Even iets moois nr. 625 - Jonkies

Ik maakte deze maand al duizenden onwerkelijk mooie foto's, eigenlijk te veel schoonheid om zomaar een selectie van te maken. Ik doe toch maar een poging en begin met jonge vogeltjes in allerlei biotopen.

Een jonge Kauw. Ze moeten leren wat eetbaar is en wat niet en daarom proberen ze alles wat voor hun snavel komt. Deze dot pluis zal niet op het menu komen, schat ik.

Sociale vogels, die Spreeuwen. Ook de jongen zie je momenteel in grote groepen rondtrekken en onderling druk communiceren.

Een jonge Boerenzwaluw. Ik observeer hem vanuit de auto en wacht tot er een ouder komt om hem te voeren. Maar na een kwartier rijdt er een andere auto langs en floep... weg is-ie. Jammer.

Schattig, die jonge Knobbelzwanen. Ik tel er maar vier en snap niet goed waarom het er zo weinig zijn. Misschien een paar in de sloot met de andere ouder?

Ik probeer dat een beetje in de gaten te houden en daarom denk ik dat dit het laatste van de vele nesten is dat onlangs is uitgekomen. Moeder Fuut vaart het hele kroost - al in pyjama - de Vecht rond terwijl vader op visvangst gaat.

Jawel, vader had beet. Je ziet vaak dat een van de jongen het gretigst is. Die stapt van moeders rug af en neemt de meeste visjes in ontvangst. Hij zal ook het snelst zelfstandig zijn, neem ik dan aan.

Kijk, een juveniele Heggenmus zoekt een plekje zonder kroos om een badje te nemen.

En dat is precies wat deze jonge Zanglijster ook wil.

Oei, nu geraak ik toch in ernstige verlegenheid. Ik dacht eerst - vanwege dat witte vleugelstreepje - te maken te hebben met een juveniele Bonte Vliegenvanger, maar die bijna oranje borst suggereert meer een Gekraagde Roodstaart. Dus mocht u uitsluitsel kunnen geven: graag!

Hier is dan weer geen twijfel mogelijk: een jonge Kuifmees. Zijn kuifje is nog in het puberstadium maar onmiskenbaar aanwezig.

Een jonge Pimpelmees; wat pluizig nog, maar al aardig op kleur. Van de mezen haalt zo'n 80% de volwassenheid niet. Ze vallen ten prooi aan katten, roofvogels en ander ongerief.

Een van de grappigste jonkies is toch wel die van de Roodborst. In eerste instantie zwaar gespikkeld en dan zie je na een paar weken de eerste oranje veertjes op de borst verschijnen.

Dit is dan toch wel het snoepje van de maand: een nog niet helemaal uitgekleurde man Kruisbek! Vooral volwassen mannen zijn een schoonheid om te zien met hun koraalrode kleur, maar deze mag er toch ook beslist wezen. Zijn snavel is helemaal aangepast aan zijn eetgewoonte: het opdiepen van zaden uit de kegels van naaldbomen.

En als afsluiter onze kleinste futensoort: de Dodaars. De jonkies zijn schatjes om te zien en hoe klein ze ook zijn, ze proberen al dapper mee te duiken. Maar een lekker hapje van pa laten ze zich nog goed smaken.

Even iets moois nr. 600 - de Zuidpier

Zoals u weet kom ik 's winters graag op de Zuidpier in IJmuiden, de monding van het Noordzeekanaal. Altijd wat te zien, al gaat het dan hoofdzakelijk om de vogels die ik er al eerder zag en de volgende keer weer tegenkom. Maar altijd is er de mogelijkheid van een verrassing, of de kans een oude bekende op een andere manier vast te leggen. Ik bedoel eigenlijk: ik kom er graag...

Het is de dag na de storm en er is nogal wat aangespoeld op het strand. Er liggen miljoenen meshelften maar ook deze Grote Tepelhoorn.

Zo ook deze Zeeappel. Het lijkt wel een sieradendoosje of zo. Mooi hè...

Natuurlijk zijn de Drieteenstrandlopers er. In grote groepen foerageren ze langs de waterlijn en hollen ze met de golven mee. Of ze knappen even een uiltje.

Tussen de poetsende Drieteentjes staat deze grote jongen. Je denkt aan een grutto en dat is het niet helemaal. Het is een Rosse Grutto, de arctische tegenhanger van onze grutto. Is hier in de zomer niet te vinden en dus een overwinteraar of doortrekker. 

Compacter en zwaarder gebouwd dan de onze, met een licht opwippende snavel, maar met de kop in de veren zie je dat allemaal niet. U moet me maar geloven. En slapen met de ogen open, want ja er mocht eens een slechtvalk, havik of zeearend opduiken...

Het fotograferen 'op ooghoogte' is inspannend en tamelijk vies. Komt nog bij dat je eigenlijk niet moet bewegen, dus voorzichtig op één knie besluip ik de vogels. Gelukkig ben ik nog jong. Foto door Gerard Roest.

Dit is iemand met dezelfde hobby en dezelfde aanpak.

Twee Kuifaalscholvers. Ze zijn zeldzaam en dat ik er dan ineens drie aantref is best bijzonder.

We zien hier de laatste momenten van een zandspiering of misschien een botervisje...

Beetje saaie foto, maar het is wel een Parelduiker! Had ik niet vaak voor de lens maar 's winters houden ze zich langs onze kusten op; meestal wat verder op zee.

Ook grappig: een Kanoet lijkt op deze foto best veel op een drieteenstrandloper, maar is pakweg drie keer zo groot. En waar een drieteen altijd in een groep is te vinden, daar is de Kanoet meestal alleen. Hoewel, op de Wadden zijn er soms grote groepen te vinden van wel duizenden exemplaren.

In de schaduw ziet zo'n Kanoet er nogal grijzig uit.

Een groep Drieteenstrandlopers vliegt een paar rondjes en er sluiten steeds meer kleine groepjes aan. Een fotogeniek gezicht, vooral wanneer ze zwenken en hun bovenkant laten zien.

Het kan natuurlijk zijn dat ze mij even komen begroeten. We zien elkaar tenslotte elk jaar wel een keer.

Jammer dat ie wat ver weg blijft. Een Dwergmeeuw zie ik niet eens zo vaak. Mooie tekening op de vleugels.

Een vaste figurant in deze rubrieken: de Steenloper. Hij doet hier zijn naam helemaal eer aan.

Een Zeekoet wuift even terug.

Altijd een leukerdje: de Bontbekplevier. Blijft graag wat op afstand.

Kraaien en Kauwen vinden op het strand altijd wel wat van hun gading.

Een Zeester die ook de storm niet heeft overleefd.

Valt nauwelijks op, de Oeverpieper. Ook een vaste wintergast, met meestal iets van 10 tot 15 exemplaren. Denk ik, want ze laten zich moeilijk zien.

En eer ik weer thuis was rees de supermaan al boven de einder. Het was een mooie, volle dag.

Even iets moois nr. 599 - Brouwersdam en meer

Meestal meerdere keren per jaar bezoek ik de Brouwersdam. In dit geval in combinatie met het natuurpareltje Oranjezon, maar daar zag ik niet zoveel.

Om te beginnen een Ransuil. De Ransuilen zoeken elkaar op in de herfst en roesten dan gezamenlijk in één boom. Zo ook hier, in het centrum van Baarn. Het drukke parkeerterrein lijkt ze niet te hinderen, evenmin als de fotografen die gedurende de dag een kijkje komen nemen. Ik haalde zelfs de krant met mijn aanwezigheid, maar omdat dat onder werktijd was wil ik daar niet per sé de aandacht op vestigen.

Ondertussen trekken kramsvogels en Koperwieken vrij massaal ons land binnen.

Ken je hun geluid dan hoor je ze overvliegen of foerageren. Bessen van de meidoorn zijn op dit moment favoriet.

Maar goed, de Brouwersdam. Altijd wat te beleven, al was het er nu best rustig. Hier een foeragerende Wulp bij de spuisluis.

De dam is ook altijd de favoriete eetplek van kraaien en Kauwen. Graag doen ze zich tegoed aan het afval van de mobiele frietkraam. Volgens het Voedingscentrum leiden ze een ongezond bestaan, maar ze laten zich niet makkelijk terechtwijzen.

Hier bespreken ze samen de stand van de kabinetsformatie, maar de desinteresse is van hun houding af te lezen.

Wat verder weg op zee zien we een Zeekoet, een echte zeevogel.

Het spuien bezorgt de Grijze Zeehond een feestmaal.

Een groep Rotganzen waagt zich op de dam nu het wat rustiger wordt. Ze moeten drinken en zoeken dan zoet water in een plasje dat is ontstaan na de regenval van gisteren.

Zoals alle ganzen zijn ze alert en betrekkelijk schuw. Om ze te fotograferen stap ik aan de andere kant uit de auto en richt mijn lens onder de auto door op de vogels. Zo raken ze niet verstoord.

Even iets moois nr. 582 - Lentevreugd en gruttostress

En dan zijn we ineens weer 3 weken verder. Mooie dingen gezien vorige week. Ik bezocht het natuurpareltje Lentevreugd voor een onvervalste twitch, maar nam ook even poolshoogte bij de grutto's in de Eempolder.

Twitchen; dat is soortenjagen. Ik doe dat niet fanatiek, maar in dit geval gaf het mij een reden om nou toch echt eens te gaan kijken in het kleine natuurgebiedje Lentevreugd. Daar resideert al een week de uiterst zeldzame Roodkopklauwier, een vogel die we normaal in Spanje treffen. Het beestje bleek zich goed te laten zien al was dat wel op een afstand van minimaal 75 meter. Dankzij digitale technieken maakte ik er toch een bijna toonbaar plaatje van.

Lentevreugd kent op een paar hectaren meerdere biotopen en dat werkt als een magneet op een grote diversiteit aan vogels. Zoals deze Kneu. Hoewel zeer algemeen toch altijd wat schuw.

Op een stukje droog gras tref ik deze Graspieper. Overduidelijk aan het foerageren voor zijn jongen.

De Tjiftjaf was er ook, maar die vind je in elke tuin wel.

Ook de Groenling liet zich bewonderen. Hij zong fanatiek vanaf een takje.

Maar er was ook een stukje plasdras en daar trof ik deze Groenpootruiter. Het beestje valt totaal weg met zo'n achtergrond.

Zo'n Icarusblauwtje hoeft niet bang te zijn dat hij niet afsteekt. Zijn hemelsblauwe kleur maakt hem van verre zichtbaar. Opmerkelijk dat ze steeds vroeger te vinden zijn. Klimaat?

De Kleine Vuurvlinder. Nogal gesleten, afgevlogen en beschadigd. Verkeert waarschijnlijk in zijn nadagen. Geen ramp, want vanaf half juli vliegt er een tweede generatie.

Een Merelman hipt steeds dichter bij. Ik ga op mijn knieën zitten en maak dit portretje.

Na een ochtendje Lentevreugd reed ik in de middag naar de polders rond Eemnes. Een hotspot voor de Grutto. Ik hoopte jongen te zien. Die zag ik ook, maar terwijl ik ze wel op video had bleken de foto's onscherp. Hmmm.

Het harde tegenlicht maakt het gras en de kruiden heerlijk licht. Zo'n oranjebruine vogel steekt daar geweldig bij af.

Hier word ik nauwlettend in de gaten gehouden. Deze Grutto heeft zijn jongen in het wat hogere gras verstopt en hoopt dat ik opkras. Het overkwam me op wel drie, vier plekken.

Een Blauwe Reiger. Meestal sla ik die over qua foto, maar zo tussen het hoge gras maakt toch wel een apart plaatje.

Ah, een Kauw. Niet iedereen is een liefhebber van deze vogel, maar ik wel. Komt vooral door dat groengrijze oog: heb je daar een keer goed in gekeken, dan is de rest van je dag anders dan daarvoor.

Als gezegd houden Grutto's niet van menselijke aanwezigheid wanneer ze jongen hebben. Hier worden twee jonkies naar het hogere gras gedirigeerd, terwijl ik luidkeels, ja bijna agressief, wordt gemaand op te vertrekken. Op YouTube zal ik dat filmpje laten zien, maar dat moet ik nog monteren.