Even iets moois nr. 612 - Oostvaardersplassen (alweer)

Afgelopen vrijdag vond ik mezelf alweer terug in de OVP. Niet zo ver voor mij, altijd wel wat te zien, en je kunt er ook nog kilometers wandelen. Om het mezelf niet al te makkelijk te maken stelde ik een uitdaging: graag een foto van een matkop en eentje van een vuurgoudhaan. Die laatste hoorde of zag ik niet en de matkop hoorde ik alleen even heel kort zonder er een glimp van op te vangen. Desondanks zult u zien dat ik er toch erg van genoten heb.

Nou zeg, zie ik niet elke week. Ik ben gefocust op vogelgerommel en zie ineens in mijn ooghoek een regelmatige rimpeling in het plasje. Een Ringslang, een uitstekend zwemmer, steekt de plas over en net op tijd heb ik de camera gericht en afgedrukt. Goed zichtbaar is de ring achter de kop. Kennelijk door het warme weer ontwaakt uit de winterslaap. Wel errug lang, dus waarschijnlijk een vrouwtje.

Ook al vroeg: een Pad op pad. En zo wordt mijn bezoek aan de OVP zomaar getekend door amfibieën en reptielen.

Elke keer als ik er ben maak ik ongeveer hetzelfde plaatje. Komt omdat ik het zo'n aardig, sterk beeld vind met al die dooie takken.

Een Winterkoning zingt het hoogste lied. Met een man of zes staan we ernaar te luisteren, en dat lijkt hem alleen maar aan te moedigen...

Langs de Oostvaardersdijk valt mijn oog op een blauwe vlek in het riet. Nadere inspectie leert dat het toch echt een IJsvogel is die af en toe naar een visje duikt.

Best wel een beetje ver, maar door zijn vorm en kleuren natuurlijk onmiskenbaar. Zwarte ondersnavel, dus een man.

Een Tafeleend, vanuit de hut aan de Lepelaarplas.

Ook leuk: twee Dodaarzen. Nog in saaie winterjas maar wel in lentestemming.

Ja, wat zal men zeggen: love is in the air, zoveel is wel duidelijk.

Een Kuifeend man. Erg mooi met die kuif en dat gele oog.

Een koppeltje Slobeend. Hun snavel lijkt in geen verhouding met hun lijf en dat maakt ze bijzonder fotogeniek.

Een paartje Grote Zaagbek. Wintergasten die binnenkort wel zullen terugkeren naar hun broedgebieden in Scandinavië en Siberië.

Even iets moois nr. 354 - Niet alles lukt zomaar...

Voor de vogelvrije vrijdag had ik mooie plannen: ik zou eindelijk de blauwborstfoto maken die elke andere blauwborstfoto overbodig zou maken; ik zou geoorde fuutjes vastleggen op een manier die elke toeschouwer met stomheid zou slaan; ik zou... Ach, ik zag het allemaal wel, zette het op de foto, maar lang niet op de gedroomde manier. Sterker, mijn camera viel waardoor mijn objectief een beetje stuk is: de dop kan er niet meer op en wat erger is, ook de zonnekap niet. Afijn, ik ploeterde dapper door in de Groene Jonker.

Goed, de Blauwborst dus. Prachtvogel met prachtige zang, maar ze bleven naar mijn smaak wat te laag in het riet. Je kunt hier wel mooi het vlaggen zien. Door de staartveren te spreiden maken ze een helemaal oranje onderkant van de staart. Erg aantrekkelijk voor de dames.

Ook mooi: de Rietzanger. Zijn geschetter is sinds twee weken weer te horen in elk stukje riet. Het mooist vind ik hem van achteren; dan zie je zijn fraai getekende rug.

Ook altijd in het riet te vinden: de Rietgors. Hier pluist hij vakkundig een sigaar uit.

Voor andere mooie types werd mij de Reeuwijkse Plassen aangeraden. Door afgesloten brugjes werd dat nog een hele onderneming en kwam ik op een andere plek uit dan gepland. Afijn, de pas er in en maar zien wat er van te maken viel. Aan de overkant van een slootje trof ik deze Grutto.

En in het slootje Gijs Gans met vrouw en kinderen.

Langs de oever van de plas trof ik een aantal mensen dat ijverig op de grond aan het speuren was. De waterkant daar staat bekend om de aanwezigheid van Ringslangen. En verdraaid, ik vond er ook eentje. Een forse, aan de dikte te zien. Maar goed, de kop is niet zichtbaar dus is het maar een flutfoto.

Aparte vogels, die Indische ganzen. Het zijn nakomelingen van ooit ontsnapte en verwilderde exemplaren, want hun echte thuis is het noorden van centraal Azië. Maar goed, ze gedijen hier best.

Tjonge jonge, wat is deze stoere vent Fazant met zichzelf ingenomen. Eigenlijk ook niet eens een echte Nederlandse vogel, want ooit hier uitgezet als jachtvogel voor de meer gefortuneerden onder ons. Maar het moet gezegd: die kleuren staan hem goed!

Na lang zoeken en kilometers lopen ontwaar ik eindelijk drie Geoorde Futen. Prachtige vogels en vaste bewoners van plas en meer. Hun felrode oog en de pluimpjes aan hun kop zijn kenmerkend. En verder duiken ze heel vaak dus misschien daarom dat u ze nooit eerder zag. Vrij schuw; je mag niet al te dichtbij komen. Maar door me heel klein te maken aan de oever kreeg ik ze toch voor de lens.

Hè, had ik nu de zon niet zo tegen, dan had ik u de fraaie kleuren van de Krooneend beter kunnen laten zien. Een vrij grote eend met markant gekleurde kop (voor de mannetjes.)