Even iets moois nr. 612 - Oostvaardersplassen (alweer)

Afgelopen vrijdag vond ik mezelf alweer terug in de OVP. Niet zo ver voor mij, altijd wel wat te zien, en je kunt er ook nog kilometers wandelen. Om het mezelf niet al te makkelijk te maken stelde ik een uitdaging: graag een foto van een matkop en eentje van een vuurgoudhaan. Die laatste hoorde of zag ik niet en de matkop hoorde ik alleen even heel kort zonder er een glimp van op te vangen. Desondanks zult u zien dat ik er toch erg van genoten heb.

Nou zeg, zie ik niet elke week. Ik ben gefocust op vogelgerommel en zie ineens in mijn ooghoek een regelmatige rimpeling in het plasje. Een Ringslang, een uitstekend zwemmer, steekt de plas over en net op tijd heb ik de camera gericht en afgedrukt. Goed zichtbaar is de ring achter de kop. Kennelijk door het warme weer ontwaakt uit de winterslaap. Wel errug lang, dus waarschijnlijk een vrouwtje.

Ook al vroeg: een Pad op pad. En zo wordt mijn bezoek aan de OVP zomaar getekend door amfibieën en reptielen.

Elke keer als ik er ben maak ik ongeveer hetzelfde plaatje. Komt omdat ik het zo'n aardig, sterk beeld vind met al die dooie takken.

Een Winterkoning zingt het hoogste lied. Met een man of zes staan we ernaar te luisteren, en dat lijkt hem alleen maar aan te moedigen...

Langs de Oostvaardersdijk valt mijn oog op een blauwe vlek in het riet. Nadere inspectie leert dat het toch echt een IJsvogel is die af en toe naar een visje duikt.

Best wel een beetje ver, maar door zijn vorm en kleuren natuurlijk onmiskenbaar. Zwarte ondersnavel, dus een man.

Een Tafeleend, vanuit de hut aan de Lepelaarplas.

Ook leuk: twee Dodaarzen. Nog in saaie winterjas maar wel in lentestemming.

Ja, wat zal men zeggen: love is in the air, zoveel is wel duidelijk.

Een Kuifeend man. Erg mooi met die kuif en dat gele oog.

Een koppeltje Slobeend. Hun snavel lijkt in geen verhouding met hun lijf en dat maakt ze bijzonder fotogeniek.

Een paartje Grote Zaagbek. Wintergasten die binnenkort wel zullen terugkeren naar hun broedgebieden in Scandinavië en Siberië.

Even iets moois nr. 409 - Damherten in de AWD

Als de herfst zich aandient begint voor de Damherten een roerige periode. Tijdens de bronst doet elke bok zijn best een kudde te verzamelen en bij elkaar te houden. Felle gevechten moeten uitmaken wie de baas is. In de Amsterdamse Waterleidingduinen kun je na elke bocht op dergelijke spektakels stuiten.

Kijk, daar is zo'n stoere vent. Hij is zich volledig bewust van zijn belangrijkheid en keurt mij dus geen blik waardig.

Moeiteloos verdrijft hij een rivaal. Dat soort ontmoetingen wordt vaak bekeken door de wandelaars in het gebied.

Ook een jongere bok slaat de verrichtingen met belangstelling gade. Als hij nog wat groter is... Of is het een kwestie van wie kijkt nou naar wie?

Een Pad steekt het pad over, door vrijwel niemand opgemerkt.

In een plooi in het landschap ligt een bok rustig te herkauwen. Een jonkie loopt achteloos speels voorbij.

Mooi, zo'n Damhert onder de takken waarvan de blaadjes naar de herfst kleuren.

Er ligt een mooie bok te zonnen. Een foto voor het zonnetje af levert een uitgebeten plaatje op, maar wanneer ik er voorbij ben gelopen krijg ik een fraai beeld. Jammer van die tak.

"Na een ochtendje knokken is het goed uitblazen. Vanmiddag nog een paar tegenstanders zien te vellen. Hier geldt het recht van de sterkste, en dat ben ik! Maar eerst even een dutje..."

Even iets moois nr. 257 - Rondje Oostvaardersplassen

Het is al weer een heel poosje geleden dat ik in de OVP was. Zonder al te hoge verwachtingen, maar met de wil er iets moois van te maken, ging ik daarom op pad. Het was een dag waarop het allemaal meezat...

Langs de Oostvaardersdijk foerageren groepen Spreeuwen. Leuk om te zien hoe de juvenielen aan het ruien zijn naar hun volwassen kleed.

In de Lepelaarplassen zitten meestal wel Aalscholvers, al zijn het er dit keer wel erg veel. Deze zit zich fanatiek te poetsen en te pluizen.

Aha, een IJsvogel. We zien aan de witte snavelpunt dat het een juveniel is, waarschijnlijk het tweede legsel van de ouders. We zijn blij met deze foto, maar het vormt nog maar de opmaat van een show van een uurtje of twee, opgevoerd door minstens 3 ijsvogels...

Hoewel ze helemaal op kleur zijn, moeten ze nog handigheid krijgen in het vissen. Met enige regelmaat wordt er gedoken, maar meestal met lege snavel kwamen ze weer boven.

Kijk, toch een keer prijs. Het visje is bijna te groot en de vogel moet lang manoeuvreren voor de vis in zijn keelgat is verdwenen.

Broer of zus scheert even langs en daar móet op worden gereageerd!

Nou goed, twee op één tak gaat net, maar graag wel een beetje afstand houden....

Even alert: zwemt daar wat? Waag ik die duik?

Mwah, eerst maar eens even rustig afwachten...

We laten de IJsvogels weer alleen en vervolgen ons pad. Maar als deze Pad onze weg kruist en in alle rust blijft zitten, trek ik toch even het macro-objectief uit de tas. We hebben ze in de tuin ook en ik heb een zwak voor hun (op het oog) onbeholpenheid.

Langs de Praamweg stap ik uit de auto. Boven mij wiekt een grote meeuw voorbij. Grote meeuw? Da's toch niet helemaal logisch en ik kijk nog maar eens. Verdraaid: een Visarend! Ik gris mijn camera uit de tas en heb even gelegenheid voor een paar plaatjes. Voor het eerst in mijn leven de Visarend gezien!

Momenteel trekken de visarenden door. In het hele land kun je ze tegenkomen, op plekken met grote vijvers, meren en open water. Wie echt geluk heeft ziet hoe ze na een forse duikvlucht een vis uit het water trekken.

In een van de vele meertjes van de OVP zwemt een Slobeend vrouw. De enorme snavel is kenmerkend.

Er is wat herrie in de kudde Konikpaarden. Er wordt flink gebeten en forse trappen uitgedeeld.