Posts tonen met het label Schotse hooglander. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Schotse hooglander. Alle posts tonen

zondag 3 september 2023

Even iets moois nr. 523 - van alles wat...

Van alles wat. Afgelopen weken zaten we in de kop van Overijssel, was ik op zoek naar reeën en pobeerde ik ook nog wat mee te pakken van de paarse heide. En zo kom ik op onderstaande collectie.





De Bloedrode Heidelibel, man. We liepen een klompenpad door De Wieden, met matig succes de muggen van ons afslaand. Telkens vloog voor ons een Bloedrode Heidelibel op, maar het duurde even voor er eentje was die zich liet besluipen.





De Wieden, land van riet, water en hoge luchten.





Dat je daar een Moerassprinkhaan ontmoet wekt dan ook geen enkele verbazing.




Gebeurt me niet elke keer: een Torenvalk die zich even uitgebreid laat bewonderen. Ik maak dankbaar gebruik van de gelegenheid en zeg zachtjes 'dankjewel.'





Nou, en als dan een paar kilometer verder nóg een Torenvalk even blijft wachten tot ik mijn plaatjes gemaakt heb, dan zeg ik graag nóg een keer: 'dankjewel.' Een beetje wellevendheid wordt altijd gewaardeerd, zeker door een Torenvalk.





Heide dus. Die begon al aardig te verpieteren en het echte paars was er al wel een beetje af. Komt ook doordat het wolkendek geen zonnestraaltje doorliet. In ieder geval hier een wel zeer klassieke compositie, met een mooie 'invoerende lijn.'





Een wat nurks kijkende Schotse Hooglander geeft wat vulling aan het heidelandschap.





Eh, juist. Op de grond scharrelen wat vogeltjes die ik niet zo gauw herken, hoewel ik wel een vermoeden heb. Het blijken Boomleeuweriken, die zich in kleine groepjes verzamelen voordat de reis naar het zuiden begint.





Op de Westerheide bij Hilversum leven best aardig wat Reeën. Heel schuw zijn ze niet omdat ze het gebied delen met fietsers, joggers en fotograferend gespuis zoals ik. Even een schattende blik en dan eet ze weer rustig door.





De vogeltrek begint aarzelend (nou ja...) op gang te komen. Gierzwaluw, grutto en tureluur zijn al weken vertrokken en we zien nu de Tapuiten langskomen op hun tocht van noord naar zuid. In ons land is hun biotoop (zandige, stenige vlaktes) nauwelijks voorhanden, dus een Tapuit zie je vrijwel uitsluitend tijdens de trek. Gek genoeg meer vrouwtjes dan mannetjes.

zaterdag 20 maart 2021

Even iets moois nr.426 - Spektakel in de polder

Inmiddels heb ik dit jaar alweer 105 vogelsoorten op mijn lijstje. Hoewel het geen doel op zich is, denk ik altijd dat 200 soorten per jaar haalbaar moet zijn. Meestal blijf ik steken rond de 180, want ik ga bijna nooit op pad voor 'het lijstje.' Maar dat gewone soorten toch voor spektakel kunnen zorgen lees je hierna.





Even wezen kijken bij de Lepelaarkolonie in Haarlem. Misschien nog net iets te vroeg, want ik zag er niet zoveel. Raar gezicht altijd, Lepelaar in boom.





De Tureluur staat ook weer op het punt zijn plekje in te nemen in onze polders. Eerst even goed wat krachtvoer opdoen, want dat is straks wel nodig om zijn stekkie te bevechten en een partner te veroveren.





De Wintertaling, een kleine en kleurrijke eend.





Plots is de plas in rep en roer! Een Havik doet een aanval op de wintertaling. Een fractie van een seconde voor hij wordt gegrepen weet de taling open water te bereiken en onder te plonzen. De Havik moet onverrichter zake door.





Op landgoed Beeckestijn gaan we op zoek naar stinzenplanten en dergelijke, en stiekem hoop ik op de kleine bonte specht.





Blijkbaar is de ruimte in het huis niet overbemeten, want buiten staan onbeheerd een kindje en een hond; terzijde een bordje: "gratis mee te nemen." Dat brengt me wel even aan het twijfelen, want het is een prachtige hond.





Of het stinzenplanten zijn weet ik niet, maar er staan her en der plukjes van deze schitterend blauwe bloemetjes. Zo'n landgoed is best groot als je dat helemaal op je knieën rond gaat. Voor macrofoto's is de zon geen vriend; ik maak schaduw op het onderwerp en zoek naar een lichte achtergrond. Vind ik het mooist.





Ja, en dit dan. Het lijkt op Voorjaarshelmkruid, maar dan misschien in gecultiveerde vorm?





Eind van de middag kijken we nog even op de Westerheide. Zon en wolkenluchten boven de heidevelden die nog dor en bruin zijn.





Schotse Hooglanders helpen met het beheren van de Westerheide. Met hun vervaarlijke hoorns hoef je mij niet te vragen om 20 meter afstand te houden.

zondag 31 december 2017

Even iets moois nr. 303 - De laatste van 2017

Waar blijft de tijd... Hier de oogst van de laatste paar weken van het jaar. Aan iedereen een goede jaarwisseling en een gezond en gelukkig 2018 toegewenst.





Op 22 december moest ik voor 't werk toch in het hoge noorden zijn. Een deel van de dag bracht ik daarom door in het Lauwersmeergebied. Waar ik dacht dat het alleen maar natuur is wat de klok slaat, daar moest ik toch constateren dat er een doorgaande route voor de vissersvloot van Zoutkamp doorheen loopt. Het was zodoende een leerzame dag...





Binnen de wereld van vogelfotografen bestaat er een soort van, soms verhullend, jargon. Een 'bewijsplaatje' maskeert dat we te maken hebben met een mislukte of volstrekt overbodige opname van dit of dat. Maar toch een plaatje dat we ook niet direct willen weggooien. Daarom hier een bewijsplaatje van een peinzende ijsvogel.





Een rustig herkauwende Schotse Hooglander. Zijn kilt gaat schuil achter zijn dikke vacht.





Het haventje van Lauwersoog wil wel eens een pleisterplaats zijn voor aparte vogels; of een zeehond. Op deze mistige dag zie ik alleen wat Kauwen. Ik vind ze mooi, met die groengrijze ogen.





Wat later op de middag hangt de mist als een gordijn over het land. De zon is al weg en als ik op een smal wegje een vage, donkere vorm zie opdoemen weet ik het al: een Buizerd. Ik rij op luttele meters rustig langs, maar hij blijft zitten! Ik stop en rij nog rustiger achteruit, en nog steeds negeert de vogel me. Dan wil ik 'm toch op de foto. Ik steek de telelens uit het raampje en rij opnieuw, maar nu heel langzaam naar de buizerd. Hij negeert me volledig en ik kan in alle rust wat plaatjes schieten. Dankjewel Buizerd!





Vogelend Nederland wordt duchtig opgeschrikt wanneer er plotseling maar liefst 4 Waterspreeuwen worden gesignaleerd, netjes verdeeld over het land.





Ze zijn niet spectaculair gekleurd, maar hun gedrag is alleraardigst om een poosje naar te kijken. Zoals de naam al doet vermoeden zitten ze vaker in en onder water dan op de kant. Met hun vleugels zwemmen ze tegen de stroom in, terwijl ze zich met hun sterke poten afzetten op de bodem.





Deze vorm (de zwartbuik) komt waarschijnlijk uit de Ardennen of Noord-Frankrijk, waar je ze makkelijk kunt vinden langs snelvlietende beekjes. Ze duiken naar kreeftjes en larven. Wat deze nou met dat stokje moet? Of zou hij blokfluit willen leren spelen?