Even iets moois nr. 624 - Ouderstress en puberleed...het (op)voeden door de Zwarte Stern en de Fuut

Ik mocht getuige zijn van de familieperikelen van twee vogelgezinnen. Leerzaam!

Hier een gezinnetje Fuut. Rommelige foto, maar zo zie je het wanneer een woonboot aan de overkant van de Vecht zich in het water spiegelt. De harmonie is jaloersmakend, schijnt...

Helaas. De beide kinderen blijven proberen bij vader op de rug te klimmen en die is daar niet (meer) van gediend.

En hoe fanatieker de pogingen van de kinderen, te hardhandiger de ouder probeert dit gedrag af te leren. Het gaat er ruig aan toe, helemaal niet anno 2026.

Ik vrees zelfs even voor het leven van een van de kuikens, maar kennelijk zijn de houwen met de snavel precies goed gedoseerd.

Uiteindelijk blijken de ouders eensgezind in hun afwijzing: kinderen, leer zelf duiken en vissen; we helpen je wel maar er wordt niet meer alleen maar geprofiteerd! Leerzaam.

Een kuiken van de Zwarte Stern. Hij zit alleen op het nest. Naar zeggen waren er vorige week nog twee, maar is er eentje verdronken toen hij ondersteboven in het water terechtkwam (??)

In zijn eentje, dus hij krijgt voldoende aandacht en voer. Dat bestaat uit kleine visjes en vooral libellen; heel veel libellen.

Hier de andere ouder; deze is wat zwarter dan de eerste.

Af en toe komt een van de ouders de kleine gezelschap houden. Hij kruipt dan een poosje in de schaduw van de grotere vogel om wat hitte kwijt te raken. Maar als zo'n smakelijke libel wordt bezorgd is dat belangrijker dan de koelte van wat schaduw.

Nooit eerder gezien: in dezelfde plas zwemt een moeder Kuifeend met een sliert jongen. Ze worden tamelijk fanatiek aangevallen door de sterns. Geen idee waarom...

De vlotjes worden jaarlijks door vrijwilligers schoon gemaakt, opgeknapt en in april weer in het water gebracht. Er zijn niet veel plekken meer waar de Zwarte Stern nog helemaal natuurlijk broedt, op drijvende vegetatie van bijv. krabbescheer.

Tijdens die onweersbuien in de nacht heb ik wel anderhalf uur vanuit het dakraam de lucht gefotografeerd in een poging de bliksem vast te leggen. Lukte deels.

Een bij mijn weten nieuwe bezoeker in de tuin: de Bruine Korenbout! Prachtige libellensoort.

Een oude bekende in de tuin maar eveneens heel fraai: de Gewone Oeverlibel. Prachtige insecten!

Even iets moois nr. 583 - jong grut, Texel, en nog zo wat...

Afgelopen tijd bezocht ik diverse natuurgebieden, waaronder op Texel. Kortom, weer veel bij te praten. Eerst maar even de foto's van dit immer fraaie Waddeneiland.

Texel dus. De route aan de Waddenkant wordt de Vogelboulevard genoemd en die naam komt niet uit de lucht vallen. Deze Kluut wel.

Een Gele Kwikstaart, fanatiek zingend.

Ook fanatiek, maar dan anders: Kokmeeuwen, druk bezig met de volgende generatie.

Orchideeën, zomaar bloeiend in de bermen. Hier (waarschijnlijk) de Brede Orchis.

Kluten zijn er maar zat op het eiland. En terwijl de één een lunch probeert te scoren...

...heeft de ander oppasdienst. Nou ja, even een uiltje knappen kan best tussendoor. En altijd met  minstens één oog open.

Ik sta altijd een beetje verbaasd dat toeristen van hun fiets stappen om een schaap te fotograferen. Ik probeer even of ik er ook de lol van inzie en, eerlijk is eerlijk, best aardig toch.

Moeder Eider met een stoet jongen.

Altijd eerder een uitdaging dan een sport: het fotograferen van meeuwen vanaf de veerboot. Hier mik ik net op een Kokmeeuw als er plots een soortgenoot voorlangs komt zeilen.

Lijkt wel file vliegen. Vooraan een Kleine Mantelmeeuw, daarachter een kokmeeuw.

We verplaatsen ons naar de bossen rond de Utrechtse landgoederen. Een paar weken terug ontdekte ik een Zwarte Specht die zijn nest aan het uithakken was. Nu maar eens even poolshoogte nemen of het allemaal tot iets vruchtbaars heeft geleid. Nou, dat zeker. Ik parkeer mezelf een beetje verdekt onder de boom, want een foto van een voederende Zwarte Specht staat al jaren op mijn verlanglijstje. Ik verwacht er veel van, temeer daar een jong steeds even zijn kop buiten de holte steekt. Maar na anderhalf uur - ik heb het idee dat ik inmiddels een nekhernia begin te ontwikkelen - is er nog geen ouder verschenen. Dus ik neem mijn verlies en wandel weer verder, voorzichtig proberend mijn hoofd weer in een soort horizontale positie te krijgen. Dat is inmiddels gelukt.

Libellen kunnen ontaard mooi zijn. Dit is - u zag het al - de Bruine Korenbout.

Een Fuut met de kinderen in pyama. Net iets te ver om de details mooi te kunnen zien.

Even iets moois nr. 549 - van Zuid-Hollands moeras tot Groningse akkers

Zo, alweer even geleden. Veel moois gezien op diverse plekken.

Ik begin met een van mijn laatste foto's. Een Ransuil hield zich verrassend op achter de caravan terwijl we in noord-Groningen stonden. Het is een echte nachtjager en ik stond er daarom nogal van te kijken dat hij zich midden op de dag vertoonde.

Ik was op zoek naar de wielewaal bij een van de forten rond stad Utrecht. Die vond ik niet, maar ik werd wel getroffen door de schoonheid van het weidelandschap.

In datzelfde landschap biedt een geknotte treurwilg een prachtige uitkijkpost voor een Ooievaar.

Een bezoek aan de Nieuwe Dordtse Biesbosch leverde me meer Blauwborsten op dan ik de afgelopen drie pogingen hier in de streek bij elkaar zag. Het zonnetje scheen en de vogeltjes hadden er helemaal zin an.

Ik had het ongeveer voor het uitkiezen: Blauwborst in een struik; Blauwborst in het riet; Blauwborst op een boomtak. Overal de Blauwborst...

Maar ook de Rietzanger liet zich uitgebreid horen en zien.

Dat is dan weer een geluksmomentje. Al een tijd hoop ik ooit een foto te kunnen maken van een Steltkluut die spiegelt in een stil water. Die kreeg ik zomaar voor de lens! Hij wordt nog steeds beschouwd als zeldzaam, maar toch kom ik ze op steeds meer plekken tegen. Mooi hè.

Op mijn zwerftochten door de natuur kom ik nogal eens rare snuiters tegen, maar een Olifant had ik zelfs op de Dordtse savanne niet verwacht. Ik poets voor de zekerheid mijn bril nog eens, maar het blijft een Olifant...

Wat een schoonheid: de Bruine Korenbout. Een van de wat vroegere libellensoorten. Terwijl ik deze foto maak hoor ik boven me de wielewaal, links minstens twee nachtegalen en in de verte een roerdomp. Natuurbeleving in optima forma!

O, dit is komisch. Pa Fuut komt aan met een stuk rivierkreeft, maar het jong pakt het niet aan. Het zal wel net zo zijn als met spruitjes: je moet het leren waarderen...

Want een visje wordt gretig in ontvangst genomen.

Er zit een Visdief op een stalen looppad boven het water. Op mijn knieën kom ik voorzichtig stukje bij beetje dichterbij en kan deze foto maken. Fraaie vogel.

Beetje ver, maar goed herkenbaar: de Zomertaling. Zijn roep is een soort krakend geluid.

Dit is het noordelijke puntje van het vasteland in ons land. Wordt ook wel de Noordkaap genoemd. Buitendijks ligt het wad, en binnendijks ploegt de boer voort.

De Notoarestoen in Eenrum bevat veel schoons, waaronder deze Platbuik.

De Ransuil van de eerste foto poseerde ook nog even op een paaltje. Bijzonder.