Even iets moois nr. 627 - Hoge Veluwe

In juli was ik twee keer op park Hoge Veluwe. Veel moois kreeg ik daar weer voor de lens, waaronder een echte 'lifer' oftewel een vogel die ik voor het eerst van mijn leven zag. Verder maakte ik - ook op andere plekken - zo verschrikkelijk veel (goeie) foto's dat ik er inmiddels in verdwaald ben geraakt. Dus als u een keer een dubbele aantreft: de tragiek van de overvloed.

Snoepje die dag was toch wel een volwassen man Goudvink. Ik hoor of zie ze elk jaar wel, maar een foto is lastiger. Dus ik was erg blij met de dorst van deze stoere, kleurrijke vink.

De Wespspin zag u eerder in mijn blog. Dat hij ook gewoon moet eten is misschien nieuw. Hier heeft hij een watersnuffel in zijn web gevangen.

Een prachtige soort om tegen te komen: de Viervlek. Makkelijk te zien waarom hij zo heet. 

Hier nog een Watersnuffel, gelukkig in betere omstandigheden dan zijn neef hierboven.

De Bloedrode Heidelibel. Komt best veel voor maar blijft prachtig om te zien.

De Bruine Vuurvlinder. Klein, niet zo algemeen, maar zie je ze, dan zijn er meestel (veel) meer op dat plekje.

Een Grote Rupsendoder. Zenuwachtig beestje met een interessante vorm.

Ah, hier dan de lifer: het is een Slangenarend. Jaarlijks biedt de (Hoge) Veluwe onderdak aan drie tot vijf exemplaren. Alleen in de zomer. Heb je een keer heel veel geluk, dan zie je er eentje met inderdaad een slang in zijn klauwen. Ik kwam deze keer niet verder dan een bewijsplaatje van treurige kwaliteit, maar wie weet, bij een volgende gelegenheid dat we elkaar treffen...

Even iets moois nr. 517 - De orchidee, de Zwarte Stern en de libel

Te warm en te zonnig. Desondanks slaagde ik er toch nog in wat leuke plaatjes te schieten. Zeg nou zelf...

Eigenlijk had ik het idee libellen te fotograferen en kijk: dat lukte! Alleen verdwijnt deze in de gulzige maag van een jonge Zwarte Stern. Dat het een Gewone Oeverlibel is/was zal waarschijnlijk weinigen interesseren...

Op de tweede foto van deze serie zien we de andere ouder Zwarte Stern het tweede jong voeren. Het eerste kind is nog steeds die grote libel niet de baas.

Maar goed, hier zien we de Viervlek, een zeer algemene libel met een prachtig goudkleurig lijf; eigenlijk oranjebruin, maar in de zon schittert het toch echt als goud.

Ik ben meer van de vogels dan van de planten, maar voor een mooie inheemse orchidee mag je me wakker maken. Deze trof ik in het Zwanenwater, precies zoals ik hem graag zie: achtergrond in de zon, bloem in de halfschaduw. Vraag is nu: wat zien ik? Akelig moeilijk, omdat orchideeën zich makkelijk kruisen. Ik hou het voor nu maar even op de Gevlekte Orchis.

Het Zwanenwater wolkt van de orchideeën momenteel. Ik neem er nu niet de tijd voor maar vorig jaar zag ik nog zeer zeldzame soorten. Hier waarschijnlijk weer de Gevlekte Orchisin volle bloei, al is rietorchis niet helemaal uit te sluiten.

Nog even terug naar de Zwarte Stern. Voor een broedplek zijn ze deels afhankelijk van vrijwilligers die in het voorjaar vlotjes te water laten. Vaak zetten ze er dan ook nog een stukje gaas omheen zodat niet de ganzen het vlotje kraken. De Zwarte Stern behoort tot de familie van de moerassterns, te onderscheiden van de grotere en krachtiger zeesterns.

Grappig wel: af en toe komt een van de ouders even boven het nest hangen om te inspecteren of alles in orde is. De jongen beseffen dat kennelijk, want ze sperren dan niet hun snavel open.

Het voedsel voor de jongen bestaat vooral uit libellen, maar ook andere waterdieren zijn welkom, meestal opgepikt van het wateroppervlak. Af en toe is er een visje, maar duiken (zoals een visdief) doen ze niet.

Ook zwart, maar geen stern. Ik zie tot mijn verbazing een Spreeuw die op de bladen van de gele plomp zijn kostje bij elkaar scharrelt. Af en toe nemen de sterns even de tijd om hem weg te jagen.

De Gewone Oeverlibel. Fraaie libellensoort, graag gegeten door de zwarte stern. Er zijn er kennelijk genoeg.

Even iets moois nr. 440 - Speurtochten in de polder

Ik struinde wat polders af op zoek naar een libel die ik nou eens echt op de foto wilde hebben: de weidebeekjuffer. Daarnaast hoopte ik op een kansje voor een foto van de woudaap en ik wilde ook nog even terug naar de zwarte sterns; even kijken of ze zouden zijn uitgevlogen. Het gestruin door diverse gebieden leverde nogal wat bijvangst op en dat blijkt eveneens meer dan bezienswaardig.

Als je door het gras loopt, dan vliegen soms van die kleine bruine 'vlindertjes' op. Dat is dan vaak de Gewone Grasmot, die van dichtbij toch wel een bijzonder uiterlijk heeft.

Hier zien we de Bruinrode Heidelibel, een algemene soort. Voor een vogelaar altijd lastig te determineren, die libellensoorten.

Makkelijker te herkennen is dan de Viervlek. Mooi hè, die gazen vleugels.

Het Groot Dikkopje, een zeer algemene 'vlinder,' kleurt hier mooi op de distel.

Had ik zo gauw niet gezien, maar dit is de Grote Roodoogjuffer. Er viel een fijn motregentje en dat zie je terug op de vleugeltjes en de stengel.

Hier een wel heel erg algemene soort, het Lantaarntje. Met weinig fantasie kun je je voorstellen dat het achterste segment inderdaad een soort lampje is.

Ja juist, daar is-ie dan, het doel van mijn tocht: de Weidebeekjuffer. Een verschrikkelijk mooie libellensoort die fladderend langs stromende beekjes kan worden waargenomen. Het metaal-olieachtig  gekleurde lijf (van het mannetje) is altijd weer bijzonder om te zien.

Over een pad van houtsnippers vliegt telkens een Gewone Oeverlibel voor me uit. Tot hij plots niet meer opvliegt en als ik voorzichtig heel dichtbij kom zie ik waarom: hij verorbert met aandacht een zojuist gevangen vliegje.

Een Rietgors zit van tamelijk dichtbij zó enthousiast te zingen, alsof het nog het vroege voorjaar is. Op zoek naar een nieuwe vrouw en een tweede broedsel?

In groepjes staan vogelaars te wachten bij een verre rietkraag, allemaal in de hoop een woudaap te kunnen ontdekken. Hij was vanmorgen nog gehoord, dus misschien... misschien...

De woudaap komt niet te voorschijn, maar wel zie ik iets dat ik nooit eerder zag: een jonge Koekoek wordt gevoerd door een Kleine Karekiet! Beroerde foto natuurlijk, maar ik wilde toch dit unieke moment laten zien.

O mooi zeg, een vogel die ik graag vaker zou zien: de Steenuil. Ons kleinste uiltje is ook overdag actief en zit op het dak van een boerenschuur lekker te zonnen.

En zo is het al eind van de middag als ik bij de kolonie Zwarte Sterns arriveer. De jongen zijn inderdaad uitgevlogen, maar af en toe komen ze nog even terug naar het nest om zich te laten bijvoeren.