Even iets moois nr. 634 - weer omschakelen

Met de eerste nachtvorst is het einde van de paddenstoelenperiode in zicht. Jammer, maar ik ga me nu weer oriënteren op de vogels. Dan denk ik in de eerste plaats aan de notenkraker die zich in elke provincie heeft gemeld. Mijn foto daarvan komt helaas pas in de blog van eind december over de potsierlijke mislukkingen. We doen het maar met wat zich beter liet zien.

Ik schreef al vaker over de Brink in Baarn, waar 's winters een groep Ransuilen domicilie kiest. Ze trekken zich niets aan van de mensen die over de wekelijkse markt paraderen en ook niet van de walmen van patat en hamburgers op die dag. Zodoende zie je altijd wel een of zes of vijftien mensen zoekend naar boven kijken, gebukt onder de last van een dikke telelens. Het levert in ieder geval leuke plaatjes op.

Vroeger, tot een jaar of tien terug, nog zeldzaam, maar tegenwoordig steeds algemener: de Koereiger. Ze trekken gezamenlijk op met koeien of soms schapen, en als ze een molletje tegen komen gaat die ook soepel naar binnen.

Een tafereeltje dat ik aantrof op landgoed Den Treek. Een kolonie Zwavelkopjes naast een vergane... tja, wat eigenlijk...

Prachtige herfstfoto's in dit jaargetij.

Ik fiets door het dorp voor een algehele inspectie van de herfstkleuren en dan tref ik ineens deze grijze dreumes tussen de gevallen esdoornbladeren. Fraai beeld.

Heksenschermpje, helemaal opgekruld. Zag ik bij paleispark Het Loo.

Eveneens rond Het Loo trof ik dit duo Dennenvlamhoed. Het was een donker stukje bos en voor dat soort gelegenheden heb ik dan een klein lampje bij me.

Kijk nou, het lijken wel allemaal kleine bloemetjes! Het is het Plooivlieswaaiertje dat zich in een fotogeniek groepje heeft gevestigd op een dode berkenstam.

In zo'n bosgebied kan ik het niet laten om wat te experimenteren met ICM ofwel Intentional Camera Movement. Dat is een opzettelijke, heftige beweging terwijl je een foto maakt. Dat levert soms een schilderachtig effect op, soort aquarel.

Voor velen dé paddenstoel: de Vliegenzwam. Komt vast mede door het jeugdtrauma, opgelopen door kabouter Spillebeen. Ik fotografeer hem van enige afstand, zodat hij een plekje krijgt in een wat groter geheel.

Nog een bewogen foto, dit keer gemaakt met een heel kleine beweging. Je hebt de neiging om even in je ogen te wrijven of je bril schoon te maken. Apart effect.

Niet zelden is de onderkant van een paddenstoel interessanter dan de bovenkant. Dat zien we hier ook bij deze mycena's.

Paddenstoelen vinden we niet alleen in het bos. Ook in weilanden en zelfs in de duinen komen ze voor, zoals deze Duinfranjehoed laat zien.

Altijd leuk om dit stekelige fotogenieke heerschap tegen het lijf te lopen. Het is de Schubbige Bundelzwam, meestal te vinden aan de voet van een loofboom die toch al verzwakt is.

Aan het begin van het paddenstoelenseizoen heb ik al jaren een vast wensenlijstje: de kammetjesstekelzwam (zie vorige blog,) de spechtinktzwam (hieronder,) de kopergroenzwam (niet gevonden) en deze, de Zalmzwam. Hij is interessant vanwege de subtiele netstructuur op zijn roze hoed bij vooral wat jongere exemplaren, en fotogeniek door de vrijwel altijd aanwezige guttatiedruppels die soms fel zijn gekleurd. Dat is vocht, vermengd met mineralen, dat wordt uitgescheiden wanneer eerder een teveel aan vocht is opgenomen.

Ik noemde de Spechtinktzwam en ja, die vond ik ook. In de berm langs een fietspad in het noorden van het Gooi laten ze zich jaarlijks zien. Zijn naam schijnt ontleend aan het patroon van de schubben, die - met wat fantasie en goede wil - lijken op het patroon dat bonte spechten op hun vleugels hebben.

Grote Stinkzwam. Bijzonder dat de slijmerige kop nog helemaal intact is. Meestal eten de vliegen er al van wanneer hij nog niet eens helemaal volgroeid is. Via die vliegen verspreidt deze zwam zijn sporen.

Komt net kijken: een kakelverse Panteramaniet. Een dag later zal de steel zijn gegroeid en heeft dat bolletje zich ontplooid tot een min of meer platte hoed. Giftiger dan de vliegenzwam.