Even iets moois nr. 622 - Beekdalen en duinvalleien

Ik maakte de afgelopen weken (waaronder vakantie in zuid Limburg) onwaarschijnlijk mooie foto's. Kijk ik ze terug, dan staat het kippenvel in mijn nek. U zult dat niet hebben, maar je vindt ze vast ook het aankijken waard.

Zeldzaam, op slechts enkele plekken te zien en dan vooral in zuid Limburg: de Bosbeekjuffer. Niet te verwarren met de algemenere weidebeekjuffer. Ik hou van een foto met het onderwerp in de schaduw en een lichte achtergrond. Dat lukte hier prima.

Hier het bewijs dat door rood rijden best mag. Foto opgestuurd naar de politie, maar het heet niet voor niets het Miljoenenlijntje...

Niet echt optimaal, zo op de grond. Snel een foto want de zon kwam weer achter een wolk vandaan en dan weet je het wel: binnen 2 seconden vertrokken. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Koninginnenpage natuurlijk.

Op meer plekken tegen te komen, maar alleen in zuid Limburg legaal: de Muurhagedis.

In weerwil van zijn naam vind ik 'm best bijzonder: de Gewone Oeverlibel, vrouw. Hangt te slapen op de St. Pietersberg.

Even dacht ik aan een lieveheersbeestje waarvan de stippen waren weggespoeld (het was nogal nat, onze eerste week vakantie) maar dit is gewoon de Grote Populierenhaan.

Ja, dit is dan weer zo'n foto waar ik met verbijstering naar kijk. Wat een geweldige ontmoeting. Dit is de zeldzame Duinparelmoervlinder. En hoewel zeldzaam, stond ik in een veldje met ossentong en daar vlogen er maar liefst een stuk of 40! Kennemerduinen.

Hoewel ik de onderkant prefereer, mag de bovenkant van de Duinparelmoervlinder er ook zijn.

Ook in de duinen komt de Gewone Oeverlibel voor. Hier het mannetje, zich warmend op het zand.

Hoewel vrij algemeen en overal te horen, slaag ik er niet zo makkelijk in de Braamsluiper voor de lens te krijgen. Houdt zich graag verborgen in de struiken. Zijn zang, zegt iedereen, doet denken aan een wekkertje. Nou ken ik niet alle wekkertjes, maar de overeenkomst tussen een wekker en een Braamsluiper is mij volslagen duister.

Een voor mij onbekend fladderbeestje, maar een korte zoektocht leverde de determinatie: een Lichte Daguil.

Libellen vind ik prachtig en soms denk ik dat ik er al wat verstand van ga krijgen. Zo zag ik in deze al vanuit de verte de vuurrode heidelibel, maar ik zat er naast. Het is de Zwervende Heidelibel. Te herkennen aan uhhh, nou ja, een streepje hier of daar, geloof ik... Mooi in ieder geval!

In extreem fel tegenlicht een portretje van de Geoorde Fuut. In afwijking van zijn grote neef nu druk met balts en nestbouw. Zoals eerder opgemerkt hou ik van tegenlichtfoto's. Dat daarmee een deel van het onderwerp uitgebleekt en nog maar amper zichtbaar is vind ik niet zo erg. Als geheel kan ik hier lang naar kijken.

Even iets moois nr. 584 - de Kennemerduinen

Tja, stiekem hoopte ik dat de groep vale gieren (die de dagen ervoor langs de kust zwierf) zich zou laten zien, maar die hoop bleek ijdel. Mijn tweede wens ging wel in vervulling: er vloog een Bijeneter over! Zeer zeldzaam en het is slechts bij weinigen bekend dat af en toe een paartje een broedpoging waagt in ons land. In de Kennemerduinen dus. Niet verder vertellen hoor...

In het Vogelmeer in het duingebied trof ik deze Dodaars in volledig zomerkleed. Mooi; onze kleinste futensoort.

Het Slangenkruid, een fraaie duinplant.

Een Vuurlibel. Het mannetje is inderdaad vuurrood, het vrouwtje mooi goudbruin.

Had ik niet zo verwacht, maar in het duin zongen vrij veel Heggenmussen.

Meer nog waren er Grasmussen. De Engelsen noemen hem white-throat en die naam is passender.

Moet ik niet doen natuurlijk: ik ga staan of dit vrouwtje Roodborsttapuit haar nest verraadt. Dat levert zo'n beestje stress op, dus na een snel fotootje neem ik gauw weer afstand.

In het duin staat ook prachtig gekleurd Vingerhoedskruid. Toch maar even vastleggen.

Verder is het er meer dan prachtig. Ik rommel wat aan de belichting en dan komt er zo'n foto uit. Apart wel. Mail me als je dit aan de muur wilt.

Het Vogelmeer biedt onderdak aan een forse kolonie Aalscholvers. Tellen maar!

Juist, dit is dus de Zwervende Heidelibel. Een invasiesoort die vanuit het zuiden naar ons land is gezworven. Een libel uit de familie van de korenbouten.

Wat ik zei: een fraai landschap. In de loop van de afgelegde 11 kilometers krijg ik steeds enthousiaster gezelschap van prikkebeestjes, zodat ik soms als een koe met twee zwaaiende staarten door het duin loop.

Mooi zeg, zo'n Geoorde Fuut. Ik zag zomaar een stuk of vijf, zes nesten. Ze zijn daarmee veel later dan de gewone fuut.

Had ik daar ook niet verwacht, maar ik vermoed dat hij zijn nest in het struweel heeft verstopt: de Witte Kwikstaart. Een heel andere biotoop dan de grazige weides waar ik hem vooral van ken.

Ook gangbaar in het duin: de Wilde Reseda. Mooie naam voor een kind ook. Zou ik nog een dochter krijgen...