Even iets moois nr. 593 - de zuidpier van IJmuiden

Nou had ik zin om me weer eens helemaal uit te leven op de vogels. Dat ik ze allemaal meer dan goed ken en al meermalen op de foto had, maakte even niet uit. En waar kom je dan volledig aan je trekken? De zuidpier natuurlijk. Dus hier een blog met allemaal oude bekenden, maar ik had een meer dan plezierige ochtend.

Een leuk tableau meeuwen, maar het ging mij natuurlijk om die donkere. Altijd lastig, juveniele meeuwen, maar na lang studeren denk ik dat we hier te maken met een Kleine Mantelmeeuw.

Oostenwind, dat betekent dat kwallen aanspoelen. Sommige leven nog. Dit is een Zeepaddenstoel.

Eenzaam op het strand: een Bontbekplevier, nog een jonkie.

Moest ik toch ook weer even naar zoeken in het grote vogelboek. Het zijn twee Bonte Strandlopers. Zie het verschil in grootte ten opzichte van die meeuw.

Ook nog een jong, in dit geval van de Aalscholver. Die heeft altijd een beetje een jolige uitstraling.

Scholeksters zien we 's zomers in de polder, maar als het broeden gedaan is begeven ze zich graag naar de kust. Een zoute hap is kennelijk ook niet te versmaden.

Dat was wel even spannend. Een Aalscholver had een smakelijke platvis verschalkt en hij kreeg binnen 2 seconden een aantal meeuwen om zich heen die dat probeerden af te pakken. Het lukte uiteindelijk niet; de meeuwen leken ontzien van zijn intimiderende snavel.

Natuurlijk, de Steenloper. Makkelijke vogel; niet schuw en redelijk actief; vaste wintergast. Die lichtbruine en witte veren zijn nog van zijn zomerjas. Met een paar weken wordt dat allemaal vrijwel egaal grijs.

Van anderen hoorde ik dat hij pas deze week was gearriveerd: de Oeverpieper. Zeer onrustig en vrij schuw, en daarom temeer de sport om er een plaatje van te krijgen. Dat lukte.

Zo rustig en onopvallend dat het altijd een beetje zoeken is: de Paarse Strandloper valt qua kleur vrijwel weg tegen de blokken van het talud. Introvert beestje, tam ook, ik mag 'm wel.

De Drieteenstrandloper is sociaal, hyperactief maar niet schuw. Je ziet er ook nooit maar eentje. Die met de donkerder tekening is ook weer een jonkie.

Ze verdelen hun tijd zeer efficiënt. Fanatiek scharrelen ze hun kostje bij elkaar, om dan snel het verenpak te fatsoeneren en dan heel even te slapen. Altijd met één oog open, want er mocht eens een sperwer of slechtvalk rondhangen...

Ook apart en hier nog nooit gezien: er ligt een Gewone Zeehond op het talud. Ziet er verder wel gezond uit, maar voor de zekerheid toch even gemeld bij mensen die er verstand van hebben.

Mooi zeg. Ik had hem al even in de gaten. Er naartoe lopen werkte niet dus ik ben op mijn knieën gaan zitten en heb afgewacht of hij mijn kant een beetje op wilde komen. Dat lukte. Het is de Zilverplevier en het verschil in grootte met de bontbekplevier is opvallend.

Even iets moois 531 - Zuidpier IJmuiden

Voor het eerst dit seizoen begaf ik me naar de zuidpier van IJmuiden. Ik kom er graag in de winter, want er zijn altijd leuke wintergasten te vinden; vogels die hier niet broeden maar vanuit Scandinavië of het ijzige oosten wat gematigder streken opzoeken waar het klimaat mild is en het voedselaanbod overvloedig. De zuidpier dus. Eigenlijk zie ik elk jaar ongeveer dezelfde vogels, maar de foto's zijn toch elke keer weer nieuw. En ondanks die paar buitjes (daar wel) heb ik onbedaarlijk genoten.

Traditiegetrouw begin ik op het strand waar Drieteenstrandlopers foerageren op de grens van zand en water. Kleine vogeltjes die - uit de verte bezien - als witte bolletjes voor de golven uit rollen.

Op het strand loopt een paard met ruiter. Ik zie het plaatje voor me: zo'n zwart silhouet dat het contrast versterkt met de vervagende skyline van Zandvoort. Helaas keert het paardenspul om voordat ze mijn ideale compositie bereiken en moet ik me tevreden stellen met dit tafereeltje.

Door me klein te maken en stil te houden zien de Drieteentjes geen gevaar in me en komen ze met een beetje geluk op luttele meters voor me langs scharrelen. Ik word behoorlijk vies en nat van dat plakzand.

Altijd een fraai gezicht, zo'n kotter die de havenmonding nadert. In de verte de windmolenparken.

De vergissing is snel gemaakt maar nee, dit is geen aalscholver. Het is een Kuifaalscholver. Kleiner, slanker en staat als zeldzaam te boek. Opmerkelijk dat ik er dan maar liefst drie tegelijk zie.

Mislukte foto natuurlijk (volslagen onscherp) maar ik vind 'm zo leuk dat ik hem toch laat zien. Dit is een Goudhaan die op de westenwind is komen overwaaien vanuit Engeland en hier weer vaste grond onder de voeten vindt. Een tijdelijke verblijfsvergunning is hem gaarne gegund.

Verdraaid lastig te fotograferen: de Oeverpieper. Houdt er niet van bekeken te worden. Broedt langs de Scandinavische kusten maar brengt de winter door bij ons en zuidelijker.

Een Alk. Is ook afgezakt vanaf noord-Scandinavië of hoger. Beetje rare stompe vogel. Als hij duikt gaat dat niet vloeiend zoals bij bijv. een fuut, maar hij werkt zich met zijn vleugels onder water.

Kijk nou, een Bonte Strandloper. Bont is hij alleen in de zomer; nu heeft hij zijn grijze winterkleed.

En ook de Paarse Strandloper is weer in het land. Rustig, sympathiek en onopvallend vogeltje. Hier vangt hij nog net wat zonlicht dat over de pier komt. Hij peurt wat algen uit de gaatjes en kiertjes van de zeewering.

Het beste is om op het talud van de pier te gaan zitten en te wachten tot de vogel dichterbij komt. Dat gebeurt altijd, zolang je maar stil zit. Ze kijken je met een schuin oog aan wanneer ze op twee of drie meter langs rommelen.

Nóg tammer is de Steenloper. Ik heb wel meegemaakt dat ze op armlengte van me kwamen zitten. Ze leken nieuwsgierig en onwetend van wat de mens voor kwaadaardigs kan aanrichten. Dus wie wil beginnen met vogelfotografie: begin eens met de Steenloper!

Even iets moois nr. 505 - rondje Noord-Holland

Rondje Noord-Holland. Er zijn momenteel best zeldzame of leuke vogels aanwezig, dus maar eens kijken wat zich voor de lens wil vertonen.

In Purmerend zit, o zeldzaamheid der zeldzaamheden, een humes bladkoning, zomaar in een parkje in een nieuwbouwwijk. Ik vind 'm direct op het gehoor, maar een foto lukt niet. Als er dan een kudde Staartmeesjes voorbij stuitert dan laat ik die kans natuurlijk niet schieten.

In datzelfde parkje barst het van de Halsbandparkieten. Uit een praatje met een bewoonster begrijp ik dat ze best blij zijn met zo'n vogelrijk parkje (hoewel ze een voorbij vliegende ijsvogel niet opmerkt.)

Ik steek over naar de westelijke kant. Bij De Putten ga ik een poosje in de berm zitten wachten of zich vogels in mijn nabijheid wagen. Nou, niet zo eigenlijk, dus ik moet het doen met dit wat afstandelijke plaatje van een Bontbekpleviertje met drie Bonte Strandlopers.

Iets dichterbij komt deze Zwarte Ruiter, in saai winterkleed. Op dezelfde plek zag ik er ooit eentje in zomerkleed, en dan zijn ze echt pikzwart. Deze vertrekt waarschijnlijk binnen een paar weken naar het noorden van Scandinavië. Het verschil met onze tureluur is subtiel en zonder enige oefening lastig vast te stellen.

Ik zak wat verder af naar het zuiden. Bij Spaarndam zet boer Gruijters elk voorjaar zijn land onder water. Het bij vogelaars fameuze 'landje van Gruijters' is in het vroege voorjaar een gekende pleisterplaats voor terugkerende weidevogels als grutto en kluut. Nu zitten er vooral scholeksters, bergeenden en koppeltjes Wintertaling. Hier het mannetje in zijn prachtige kleurencombinatie.

Zo'n landje is ook een fijne foerageerplek voor de Waterpieper. We zien er hier eentje. Ook een wintergast en zoals de naam al doet vermoeden (???) broedt hij bij voorkeur in de Alpen, op kale hoogvlaktes. Niet zeldzaam; ik zie ze weinig maar misschien wel over het hoofd.

Omdat ik inmiddels richting huis moet kijk ik nog even of mijn bronnen nog iets interessants hebben te melden. En jawel, in het westelijk havengebied van Amsterdam houdt zich een Grote Burgemeester, tweede kleurjaar, op. Ik vind 'm op de rand van het dak van een enorme huisvuilstort. In de zomer leeft hij van geroofde meeuweneieren en -kuikens en daarom heeft hij weinig vrienden. Daar lijkt hij niet onder te lijden; hij is bovendien toch de grootste van allemaal. Leuke waarneming!

Even iets moois nr. 424 - Futenbalts

Als het even kan ga ik elk jaar, zo begin maart, naar een klein meertje in de kop van Noord-Holland, waar toch al gauw zo'n 10 paartjes Fuut wonen. Met een beetje moeite kun je daar de vogels op ooghoogte fotograferen, maar ondanks dat het 'lage' plekje al bezet was maakte ik toch wel weer bijzondere plaatjes.

Bijzonder spectaculair is het zogenaamde 'admiraalzeilen.' Om het vrouwtje van zijn keuze te imponeren zet de man zijn kraag op en vouwt hij zijn vleugels uit tot een geknikte vorm. Bovendien trekt hij een gezicht van onoverwinnelijkheid en welke vrouw valt daar nou niet op?

De kennismaking verloopt via diverse gesprekken en het uitwisselen van beleefdheden zoals het kopschudden of het vegen van de snavel door de eigen veren.

Maar o wee als een derde zich ermee wil bemoeien. Soms met z'n tweeën tegelijk wordt de indringer verjaagd, waarbij grof geweld niet wordt geschuwd.

En dan het mooiste van het hele ritueel: de Futendans. Terwijl ze grotendeels uit het water komen bieden ze elkaar allerlei nestmateriaal aan.

Jahoor, het kado wordt in blijdschap aanvaard, dat zie je zo.

Zomaar een intiem momentje samen, zonder pottenkijkers (ahum...)

In de Balgzandpolder tref ik zomaar een Bonte Strandloper. Nou ja, bont, in zijn saaie winterpak is er weinig bonts aan.

Nee, dan is deze bonter. Een Wintertaling; hij heeft een groen schijfje op zijn donkerbruine kop. Zijn roep is een helder 'prii - prii' en dat laat hij in dit jaargetij veelvuldig horen.

Dan weet je dat het voorjaar er definitief aankomt: de Grutto's zijn weer in het land. Deze weken keren ze in groepen terug uit Afrika. De meeste verzamelen zich eerst in plas-dras gebieden langs de kust, tezamen met hun IJslandse soortgenoot die zich een paar dagen vol eet en dan nog wat verder trekt. Eer onze Grutto zijn plekje in de polder gaat bevechten zijn we wel een week of vier verder, schat ik zo.

Even iets moois nr. 368 - strand en zuidpier IJmuiden II

Op het strand zocht ik naar vroege wintergasten of vogels die al op trek waren vanuit noordelijker streken. Terwijl strandbezoekers en surfdudes mij bevreemd aankeken (jas aan; op mijn knieën in het zand met een dikke fototas als een ernstige misvorming op mijn rug) en ik gehinderd terugkeek, scharrelden de strandlopertjes langs de golven.

Jawel, de Drieteenstrandlopers zijn er al weer. Dit moet een juveniel zijn die zo meteen gaat ruien naar een veel egaler grijs verenkleed.

Ook aanwezig: een groepje Grote Sterns. Totaal niet te benaderen, dus ik moet maar tevreden zijn met deze wat verre foto. Ik moet altijd lachen om hun kenmerkende knarsende roep.

Een leuk groepje: de linkse moet een Bonte Strandloper zijn, de rest is een familie Drieteenstrandloper. 

Drieteenstrandlopers hebben de gewoonte om mee te hollen met de golven. Hoewel ze helemaal niet schuw zijn is het werkelijk een hele kunst om er een scherpe foto van te krijgen.

Ook hier geldt: je moet niet naar de vogels toe, maar wachten tot ze bij jou komen. Ik kies een plekje op 20 meter van een groepje Drieteenstrandlopers dat staat te dommelen. Ik weet: binnen een paar minuten worden ze weer actief en hopelijk komen ze mijn kant op. Onderwijl zinken mijn knieën en schoenpunten weg in het natte zand...

O kijk, er zitten een paar Bonte Strandlopers tussen. Ongeveer even groot, maar meestal net iets minder hyper-actief.

"Zeg, kennen wij elkaar niet van vorig jaar?" Tja, dat zou zomaar kunnen. Ze komen soms dichtbij, heel dichtbij. Zo dichtbij zou je niet zeggen dat ze kleiner zijn dan een spreeuw.

Hè, kun je dan nooit eens onbespied je hobby uitleven?