Even iets moois nr. 624 - Ouderstress en puberleed...het (op)voeden door de Zwarte Stern en de Fuut

Ik mocht getuige zijn van de familieperikelen van twee vogelgezinnen. Leerzaam!

Hier een gezinnetje Fuut. Rommelige foto, maar zo zie je het wanneer een woonboot aan de overkant van de Vecht zich in het water spiegelt. De harmonie is jaloersmakend, schijnt...

Helaas. De beide kinderen blijven proberen bij vader op de rug te klimmen en die is daar niet (meer) van gediend.

En hoe fanatieker de pogingen van de kinderen, te hardhandiger de ouder probeert dit gedrag af te leren. Het gaat er ruig aan toe, helemaal niet anno 2026.

Ik vrees zelfs even voor het leven van een van de kuikens, maar kennelijk zijn de houwen met de snavel precies goed gedoseerd.

Uiteindelijk blijken de ouders eensgezind in hun afwijzing: kinderen, leer zelf duiken en vissen; we helpen je wel maar er wordt niet meer alleen maar geprofiteerd! Leerzaam.

Een kuiken van de Zwarte Stern. Hij zit alleen op het nest. Naar zeggen waren er vorige week nog twee, maar is er eentje verdronken toen hij ondersteboven in het water terechtkwam (??)

In zijn eentje, dus hij krijgt voldoende aandacht en voer. Dat bestaat uit kleine visjes en vooral libellen; heel veel libellen.

Hier de andere ouder; deze is wat zwarter dan de eerste.

Af en toe komt een van de ouders de kleine gezelschap houden. Hij kruipt dan een poosje in de schaduw van de grotere vogel om wat hitte kwijt te raken. Maar als zo'n smakelijke libel wordt bezorgd is dat belangrijker dan de koelte van wat schaduw.

Nooit eerder gezien: in dezelfde plas zwemt een moeder Kuifeend met een sliert jongen. Ze worden tamelijk fanatiek aangevallen door de sterns. Geen idee waarom...

De vlotjes worden jaarlijks door vrijwilligers schoon gemaakt, opgeknapt en in april weer in het water gebracht. Er zijn niet veel plekken meer waar de Zwarte Stern nog helemaal natuurlijk broedt, op drijvende vegetatie van bijv. krabbescheer.

Tijdens die onweersbuien in de nacht heb ik wel anderhalf uur vanuit het dakraam de lucht gefotografeerd in een poging de bliksem vast te leggen. Lukte deels.

Een bij mijn weten nieuwe bezoeker in de tuin: de Bruine Korenbout! Prachtige libellensoort.

Een oude bekende in de tuin maar eveneens heel fraai: de Gewone Oeverlibel. Prachtige insecten!

Even iets moois nr. 585 - Poldermodellen

Afgelopen dagen op meerdere momenten allerlei poldermoois opgezocht. Het leverde plaatjes op waar ik met verbazing op terugkijk: heb ík dit werkelijk mogen meemaken?

De Zwarte Stern. Een trekvogel die met ca. 1.200 broedparen inmiddels als 'bedreigd' te boek staat.

Hij houdt van moerassige gebiedjes met dichte begroeiing en laag water. Broedt bij voorkeur op de planten van de krabbescheer.

Maar omdat krabbescheer lang niet meer overal voorkomt worden de sterns geholpen voor vrijwilligers. Die leggen in het vroege voorjaar vlotjes in het water en daar wordt dankbaar gebruik van gemaakt.

Met zijn roetzwarte kop en slanke vleugels is het een elegante verschijning.

Het voeren van de jongen is uitermate fotogeniek en trekt nogal wat fotografen. Dat voer bestaat uit kleine visjes, larfjes of libellen. Vader en moeder doen dat samen; de kleintjes groeien als kool en zijn met een paar weken vliegvlug.

Ik maakte vele honderden foto's die ik hieronder allemaal laat zien - grapje. Het duurt geen twee maanden meer of ze zijn allemaal weer zuidwaarts vertrokken.

Haha, dat is grappig. Een Ooievaar waagt het om over de kolonie sterns met jongen te vliegen. Onmiddellijk zijn er een paar die heftig krijsend de indringer wegjagen. David tegen Goliath, we weten hoe dat afliep...

Poldermodel? Jawel, daar hoort de Purperreiger zeker ook toe. Donker gekleurd en met een slangenhals is het een opvallende verschijning. Als hij zich tenminste laat zien, want hij staat ook graag tussen het riet te vissen.

De Purper is een slagje kleiner dan de bekende blauwe. Hebben ze jongen (zoals nu) dan vliegen ze doorlopend heen en weer tussen het nest (ergens in het riet) en de polder waar ze foerageren.

Futen hebben een variabele broedperiode. Je ziet nu vrijwel volwassen jongen, maar een ander stel zit nog volop in de kleintjes. Die graag meedeinen op de rug van moeder.

Jahoor, een strookje riet is voldoende om de Rietgors onderdak te bieden. Hier fanatiek zingend.

Kijk dat dan: een Weidebeekjuffer! In het westen van ons land vrij zeldzaam, maar hier in Loenen in ieder geval te vinden. Langs de Vecht.

Een viertal van deze prachtige libellensoort dartelt om elkaar heen. Opvallende verschijningen, mede door hun helikopterachtige vlucht.

Nog eentje van de Zwarte Sterns. Om het af te leren. Hier krijgt het jong een vlindertje aangeboden. Lijkt me niet zo prettig eten, maar ja...

Even iets moois nr. 517 - De orchidee, de Zwarte Stern en de libel

Te warm en te zonnig. Desondanks slaagde ik er toch nog in wat leuke plaatjes te schieten. Zeg nou zelf...

Eigenlijk had ik het idee libellen te fotograferen en kijk: dat lukte! Alleen verdwijnt deze in de gulzige maag van een jonge Zwarte Stern. Dat het een Gewone Oeverlibel is/was zal waarschijnlijk weinigen interesseren...

Op de tweede foto van deze serie zien we de andere ouder Zwarte Stern het tweede jong voeren. Het eerste kind is nog steeds die grote libel niet de baas.

Maar goed, hier zien we de Viervlek, een zeer algemene libel met een prachtig goudkleurig lijf; eigenlijk oranjebruin, maar in de zon schittert het toch echt als goud.

Ik ben meer van de vogels dan van de planten, maar voor een mooie inheemse orchidee mag je me wakker maken. Deze trof ik in het Zwanenwater, precies zoals ik hem graag zie: achtergrond in de zon, bloem in de halfschaduw. Vraag is nu: wat zien ik? Akelig moeilijk, omdat orchideeën zich makkelijk kruisen. Ik hou het voor nu maar even op de Gevlekte Orchis.

Het Zwanenwater wolkt van de orchideeën momenteel. Ik neem er nu niet de tijd voor maar vorig jaar zag ik nog zeer zeldzame soorten. Hier waarschijnlijk weer de Gevlekte Orchisin volle bloei, al is rietorchis niet helemaal uit te sluiten.

Nog even terug naar de Zwarte Stern. Voor een broedplek zijn ze deels afhankelijk van vrijwilligers die in het voorjaar vlotjes te water laten. Vaak zetten ze er dan ook nog een stukje gaas omheen zodat niet de ganzen het vlotje kraken. De Zwarte Stern behoort tot de familie van de moerassterns, te onderscheiden van de grotere en krachtiger zeesterns.

Grappig wel: af en toe komt een van de ouders even boven het nest hangen om te inspecteren of alles in orde is. De jongen beseffen dat kennelijk, want ze sperren dan niet hun snavel open.

Het voedsel voor de jongen bestaat vooral uit libellen, maar ook andere waterdieren zijn welkom, meestal opgepikt van het wateroppervlak. Af en toe is er een visje, maar duiken (zoals een visdief) doen ze niet.

Ook zwart, maar geen stern. Ik zie tot mijn verbazing een Spreeuw die op de bladen van de gele plomp zijn kostje bij elkaar scharrelt. Af en toe nemen de sterns even de tijd om hem weg te jagen.

De Gewone Oeverlibel. Fraaie libellensoort, graag gegeten door de zwarte stern. Er zijn er kennelijk genoeg.

Even iets moois nr. 483 - Ondertussen in de polder...

Wie af en toe een kijkje neemt in onze polders, ziet dat ze barsten van het jonge leven. En uitgebluste - of stiekem toch opgeluchte - ouders. Maar je moet soms wel even zoeken tussen de uitbundige begroeiing. Dat deed ik dan ook maar.

Ik rij voorzichtig door de polder over een eenbaanswegje als ik iets zie wegvliegen. Ik stop, pak mijn verrekijker en volg de vogel. Tot mijn verbazing maakt-ie een rondje en landt dan vlak naast de auto, en dan zie ik ook pas wat het is: de Kleine Plevier. Leuke ontmoeting met een mooie vogel.

En van diezelfde Kleine Plevier zien we hier een jong. Nou ja, puber eigenlijk al. Zorgt helemaal voor zichzelf, maar dat doet-ie eigenlijk al vanaf zijn geboorte. De kenmerkende gele oogring is al goed te zien.

 

Nog helemaal in de ouderzorg: Meerkoet met jong. Zal wel een tweede nest zijn.

Ha, dat is wel duidelijk: kinderen uitgevlogen, even tijd om helemaal uit m'n dak te gaan. Gele Kwikstaart in herkenbare jubelstemming.

Jonkie Boerenzwaluw. Vliegt al goed maar is voor eten afhankelijk van zijn ouders. Die kwijten zich voorbeeldig van hun taak.

Ook in veel tuinen te zien: de Bloedrode Heidelibel. Hij blijft lang zitten en geeft mij daarmee de gelegenheid om wat te experimenteren met licht en achtergrond. Deze in tegenlicht met lichte, pastelkleurige achtergrond.

Dezelfde libel op een ander blommeke, nu voor de zon af wat 'vettere' kleuren geeft. Pastel of olieverf, kwestie van smaak natuurlijk.

Ik ben maar net op tijd om de Zwarte Sterns te fotograferen. De meeste hebben hun vlotjes al verlaten en zijn terug te vinden in polders met veel krabbescheer in de sloot. Ook dit jong is al vliegvlug, maar jaagt nog niet zelf.

Ik hoorde 'm eerder dan ik 'm zag: de Grauwe Vliegenvanger. Een in alle opzichten onopvallend vogeltje en waarschijnlijk om diezelfde reden zag ik hem nu pas voor het eerst dit jaar.

Nee, inderdaad, geen wereldfoto, maar we zien hier wel een Krombekstrandloper! Opmerkelijk: hij ruit al van zomer- naar winterkleed. Hun broedseizoen, ergens in arctisch Siberië, is kort en deze is al weer op weg naar Afrika voor de overwintering. O ja, er vliegt een Tureluur voorbij. Dat hadden we zo afgesproken, anders wordt de foto zo saai.

Ik bedacht me onlangs dat ik qua Grutto veel volwassen vogels zie, ook wel hun pulletjes, maar nooit een halfwas. Toch denk ik dat dit er eentje is, een soort Grutto-puber. Zal eind deze maand ook wel vertrokken zijn. Ze arriveren met veel kabaal, maar blazen de aftocht in stilte. Wat me doet denken aan die oude vriend die... Nou ja, laat ook maar.

Even iets moois nr. 440 - Speurtochten in de polder

Ik struinde wat polders af op zoek naar een libel die ik nou eens echt op de foto wilde hebben: de weidebeekjuffer. Daarnaast hoopte ik op een kansje voor een foto van de woudaap en ik wilde ook nog even terug naar de zwarte sterns; even kijken of ze zouden zijn uitgevlogen. Het gestruin door diverse gebieden leverde nogal wat bijvangst op en dat blijkt eveneens meer dan bezienswaardig.

Als je door het gras loopt, dan vliegen soms van die kleine bruine 'vlindertjes' op. Dat is dan vaak de Gewone Grasmot, die van dichtbij toch wel een bijzonder uiterlijk heeft.

Hier zien we de Bruinrode Heidelibel, een algemene soort. Voor een vogelaar altijd lastig te determineren, die libellensoorten.

Makkelijker te herkennen is dan de Viervlek. Mooi hè, die gazen vleugels.

Het Groot Dikkopje, een zeer algemene 'vlinder,' kleurt hier mooi op de distel.

Had ik zo gauw niet gezien, maar dit is de Grote Roodoogjuffer. Er viel een fijn motregentje en dat zie je terug op de vleugeltjes en de stengel.

Hier een wel heel erg algemene soort, het Lantaarntje. Met weinig fantasie kun je je voorstellen dat het achterste segment inderdaad een soort lampje is.

Ja juist, daar is-ie dan, het doel van mijn tocht: de Weidebeekjuffer. Een verschrikkelijk mooie libellensoort die fladderend langs stromende beekjes kan worden waargenomen. Het metaal-olieachtig  gekleurde lijf (van het mannetje) is altijd weer bijzonder om te zien.

Over een pad van houtsnippers vliegt telkens een Gewone Oeverlibel voor me uit. Tot hij plots niet meer opvliegt en als ik voorzichtig heel dichtbij kom zie ik waarom: hij verorbert met aandacht een zojuist gevangen vliegje.

Een Rietgors zit van tamelijk dichtbij zó enthousiast te zingen, alsof het nog het vroege voorjaar is. Op zoek naar een nieuwe vrouw en een tweede broedsel?

In groepjes staan vogelaars te wachten bij een verre rietkraag, allemaal in de hoop een woudaap te kunnen ontdekken. Hij was vanmorgen nog gehoord, dus misschien... misschien...

De woudaap komt niet te voorschijn, maar wel zie ik iets dat ik nooit eerder zag: een jonge Koekoek wordt gevoerd door een Kleine Karekiet! Beroerde foto natuurlijk, maar ik wilde toch dit unieke moment laten zien.

O mooi zeg, een vogel die ik graag vaker zou zien: de Steenuil. Ons kleinste uiltje is ook overdag actief en zit op het dak van een boerenschuur lekker te zonnen.

En zo is het al eind van de middag als ik bij de kolonie Zwarte Sterns arriveer. De jongen zijn inderdaad uitgevlogen, maar af en toe komen ze nog even terug naar het nest om zich te laten bijvoeren.