Even iets moois nr. 585 - Poldermodellen

Afgelopen dagen op meerdere momenten allerlei poldermoois opgezocht. Het leverde plaatjes op waar ik met verbazing op terugkijk: heb ík dit werkelijk mogen meemaken?

De Zwarte Stern. Een trekvogel die met ca. 1.200 broedparen inmiddels als 'bedreigd' te boek staat.

Hij houdt van moerassige gebiedjes met dichte begroeiing en laag water. Broedt bij voorkeur op de planten van de krabbescheer.

Maar omdat krabbescheer lang niet meer overal voorkomt worden de sterns geholpen voor vrijwilligers. Die leggen in het vroege voorjaar vlotjes in het water en daar wordt dankbaar gebruik van gemaakt.

Met zijn roetzwarte kop en slanke vleugels is het een elegante verschijning.

Het voeren van de jongen is uitermate fotogeniek en trekt nogal wat fotografen. Dat voer bestaat uit kleine visjes, larfjes of libellen. Vader en moeder doen dat samen; de kleintjes groeien als kool en zijn met een paar weken vliegvlug.

Ik maakte vele honderden foto's die ik hieronder allemaal laat zien - grapje. Het duurt geen twee maanden meer of ze zijn allemaal weer zuidwaarts vertrokken.

Haha, dat is grappig. Een Ooievaar waagt het om over de kolonie sterns met jongen te vliegen. Onmiddellijk zijn er een paar die heftig krijsend de indringer wegjagen. David tegen Goliath, we weten hoe dat afliep...

Poldermodel? Jawel, daar hoort de Purperreiger zeker ook toe. Donker gekleurd en met een slangenhals is het een opvallende verschijning. Als hij zich tenminste laat zien, want hij staat ook graag tussen het riet te vissen.

De Purper is een slagje kleiner dan de bekende blauwe. Hebben ze jongen (zoals nu) dan vliegen ze doorlopend heen en weer tussen het nest (ergens in het riet) en de polder waar ze foerageren.

Futen hebben een variabele broedperiode. Je ziet nu vrijwel volwassen jongen, maar een ander stel zit nog volop in de kleintjes. Die graag meedeinen op de rug van moeder.

Jahoor, een strookje riet is voldoende om de Rietgors onderdak te bieden. Hier fanatiek zingend.

Kijk dat dan: een Weidebeekjuffer! In het westen van ons land vrij zeldzaam, maar hier in Loenen in ieder geval te vinden. Langs de Vecht.

Een viertal van deze prachtige libellensoort dartelt om elkaar heen. Opvallende verschijningen, mede door hun helikopterachtige vlucht.

Nog eentje van de Zwarte Sterns. Om het af te leren. Hier krijgt het jong een vlindertje aangeboden. Lijkt me niet zo prettig eten, maar ja...

Even iets moois nr. 579 - Riet en moerassen

Ik heb altijd al een zwak voor de rietvogeltjes. Soms lastig te fotograferen, maar het helpt dat ze dezer dagen enthousiast zingen. Afgelopen week kwam ik op diverse plekken allerlei moois tegen. Kijk maar mee.

Ja natuurlijk, de Blauwborst. Laat zich vanaf eind maart tot minstens half april goed horen en zien. Voor elke fotograaf telkens weer de uitdaging om een nog mooier plaatje te maken dan vorig jaar.

Maar goed, deze mevrouw Rietgors mag er ook zijn. Elegant gestreept en in een verleidelijke pose een magneet voor de telelens.

Kijk nou, nog helemaal in winterse outfit: een Zwarte Ruiter. Hij gaat binnenkort ruien naar een inderdaad zwart pak, maar dan zal hij inmiddels wel vertrokken zijn naar zijn noordelijke broedgebied.

Hier een Blauwborst tussen de wilgenkatjes. Zijn zang begint vaak met een gepruttel alsof de startmotor amper wil aanslaan: prrrrrt-prrrrt-prrrt-prt maar dan volgt er een fraai en gevarieerd wijsje.

Hebbes! Een Snor is nog niet zo eenvoudig te fotograferen. Altijd in dicht riet en ik had hier de mazzel dat net op het goeie moment een aantal sprieten opzij woei. Zijn zang is een schier oneindig rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr, waarbij je alleen van het aanhoren al een lichte kortademigheid voelt opkomen.

De Rietzanger is ook sinds ongeveer vorige week terug uit zijn zuidelijke overwinteringsgebied. Zijn schetterende zang is nu in elk strookje riet wel te horen.

Nou nou, dat ziet er niet heel vriendschappelijk uit. Fazantenhanen kunnen akelig gemeen vechten en vooral bij die rechtse zie je een duidelijke averij. Verder zijn de foto's met pal tegenlicht genomen. Daardoor steken ze mooi af tegen de achtergrond, maar je raakt ook veel kleur kwijt.

Mooi wel, zo'n Indische gans, maar het is natuurlijk niet meer dan een nakomeling van een ontsnapte of vrijgelaten volière-exemplaar. Niet al te serieus nemen dus.

Jahoor, de Grauwe Gans heeft alweer jongen. Lekker in de buurt van moeder soezen ze wat in het lekkere zonnetje.

In de Westbroekse Zodden was ik op zoek naar de roerdomp. Die hoorde ik wel, maar hij liet zich niet zien. Wel een interessant gebied, ook voor diverse roofvogels.

Even iets moois nr. 577 - Dagje Dordtse Biesbosch

Afgelopen vrijdag naar de Dordtse Biesbosch in de hoop op een mooie plaatje van de blauwborst. Die bleef helaas te ver weg, maar verder alleraardigste foto's gemaakt van wat zich wel wilde vertonen.






Het gaat goed met de Roodborsttapuit. Je vindt overal met een beetje ruimte en wat struweel.






Een drietal Canadese ganzen vliegt over. Hun trompetterende roep vult de lucht.






Hoe gewoon ook, een Rietgors op zo'n rietpluis is altijd fotogeniek...






... zeker als ze samen zijn.






Een beetje zon en zie: de eerste vlinders laten zich zien in al hun verse kleurenpracht. Hier de Dagpauwoog.






Ondertussen landt op de Polderbaan een vlucht uit Polen.






Beetje raar dat deze Krakeend zomaar blijft staan. Niet helemaal des krakeends.






Had ik vorige week al een keer de zeldzame bosreiger voor de lens, deze keer ontwaar ik de even zeldzame Rietreiger. 






In de achtergrond een paartje krakeend, maar het gaat natuurlijk om de Slobeend op de voorgrond. Allebei prachtig getekend en beide met een snavel van uitzonderlijke omvang.






Wintertaling, man. Herkenbaar aan dat groene schijfje op zijn kop, maar bij donker weer valt vooral dat roomwitte stukje bij zijn staart op.






Onze kleinste eend. Kan verticaal opstijgen en is een snelle en behendige vlieger.

En op zaterdag moest ik toch even de nabij gelegen polder inspecteren, en jawel: de Grutto's zijn er weer!

Tot mijn verrassing tref ik daar ook mijn eerste (van dit jaar) Zomertaling aan. Prachtige eend met een heel karakteristiek geluid.

Over prachtig gesproken: de Geoorde Fuut staat heel hoog op mijn lijstje van mooiste watervogels. Hij is een van de vier inheemse soorten fuut, vrij klein en onopvallend, behalve wanneer hij zijn zomerjas aan heeft en een beetje dichtbij wil komen. Verscholen achter een randje riet, dat dan weer wel. Gelukkig zijn het felrode oog en het gouden oorpluimpje goed te zien.

Even iets moois nr. 511 - Biezen en bollen

De vogelvrije vrijdag bracht de ingeving om op zoek te gaan naar blauwborst, rietzanger en andere prettige rietvogeltjes. Maar het bleek toch te koud en te winderig. Ik hoorde ze allemaal, zag ze zelfs, maar een foto zat er niet in. Gelukkig was er genoeg ander moois.

Tja, de bollen. Elk jaar in april zoek ik wel een plek waar de mooiste landschappen zijn te vinden. Vanwege mijn werk ontdekte ik de bollenvelden in de kop van Noord-Holland, waar de hyacinten een kleurig tapijt vormen rond de Noordhollandse molens. Een mooie combi, en oer Hollands...

Ondertussen verzamelen steeds meer Grutto's zich in onze plasdrasgebieden. Aangekomen uit Afrika doen ze krachten op alvorens hun plekje te claimen in de polder. Ik tel er zo'n 250 en omdat ik een uitsnede maak van een foto die toch al niet helemaal scherp is krijg je een grappig effect van allemaal bruinrode plukken. Nou ja, vind ik. Als ik me niet vergis zitten er nog wat IJslandse tussen en die moeten nog een stukkie noordwaarts.

Mevrouw Torenvalk heeft zich teruggetrokken in een nestkast, zoals veel Torenvalken. 

Zijn er ijlere vogels dan de zeldzame Steltkluut? Ze lijken fragiel en breekbaar met hun dunne, lange rode poten en spitse snavel.

Ik vermoed dat het een stelletje is...

Staart omhoog, vastberaden blik, deze man Fazant is niet voor een kleintje vervaard, dat zie je zo. Opschepper!

Aha, deze week hoor en zie ik ze voor het eerst dit jaar: de Fitis! Terwijl de tjiftjaf al weken zijn getjiftjaf laat horen is de Fitis altijd wat later. De Fitis is ook wat kieskeuriger in zijn biotoop: verspreide struiken in een natte omgeving, daar is-ie te vinden.

Ik stuit nog een keer op een groep Grutto's, alweer zeker 150.

Ik zei al dat het koud en winderig was en waarschijnlijk daarom zoekt deze Rietgors zijn maaltje bij elkaar op de grond.

Een paartje Slobeend, herkenbaar aan die onmogelijke snavel.

Een Holenduif. Even later wurmt hij zich met enige moeite in een van de holletjes van de boom, ook al bezig met een nest.