en afkomst van dit innige tweetal, maar misschien is het voldoende gewoon maar even stil te kijken naar dit intieme moment.





Een blikvanger en goede bekende in elke vlinderkas: de Gebrande Uilvlinder.






Een vlinder waarvan ik de naam niet genoteerd heb; aparte kleur en vorm wel.





Nog een zonder naam, maar zeer opvallend gekleurd. In de achtergrond nog een zelfde.





Al een beetje afgevlogen, maar desondanks nog bijzonder subtiel getekend en fraai gekleurd: de Malachietvlinder.





Een bijzondere verschijning: de Glasvleugelvlinder. Gezien de spikkels op de ramen mogen die wel een keer gezeemd worden.





Een rups van een van de vele soorten Pijlstaartvlinder. Hangt erbij alsof-ie zo meteen aan een ingewikkelde rekstok oefening gaat beginnen.





Ook nu kwam ik ze weer tegen: rupsenfotografen. Deze lijkt van de koninginnepage, maar helemaal zeker ben ik daar niet van.





De o zo bekende Monarchvlinder. Over zijn trekgedrag zijn bijzonder interessante documentaires gemaakt (bedenk ik me terwijl ik even wacht tot hij zó gaat zitten als ik voor me zag voor het ideale plaatje.)





Het liefst fotografeer ik vlinders met de vleugels dicht. Daarmee worden ze een beetje twee-dimensionaal en wordt de compositie en de scherpteverdeling al gauw een stuk beter dan wanneer ze de vleugels hebben gespreid. Zoals deze foto laat zien.