Even iets moois nr. 602 - Uilen!

Ik was bij De Valk Roofvogels in Lunteren. Daar worden zo'n 20 soorten roofvogels gehouden voor demonstraties, evenementen en dergelijke. En soms mag je als fotograaf een ochtendje meekijken. Daar maakte ik gebruik van en kwam - tot mijn ontzetting - thuis met 2.500 foto's! Het uitzoeken kost nog wel even wat tijd, maar een eerste selectie maakte ik van de gevlogen uilen.

Natuurlijk, een Kerkuil. Prachtig getekende uil die je in het wild niet zomaar te zien krijgt. Het zijn echte nachtvogels die met de jacht beginnen in de zware schemering.

Zijn voedsel bestaat vooral uit spits- en woelmuizen.

Naar schatting zijn er in Nederland zo'n 2.500 broedparen. Best een algemene vogel dus. Dat broeden doen ze bij voorkeur op een donkere plek in een schuur of toren.

Kunst bij het fotograferen van niet-wilde vogels is zoveel mogelijk de ringen buiten beeld te houden. Dat kun je ook wegklonen met Photoshop, maar sinds mijn nieuwe computer beschik ik daar niet meer over. Dus fijn dat deze rat de geringde poot even wil bedekken. Dat het lijkt of de uil de rat leert lopen is waarschijnlijk schijn.

Een Sperweruil. Prachtige, kleine uil, die in ons land niet voorkomt. Dat is te zeggen: eens in de zoveel jaren verdaagt er eentje vanuit noordelijker streken in onze contreien en dat leidt tot heftige beroering onder vogelaars.

Wie herinnert zich niet de chaotische taferelen van een jaar of 10 terug, toen een Sperweruil wekenlang te bewonderen was op een industrieterrein in Zwolle?

Deze zul je niet aantreffen in de lage landen. De Laplanduil vinden we alleen in arctische delen van ons continent en Amerika. Voor mij de allermooiste.

Het 'gezicht' van de Laplanduil raakt me altijd weer. Het zit er niet in dat ik ooit een wild exemplaar zal zien, dus ik ben hier blij mee.

Dit is de Oeraluil. Niet zo groot als de laplanduil, maar wel een slagje groter dan onze bosuil.

Ook een bewoner van noordelijker streken in Europa en Azië. Zijn donkere ogen geven hem een soort van vriendelijk gezicht.

Mijn mooiste foto's van 2013

Wát een klus, de mooiste van 2013 uitzoeken. Ik onderdruk de neiging om mijn eerste selectie weer helemaal opnieuw te gaan doen en blijf gewoon bij mijn eerste ingeving. Hier komen ze!

Januari; De Rietputten, Vlaardingen. Wekenlang is dit het domein van rondhangende en op het ijs liggende vogelfotografen. Een grote groep Baardmannen houdt residentie in de rietpluimen, en bij de wakken scharrelen waterrallen zo dichtbij dat ze bijna je camera inlopen. Maar goed, ik hou het nu bij de Baardman, de mooiste vogel van Nederland.

Februari; De Oelemars, Losser. Op Birdpix verschijnt de ene na de andere foto van een Roerdomp die vlak langs de kijkhut scharrelt. En laat ik nou net al jaaaaaren op zoek zijn naar een roerdomp die even wil poseren... De hut is vol en de humor van de Tukkers niet altijd subtiel, maar als ik met mijn knieën in de rug van zo'n oosterling mijn plaatjes maak voelen we ons één in dit moment van stille euforie...

Maart; randmeren bij Elburg. Er bivakkeert een grote groep Flamingo's in de ondiepte van het randmeer. En terwijl ik op het loeikoude strandje van een camping op mijn buik lig word ik helemaal warm van dit tropisch boeket.

April; dierenpark Amersfoort. Vrouw volgt een workshop terwijl ik mezelf loslaat op de apen. Het blijkt mogelijk om foto's te maken zonder hekken, draden of mensen te zien! Dat mijn camera per ongeluk op monochroom staat stoort me bij nader inzien niet.

Mei; de Amsterdamse Waterleidingduinen. Blijkens tellingen zouden er zo'n 70.000 Zandhagedissen wonen, maar tot dit moment ontwaarde ik daarvan niet meer dan een snelle ritseling als ik door het duin struinde. Nu echter krijg ik uitgebreid de mogelijkheid een paartje van zeer dichtbij te fotograferen. Eentje lijkt zelfs even in mijn mouw te willen kruipen...

Juni; tuin van zwager van broer. Van een neef hoor ik dat een Groene Specht een nest maakt in een oude 'kopstoof.' En of ik belangstelling heb om....

Juli; eigen tuin. Natuur begint vlakbij, je hoeft er het erf niet voor af. Deze Zweefvlieg op een bloeiende bloem spat zowat van je scherm af.

Augustus; Ouddorp. Er vliegen veel blauwtjes en ze kleuren prachtig op de gele bloemen. Ik weet niet zeker of dit nou een Adonis- of een Icarusblauwtje is.

September; Lepelaarplas. Ik maak bar veel schitterende foto's die maand, maar deze Grote Zilverreiger wordt het vanwege de perfecte belichting, fraaie scherpte en sfeervolle achtergrond. Soms zit alles een beetje mee...

Oktober; HBN fotohut nr. 2. Ik ga voor de Eekhoorn en ik krijg de Eekhoorn. Met zijn pluimstaart, grote ogen en schijnbare aaibaarheid een beestje met een hoog schattigheidsgehalte.

November; Zwolle. Zonder aarzeling dé foto van deze maand. De Sperweruil brengt menig vogelaar op de been, maar juist deze dag komt de vogel uit zijn boom om langdurig te poseren op een hek dat grof moet contrasteren met zijn vaste stek in de eeuwig zingende bossen. Wát een moment!

December; Tenerife. Terwijl het aan de stranden zo'n 24 graden is, zoeken wij het hogerop. Op ongeveer 2.200 meter hoogte, op de flanken van de Teide, vinden we de Kanarie die afkomt op een voederplekje. Mijn handen verstijven langzaam bij slechts 6 graden en een kille wind, maar mijn hart wordt warm wanneer deze schoonheid even wil poseren op de rand van het scherpstelbereik van mijn telelensje.

De Sperweruil

Op 29 november 2013 op zoek gegaan naar de Sperweruil in Zwolle. Snel gevonden, maar wat bezielt zo'n vogel nou om op een desolaat industrieterrein te gaan zitten? Was hij zijn rustieke tak in de eeuwig zingende bossen helemaal zat en verlangde hij naar herrie en bekijks?

De vogel zit rustig in een boom. Eigenlijk een beetje te ver voor mijn bescheiden 400mm.

Telkens als hij een poot verzet ontstaat stress op de begane grond. Zit hij nu een beetje vrij? Gaat hij op jacht?

En hij gáát op jacht; op ca. 1 meter van de voeten van de kijkers ploft hij in het gras, pakt een muis en gaat die in de verte, op een hoogspanningsmast, zitten oppeuzelen. Ik ben bang dat er vandaag niet meer in zit dan wat verre foto's en zoek kleumend en nat de auto op. Terwijl ik mijn handen warm aan de koffie uit de thermosfles gebeurt het....

De uil verlaat zijn boom en vindt een ongemakkelijk houvast op de omheining van het industrieterrein. Ik vlieg de auto uit, neem geen tijd om het statief mee te graaien, en kijk langs de rug van een medefotograaf door mijn zoeker. Ik druk af met 1/60!

De vogel vliegt op en gaat een meter of wat verderop zitten, weer op een plek die me niet echt comfortabel toeschijnt. Snel pak ik mijn statief. Met een man/vrouw of 30 schieten we (vanaf een meter of 10) de plaatjes van ons leven... Dankjewel uil!