Even iets moois nr. 608 - rondje Zeeuwse en Zuidhollandse eilanden

Meestal een paar keer per jaar zak ik af naar het zuidwesten van ons land. Het is er altijd prettig fotograferen en dat ik elke keer ongeveer hetzelfde zie deert me niet zo. Want het is ook elke keer weer anders. Zo ook deze maal.

's Winters overwintert al jaren een flinke groep Flamingo's in de Grevelingen. Het brakke water bevriest niet, dus ook bij strenge vorst is er genoeg proviand.

Het is een gemengde groep waarvan de grote bleke de Europese Flamingo is; de kleine, feller gekleurde is de Chileense Flamingo. Als ik dit groepje goed bekijk kruist dat met elkaar.

Onverwacht duikt er een Roodborsttapuit op en die gaat uitgebreid staan poseren op luttele meters afstand. Een buitenkans, want ik ken ze niet anders dan licht cameraschuw. Net als andere soorten schat hij het risico van hier blijven kleiner in dan die 2.000 km naar het zuiden te vliegen. Want het is in principe een zomerse broedvogel. Mooi!

Een nurks kijkende Kleine Zilverreiger in een stoppelveld. Groter dan de koereiger, maar aanzienlijk kleiner dan de grote zilverreiger. Kenmerkend zijn zijn gele sokken. Hoofdzakelijk wintergast.

Erg gewoon natuurlijk, deze Blauwe Reiger. Maar door de entourage en de details van zijn verenpak vond ik het de foto waard.

De Steenloper. Eveneens een wintergast. In groten getale te vinden langs onze kusten. Altijd vriendelijk voor de fotograaf.

Nog een vriend van elke fotograaf: de Paarse Strandloper. Foerageert rustig en wil vaak heel dichtbij komen. Broeden doet hij in arctische delen van ons continent.

In een aantrekkelijke winteroutfit: de Kokmeeuw. Het duurt nog even eer hij zijn chocoladebruine kop krijgt.

Mevrouw Middelste Zaagbek, ook al een wintergast. Vertrekt straks naar Scandinavië of Siberië om daar nageslacht voort te brengen. Nu hier, soms in behoorlijke groepen.

Meneer Middelste Zaagbek poetst zijn verenpak. Erg vermakelijk vind ik altijd die jolige kuif.

Een Steenloper scharrelt op de Brouwersdam rond, voorbij een veel forsere zilvermeeuw. Omdat die buiten de scherpte valt krijgt het tafereel iets bijna dreigends... Of spookachtigs...

Natuurlijk, ook de Rotgans is aanwezig. Compacte soort die graag langs onze kust verblijft.

Even iets moois nr. 599 - Brouwersdam en meer

Meestal meerdere keren per jaar bezoek ik de Brouwersdam. In dit geval in combinatie met het natuurpareltje Oranjezon, maar daar zag ik niet zoveel.

Om te beginnen een Ransuil. De Ransuilen zoeken elkaar op in de herfst en roesten dan gezamenlijk in één boom. Zo ook hier, in het centrum van Baarn. Het drukke parkeerterrein lijkt ze niet te hinderen, evenmin als de fotografen die gedurende de dag een kijkje komen nemen. Ik haalde zelfs de krant met mijn aanwezigheid, maar omdat dat onder werktijd was wil ik daar niet per sé de aandacht op vestigen.

Ondertussen trekken kramsvogels en Koperwieken vrij massaal ons land binnen.

Ken je hun geluid dan hoor je ze overvliegen of foerageren. Bessen van de meidoorn zijn op dit moment favoriet.

Maar goed, de Brouwersdam. Altijd wat te beleven, al was het er nu best rustig. Hier een foeragerende Wulp bij de spuisluis.

De dam is ook altijd de favoriete eetplek van kraaien en Kauwen. Graag doen ze zich tegoed aan het afval van de mobiele frietkraam. Volgens het Voedingscentrum leiden ze een ongezond bestaan, maar ze laten zich niet makkelijk terechtwijzen.

Hier bespreken ze samen de stand van de kabinetsformatie, maar de desinteresse is van hun houding af te lezen.

Wat verder weg op zee zien we een Zeekoet, een echte zeevogel.

Het spuien bezorgt de Grijze Zeehond een feestmaal.

Een groep Rotganzen waagt zich op de dam nu het wat rustiger wordt. Ze moeten drinken en zoeken dan zoet water in een plasje dat is ontstaan na de regenval van gisteren.

Zoals alle ganzen zijn ze alert en betrekkelijk schuw. Om ze te fotograferen stap ik aan de andere kant uit de auto en richt mijn lens onder de auto door op de vogels. Zo raken ze niet verstoord.

Even iets moois nr. 536 - Grijze Zeehond...

De laatste week van december moest een zoektocht worden naar ijsduiker en strandleeuwerik, op en rond de Brouwersdam, en bij Oostvoorne. We vonden heel andere dingen...

Dat hadden we niet verwacht: een huiler! Ofwel de pub van de Grijze Zeehond. Huilen deed-ie en dat lijkt inderdaad op een huilende mensenbaby.

Nou moeten we dat huilen niet vergelijken met ons huilen, want het jong had zojuist vele liters vette melk gedronken bij zijn moeder. Melk met een vissmaakje, denk ik. 

De Grijze Zeehond staat te boek als ons grootste roofdier. De man kan tot 350 kg wegen, het vrouwtje zo'n 250.

Na het voeden wordt het jong een poos alleen gelaten, meestal zo'n 4 tot 5 uur. Even nog kijkt moeder of er geen acuut gevaar is, dan duikt ze de golven in met een belangstellende man. Want met een draagtijd van 11,5 maanden breekt al direct het nieuwe paarseizoen aan.

Kolossale dieren zijn het, veel groter dan de gewone zeehond. Het is ook zaak niet al te dichtbij te komen, want bij verstoring is er het risico dat moeder het kind niet meer komt voeden. Ik stond hier op een meter of 70 en gelukkig deden andere strandgangers dat ook. 

De totale zoogtijd is een week of drie. In die tijd verliest het jong zijn donzige, witte pels en krijgt hij een grijze, waterdichte vacht. Na die drie weken laat moeder het jong alleen en dan duurt het nóg een paar weken voor die zelf zijn eigen eten kan vangen. De opgebouwde vetreserve helpt hem die magere weken door te komen.

Op zee zwemt ondertussen de jolig uitziende man Middelste Zaagbek.

Het is al wat later in de middag als we ons herinneren dat we voor de Strandleeuwerik zuidwaarts waren gereisd. Het duurt vervolgens even alvorens we het groepje van een stuk of 15 hebben weten te vinden.

Leuke vogels, met die geel-zwarte kop. Een echt mooie foto lukt niet meer, maar een bewijsplaatje is gelukkig wel te maken. En die ijsduiker dan? Niet gevonden...

Even iets moois nr. 504 - Rondje Zeeland

In Zeeland worden dezer dagen heel bijzondere vogels gezien. De wekker gezet en richting Walcheren.

In Vlissingen houdt zich al een poosje een Grote Burgemeester op. Lijkt veel op de zilvermeeuw, maar is groter en kenmerkend is dat er geen enkel stipje of streepje zwart aan de vogel zit. We ontdekken hem redelijk snel, maar heel ver weg op een berg spul en in schel tegenlicht. Ook na even wachten zit er niet meer in dan dit bewijsplaatje. Stiekem vind ik dit wel een leuke foto...

Niet ver daar vandaan bevindt zich in een klein gehucht een Kwakkenkolonie. De Kwak is zeldzaam en dat er zomaar 20 in een boom zitten is dus bijzonder. Schijnt het gevolg te zijn van iemand die ze hield en ze aan hun lot overliet. Zie je de kuif, in de vorm van twee witte sliertjes op het achterhoofd?

De naam Kwak vind ik niet erg flatteus. In het Engels heet hij de Black-crowned Night Heron, ook omdat hij meest 's nachts actief is. Je vindt hem vooral in de landen rond de Middellandse Zee. De jongen zijn bruin gespikkeld.

Een groepje Wulpen strijkt neer op het land. Beetje ver.

Een Lepelaar vliegt weg. Het felle tegenlicht geeft een mooi en herkenbaar profiel.

Deze Aalscholver vangt net een, ja wat eigenlijk...

Op de Brouwersdam - we gaan dan alweer richting huis - is het erg rustig. Om niet met niks thuis te komen dan toch maar een foto van een Scholekster.

Een mystiek stukje bos in de buurt van Dishoek.

Even iets moois nr. 497 - Brouwersdam

Tja, de vrijdag. Ik had mooie plannen voor fraaie vogelsoorten, maar als het niet zo wil lukken dan moet je het maar doen met wat er is en hoe het loopt. Zo bleef ik hangen op de Brouwersdam, wat helemaal niet in de bedoeling lag. Aardige plaatjes gemaakt van weinig soorten.

De Paarse Strandloper. Een kalm vogeltje, wintergast aan onze kusten. Omdat ze zo rustig zijn vallen ze niet op tussen de blokken en het zeewier.

Een paartje Middelste Zaagbek. Ook een wintergast. Broeden doen ze langs noordelijker kusten zoals Schotland en Scandinavië. Kenmerkend is altijd de rommelige kuif.

In de groefjes en scheurtjes van de dam bikken ze allerlei lekkers tevoorschijn. Tam zijn. Ga je rustig zitten dan rommelen ze op luttele meters aan je voorbij, je af en toe met een schuin oog aankijkend.

Vrijdag was de zee opmerkelijk rustig. De enige golfslag leek wel te komen van de zaagbekken en de zeehonden. Middelste Zaagbekken zie je vrijwel nooit in het binnenland, maar altijd op zout water. Vaak vrij schuw, maar vandaag even niet.

Ook tussen het zeewier is de maaltijd te halen. Zoals gezegd qua kleur, gedrag en geluid een nogal onopvallende vogel, die Paarse Strandloper. Ik mag ze graag.

Maar goed, hier zien we de reden dat ik een onverantwoorde 150 km reed (en weer terug:) de zeer zeldzame Grijze Wouw. Hij houdt al enige tijd domicilie rond Renesse en heel vogelend Nederland wil 'm graag zien. Nou, dat lukte mij nog wel, maar waar anderen - zag ik - met jaloersmakende foto's thuis kwamen, daar moest ik het doen met een akelig ver 'bewijsplaatje.' Schitterend mooie vogel waarvoor je eigenlijk naar Spanje of Noord-Afrika moet. Wat ie d'r dan aan vindt, hier in de kou? Na een uurtje of twee wachten nam ik mijn verlies en bleef ik rondstruinen op de Brouwersdam. Vandaar dus.

Even iets moois nr. 491 - Brouwersdam

Tijdens onze vakantie in Zeeland lag een middagje Brouwersdam voor de hand. Daar was het erg rustig maar zoals altijd toch het nodige te zien.

Buiten de zomer altijd aanwezig: de Steenloper, hier nog met restanten zomerkleed. Opmerkelijk wat een schutkleur in een omgeving van basaltblokken en aangekoekte olieresten.

Deze is nog wat meer kwijt van zijn zomerkleuren. Ook hier weer hoe ze vrijwel wegvallen in hun omgeving. Want als je goed kijkt zie je er nog minstens drie!

Wat een kenmerkend silhouet hè, zo'n Aalscholver die zijn vleugels droogt.

Scholeksters zaten er veel. Ze foerageren op de mossels die onderaan de dam aan de stenen zitten geplakt. Met een paar krachtige houwen breken ze ze open en slobberen de inhoud naar binnen. Ik wees ze nog op het recept van koken in een bouillonnetje, maar daar trokken ze een vies gezicht bij.

Twee Kauwen zitten op de dam, en kijken met een zelfvoldane blik om zich heen. Ik vind ze mooi: die grijze nek, dat lichte grijsgroene oog, maar ook die olieachtige kleuren van hun verenpak.

Een ook een Kraai is niet alleen maar zwart. 

Hier nog eens dezelfde Kraai, met daarachter een Zilvermeeuw. Heel andere houding en postuur hebben ze. Ze dulden elkaar, tot de een wat te eten vindt dat de ander ook wel lust.

Een geeuwende Kokmeeuw. Vogels doen dat betrekkelijk vaak: geeuwen. De functie of de betekenis ervan ken ik niet, maar als we allebei op ons gemak zijn wil ik er wel eens op wachten.