zondag 26 mei 2024

Even iets moois nr. 549 - van Zuid-Hollands moeras tot Groningse akkers

Zo, alweer even geleden. Veel moois gezien op diverse plekken.





Ik begin met een van mijn laatste foto's. Een Ransuil hield zich verrassend op achter de caravan terwijl we in noord-Groningen stonden. Het is een echte nachtjager en ik stond er daarom nogal van te kijken dat hij zich midden op de dag vertoonde.





Ik was op zoek naar de wielewaal bij een van de forten rond stad Utrecht. Die vond ik niet, maar ik werd wel getroffen door de schoonheid van het weidelandschap.





In datzelfde landschap biedt een geknotte treurwilg een prachtige uitkijkpost voor een Ooievaar.





Een bezoek aan de Nieuwe Dordtse Biesbosch leverde me meer Blauwborsten op dan ik de afgelopen drie pogingen hier in de streek bij elkaar zag. Het zonnetje scheen en de vogeltjes hadden er helemaal zin an.





Ik had het ongeveer voor het uitkiezen: Blauwborst in een struik; Blauwborst in het riet; Blauwborst op een boomtak. Overal de Blauwborst...





Maar ook de Rietzanger liet zich uitgebreid horen en zien.





Dat is dan weer een geluksmomentje. Al een tijd hoop ik ooit een foto te kunnen maken van een Steltkluut die spiegelt in een stil water. Die kreeg ik zomaar voor de lens! Hij wordt nog steeds beschouwd als zeldzaam, maar toch kom ik ze op steeds meer plekken tegen. Mooi hè.





Op mijn zwerftochten door de natuur kom ik nogal eens rare snuiters tegen, maar een Olifant had ik zelfs op de Dordtse savanne niet verwacht. Ik poets voor de zekerheid mijn bril nog eens, maar het blijft een Olifant...





Wat een schoonheid: de Bruine Korenbout. Een van de wat vroegere libellensoorten. Terwijl ik deze foto maak hoor ik boven me de wielewaal, links minstens twee nachtegalen en in de verte een roerdomp. Natuurbeleving in optima forma!





O, dit is komisch. Pa Fuut komt aan met een stuk rivierkreeft, maar het jong pakt het niet aan. Het zal wel net zo zijn als met spruitjes: je moet het leren waarderen...





Want een visje wordt gretig in ontvangst genomen.





Er zit een Visdief op een stalen looppad boven het water. Op mijn knieën kom ik voorzichtig stukje bij beetje dichterbij en kan deze foto maken. Fraaie vogel.





Beetje ver, maar goed herkenbaar: de Zomertaling. Zijn roep is een soort krakend geluid.





Dit is het noordelijke puntje van het vasteland in ons land. Wordt ook wel de Noordkaap genoemd. Buitendijks ligt het wad, en binnendijks ploegt de boer voort.





De Notoarestoen in Eenrum bevat veel schoons, waaronder deze Platbuik.





De Ransuil van de eerste foto poseerde ook nog even op een paaltje. Bijzonder.

zondag 5 mei 2024

Even iets moois nr. 548 - Leven in de polders

Oei, ik ben redelijk uit het ritme geraakt van een wekelijks verslagje. Ik doe een inhaalpoging, gekoppeld aan het voornemen mijn avonturen voortaan weer wekelijks te delen.





In de Nieuwe Driemanspolder zitten nogal wat Grauwe Ganzen en die hebben inmiddels jongen. Zoals veel jonkies meer dan schattig. En elke keer weer valt me op hoe gedisciplineerd de ganzenjongen doen wat moeder of tante zegt.





Ganzen passen op elkaars kinderen. Daarom zie je soms één ouder met wel een stuk of 20 jongen. Een soort crèche eigenlijk.





Of het de eigen kinderen zijn weet ik dus niet, maar dat maakt voor de ouderliefde en opvoeding niks uit, zo lijkt het.





Maar nu vindt de Canadese Gans het wel genoeg met al dat grut op zijn domein. Met vervaarlijk gesis jaagt hij ze terug naar hun moeders of tantes. Wegwezen!





In de Nieuwe Droogmaking, Berkel en Rodenrijs, ben ik op zoek naar de engelse kwikstaart als ik ineens een heel andere vogel zie rondscharrelen. Ik ga zitten in de natte berm en wacht het even af. En zo komt deze Tapuit binnen het bereik van de telelens. Waarschijnlijk op doortrek naar Noord-Amerika of Groenland, want zijn biotoop (zanderige vlakte met stenen of muurtjes) komt in ons land bijna niet voor.





Eveneens in de Nieuwe Droogmaking kom ik ineens een zeldzaamheid tegen: de Steltkluut. Zijn ranke lijf, de hoge poten en dunne snavel maken hem de allerijlste onder de vogels (vind ik altijd.) 





Zeldzaam, en ik sta dan ook verbaasd dat er vier tegelijkertijd rondscharrelen. Deze lijkt zelfs aanstalten te maken een nest te bouwen! Afwachten maar, want er zijn jaarlijks wel enkele broedparen in ons landje.





De Kievit lijkt vanuit de verte ongeveer zwartwit, maar met een zonnetje op zijn veren blijkt hij een soort oliepak aan te hebben.





We logeren een nachtje op Texel, dus even de gelegenheid te baat genomen om de vogelboulevard af te struinen. Daar tref ik deze vogel en ik weet even niet goed wat ik zie. Lijkt een beschimmelde grutto en dan ben ik er ook wel uit: het is de Rosse Grutto, nog ruiend naar zijn volledige zomerkleed. Deze trekt door naar Scandinavië of Rusland, want ze overwinteren en pleisteren wel hier, maar broeden elders.





Een prachtig schouwspel langs de vogelboulevard: baltsende Kokmeeuwen.





Ah, deze scoort beslist hoog op het lijstje van op het eerste gezicht nietszeggende foto's, maar... Dat kleintje in het midden vooraan is toch echt de uiterst zeldzame Grauwe Franjepoot! Hij houdt zich wat verscholen tussen de kemphanen, maar hij wordt toch ontdekt. Nooit eerder gezien en dat zal voor velen gelden.





Texel, dat is ook even naar de zonsondergang bij de vuurtoren. Schitterend!





Deze vuurtoren dus, in het warme licht van de ondergaande zon.





We zijn lang niet de enigen die na zonsondergang nog over het strand lopen. Koud en mooi!





Ik krijg van iemand een tip: de Binnenveldse hooilanden zijn een eldorado voor allerlei vogelsoorten. En dat klopt. Het wolkt er sowieso van de gele kwikstaarten, maar in het moerassige deel vind ik deze Bosruiter.





Maar vooral de Gele Kwikstaart is aanwezig. We lopen kilometers door het gebied, maar nooit zonder het gezang van meerdere Gele Kwikken.





Je moet natuurlijk nooit menselijke gevoelens projecteren op een vogel, maar toch betrap ik me bij jonge Meerkoeten altijd op de gedachte hoe een moeder naar zo'n kind kijkt...





Het kan, opstijgen zonder stikstofuitstoot. Een Knobbelzwaan heeft altijd wel een aanloopje nodig om los te komen.

zondag 21 april 2024

Even iets moois nr. 547 - kleur en zwartwit in de Noordkop

Deze tijd staan de bollenvelden in de kop van Noord-Holland volop in bloei. Ondanks de kou gebneurt het gewoon: de tulpen komen uit de grond.





Prachtig, al die gekleurde vlakken. En dan met zo'n authentieke stolpboerderij op de achtergrond... Je weet dan gelijk waar het is.





Nou is zelfs in de Noordkop niet alles kleur. De Kluut is gewoon zijn zwartwitte zelf. Hier een stelletje dat wel erg gezamenlijk foerageert. Ik besluit erbij te blijven en te zien of er wat gebeurt.





Dat blijkt een goeie beslissing, want een paar minuten later legt mevrouw zich plat op het water; een niet mis te verstane uitnodiging aan meneer om serieus werk te maken van het stichten van een gezin. Meneer moet daar even over nadenken, en neemt de tijd om zich helemaal op te poetsen en mooi te maken.





Maar dan neemt hij zijn besluit en waagt de sprong...





Het blijft een schilderachtig tafereel...





In het voorjaar gaan hordes fotografen naar het Hallerbos, een stukje onder Brussel, voor het fotograferen van het wilde hyacinten-tapijt. Ik denk dat ze dan niet weten dat je dat ook kan vinden in Sintmaartensvlotbrug (heerlijk, alleen die naam al...) en dat is lang niet zo ver weg. Vertel het ze maar niet, want het is er lekker rustig.





Mooi, die opgekrulde rand.





Met best een fel zonnetje zoek ik altijd maar het tegenlicht. Dan blijven de kleuren mooi zacht.





Niet alleen blauwe Hyacinten staan er, ook roze. Hier eentje die nog aan het begin staat.
 

maandag 8 april 2024

Even iets moois nr. 546 - Tussen riet en water

Beetje rommelig vanwege allerlei verplichtingen, maar toch een stukje van de oogst van afgelopen dagen.





Dit is de tijd van de Blauwborst. Net terug uit warmer oorden zijn er een paar weken dat hij enthousiast zingt, liefst vanaf een hoge rietstengel. Maar niet met zoveel regen en wind als we hier de afgelopen tijd hadden. Drie keer ben ik op zoek gegaan maar kwam niet verder dan dit plaatje-om-een-hoekje. Ze blijven graag in de luwte bij dit soort weer.





Ah, wat mooi, de Kievitsbloem. In tegenstelling tot de meeste mensen houdt hij van natte voeten.





Kiek nou, een Bruine Kiekendief vrouw. Zeker wanneer de weide- en watervogels jongen hebben leidt haar verschijnen tot grote paniek en agressie. Nu wiekt ze rustig over, op zoek naar een muisje. Mooi gezicht altijd wanneer ze op zoek zijn naar voedsel: een schommelende vlucht, laag boven het riet, vleugels ongeveer in v-stand, met af en toe een abrupte zwenk.





De drie musketiers. Nou ja, drie Kuifeenden, mannen. Ik sta bij een plas waar er wel een tweehonderd door elkaar krioelen. En vanwege de aanwezigheid van vrouwelijk schoon is er nogal wat rivaliteit die zich uit in veel gespetter, gekwetter en stoer gewapper met vleugels. Maar deze even niet.





Nou zeg, dat had ik dan weer heel niet verwacht. Terwijl de kuifeenden me vermaken met hun stoere gedrag zie ik daar ineens een andere soort tussen: Toppers! Als die grijze rug je niet meteen opvalt (en bij de vrouwen die grote witte snavelvlek) dan kijk je er zomaar overheen.





Ook hier zie je goed de gelijkenis: vooraan een stelletje Topper, achteraan een kuifeend man. Toppers broeden hier niet; ik neem aan dat ze op punt van vertrekken staan.





En dan moet ik het gelijk maar opbiechten: hoewel dit een zeer algemeen eendje is dat soms met duizenden in de Waddenzee verblijft, heb ik er in 15 jaar niet eentje meer gezien! Ik hoop dat u dit niet verder vertelt...





Acht, wat jammer toch dat ze zo ver weg blijven: een paartje Geoorde Fuut. Meer dan prachtig gekleurd en de pluimoortjes zijn spectaculair. Het is een van de 8 vogelsoorten die wel in mijn top 5 mag.