Even iets moois nr. 610 - Eempolder met zijn Velduilen

Ik voelde me helemaal niet lekker, maar toch afgelopen vrijdag maar eens wezen kijken in Eemdijk. Daar overwintert een groep Velduilen van zo'n 20 exemplaren met elkaar in een boom naast een huis. Verder houden ze zich ook op in het omliggende polderlandschap.

Velduil dus. Hier zit er eentje lekker in de beschutting van het riet. Het was akelig koud en er stond een snijdende wind. Voor de techneuten: foto gemaakt met de onboard digitale voorzetlens...

Even goed kijken, dan tel je zo vier Velduilen. Wat meer verstopt zaten er nog wat. Een heel bijzonder gezicht. Veel activiteit was er niet en omdat de kou in mijn botten begon te kruipen heb ik niet de moeite genomen een uurtje te wachten.

Iets verderop in de straat zat een Steenuil in een boom. Leuk ook die weer eens tegen te komen.

Nog even de polders aan de overkant van de Eem gecheckt. Hier een groep grazende Smienten. U moet ze kennen, want je hoort ze vaak 's nachts al 'fluitend' overvliegen.

Errug ver, maar ik zag nog één Goudplevier. Wintergasten die zich graag mengen met onze kieviten, en dan soms in behoorlijke aantallen.

Een mevrouw Torenvalk, misschien wel dezelfde als die ik vorige week liet zien.

Kikkers vangen lukt lastig in de winter, maar een vette worm gaat er altijd wel in. Een Ooievaar gooit altijd even zijn prooi op om hem dan in de juiste richting naar binnen te laten glijden. Om dit vast te leggen moet je een akelig snelle sluitertijd hanteren. Om daar te komen nam ik deze foto met ISO5000 en het is wonderbaarlijk hoe een moderne camera de ruis binnen de perken weet te houden. De sluitertijd kwam zo op 1/2500, bijna genoeg.

Een tweede Ooievaar had kennelijk net in de bagger lopen peuren. 

Een Zwarte Zwaan. Ik zie ze niet eens elk jaar. Het zijn natuurlijk verwilderde tamme vogels. Vooral met jongen angstig mooi, maar dat weet ik alleen van foto's.

Even iets moois nr. 592 - hete polders

Het werd heet, zoals voorspeld. Beetje op tijd uit de veren en toch maar op pad gegaan, hoewel ik er weinig van verwachtte. Desondanks kwam ik thuis met een kaartje vol mooie waarnemingen! Ik bezocht drie gebieden: de Nieuwe Driemanspolder, de Starrevaart en de Groenzoom/Nieuwe Droogmaking, alle in Zuid-Holland.

O ja. Pas toen iemand me ietwat geheimzinnig vroeg: 'Heb jij ze al gevonden' schoot me te binnen dat er een kleine hype was ontstaan rond een aantal rupsen van de Koninginnenpage. Toch maar even meezoeken en (eerlijk is eerlijk) op aanwijzen van een andere zoeker ook nog gevonden. Schitterend beestje. Hoewel ik ganselijk niet te klagen heb over mijn uiterlijk, zou ik met zo'n prachtig huidje zelf nog wel rups willen zijn.

In de plas jaagt een Kleine Zilverreiger. Karakteristiek, die gele sokken.

Het Klein Koolwitje, een zeer algemene vlinder.

U zag het al: de Watersnuffel. Zeer algemeen.

Ook algemeen, maar ik zag ze dit jaar nog vrijwel niet: het Icarusblauwtje. Dit is een vrouwtje.

Is dit grappig of is dit grappig... Bij een paar dichte bomen hoor ik een stel zeer geïrriteerde meesjes. Ik word nieuwsgierig: zou er een valk of een sperwer tussen het gebladerte verstopt zitten? Ik blijf luisteren en kijken en ineens schiet er een donkere schim uit de boom een vlieggat in een schuur in. Een Steenuil! Maar wat er in zit, dat komt er vast ook een keer uit. Ik blijf kijken... en blijf kijken... en blijf nog wat langer kijken... en ineens: daar is-ie!

Een Oeverloper komt ook nog even een kijkje nemen op de palen in het water van de Starrevaart.

Het is niet ieders smaak, maar ik hou best van straf tegenlicht. Het stelt bijzondere eisen aan de belichting en levert altijd een apart plaatje op. Zoals deze foeragerende Kemphaan.

Aardig om het verschil in grootte te zien tussen een Grutto (de grote) en de veel kleinere Watersnip.

Daar stond ik overigens wel van te kijken: er waren zomaar een stuk of 10 Watersnippen aan het foerageren in het ondiepe water. Ik ken ze vooral van een meer verscholen gedrag, dicht tegen een oever.

Even iets moois nr. 551 - Uil, page en jong grut van her en der

Ik maakte overal en nergens hier te lande opzienbarend mooie foto's, waarvan hier een verslagje.

De Steenuil. Op een boerenerf aan de rand van de Veluwe laat ik me opsluiten in een eenpersoons camouflagetentje. Niet zomaar een boerenerf, want er woont een gezin Steenuil. Ik hoop er iets van te zien. Dat lukt, maar ze hebben mij ook in de gaten...

Het erf is ingericht om de kans op een aardige foto zo groot mogelijk te maken; een stronkje, een schuurtje, een nostalgisch raampje, een vervallen pannendakje. Echt over nagedacht. Of de vogels zich vertonen weet je maar nooit, maar ik had alle geluk van de wereld.

De Steenuil voert mij terug naar vroeger. Ik moet een jaar of 10 zijn geweest en liep al in pyama, toen ik buiten, in het aardedonker, een stompe 'vorm' meende te ontwaren op het puntje van het schuurdak. Hoe ik ook tuurde, meer dan deze klomp werd het niet. Maar overdag was het er niet, dat wist ik wel zeker. Toen ik gauw boven mijn zaklamp ging halen was het voorwerp verdwenen. Verwachtingsvol bladerde ik in mijn vogelboekje en kon niet anders dan bedenken dat het een Steenuil moet zijn geweest. Sindsdien rij ik graag een uurtje om als ik er eentje weet te zitten.

Als een volleerd model poseert deze Steenuil. 

De Steenuil is deels ook overdag actief. Man en vrouw zijn hetzelfde gekleed. Deze foto laat zien dat het maar een kleine vogel is en onze kleinste uil.

Ergens op het Groninger platteland tref ik deze Zwarte Roodstaart, een jonkie nog. Volgens de eigenaar van de draad zou het een gekraagde roodstaart moeten zijn, maar dat ben ik met hem oneens.

Ik sta bij die draad omdat er een hele rij juveniele Boerenzwaluwen op zit. Naar alles wat voorbij vliegt schreeuwen ze moord en brand om eten.

Onderscheid maken ze niet, ook een willekeurige oom of tante krijgt te maken met hun bedelroep.

Ik werk momenteel in de kop van Noord-Holland. Als daar al een paar dagen een Koninginnenpage wordt gesignaleerd neem ik een uurtje vrij en ga op zoek.

Wat de ijsvogel is voor de vogelaar, dat is de Koninginnenpage voor de vlinderfotograaf: iets waar je beslist je best op wilt doen.

Opmerkelijk vind ik dat ik deze schoonheid zo ver noordelijk aantref, op een dammetje dat ver de zee in steekt. Zal wellicht te maken hebben met de begroeiing van dat dammetje: het talud staat vol met peen, de waardplant van de Koninginnenpage.

Even iets moois nr. 440 - Speurtochten in de polder

Ik struinde wat polders af op zoek naar een libel die ik nou eens echt op de foto wilde hebben: de weidebeekjuffer. Daarnaast hoopte ik op een kansje voor een foto van de woudaap en ik wilde ook nog even terug naar de zwarte sterns; even kijken of ze zouden zijn uitgevlogen. Het gestruin door diverse gebieden leverde nogal wat bijvangst op en dat blijkt eveneens meer dan bezienswaardig.

Als je door het gras loopt, dan vliegen soms van die kleine bruine 'vlindertjes' op. Dat is dan vaak de Gewone Grasmot, die van dichtbij toch wel een bijzonder uiterlijk heeft.

Hier zien we de Bruinrode Heidelibel, een algemene soort. Voor een vogelaar altijd lastig te determineren, die libellensoorten.

Makkelijker te herkennen is dan de Viervlek. Mooi hè, die gazen vleugels.

Het Groot Dikkopje, een zeer algemene 'vlinder,' kleurt hier mooi op de distel.

Had ik zo gauw niet gezien, maar dit is de Grote Roodoogjuffer. Er viel een fijn motregentje en dat zie je terug op de vleugeltjes en de stengel.

Hier een wel heel erg algemene soort, het Lantaarntje. Met weinig fantasie kun je je voorstellen dat het achterste segment inderdaad een soort lampje is.

Ja juist, daar is-ie dan, het doel van mijn tocht: de Weidebeekjuffer. Een verschrikkelijk mooie libellensoort die fladderend langs stromende beekjes kan worden waargenomen. Het metaal-olieachtig  gekleurde lijf (van het mannetje) is altijd weer bijzonder om te zien.

Over een pad van houtsnippers vliegt telkens een Gewone Oeverlibel voor me uit. Tot hij plots niet meer opvliegt en als ik voorzichtig heel dichtbij kom zie ik waarom: hij verorbert met aandacht een zojuist gevangen vliegje.

Een Rietgors zit van tamelijk dichtbij zó enthousiast te zingen, alsof het nog het vroege voorjaar is. Op zoek naar een nieuwe vrouw en een tweede broedsel?

In groepjes staan vogelaars te wachten bij een verre rietkraag, allemaal in de hoop een woudaap te kunnen ontdekken. Hij was vanmorgen nog gehoord, dus misschien... misschien...

De woudaap komt niet te voorschijn, maar wel zie ik iets dat ik nooit eerder zag: een jonge Koekoek wordt gevoerd door een Kleine Karekiet! Beroerde foto natuurlijk, maar ik wilde toch dit unieke moment laten zien.

O mooi zeg, een vogel die ik graag vaker zou zien: de Steenuil. Ons kleinste uiltje is ook overdag actief en zit op het dak van een boerenschuur lekker te zonnen.

En zo is het al eind van de middag als ik bij de kolonie Zwarte Sterns arriveer. De jongen zijn inderdaad uitgevlogen, maar af en toe komen ze nog even terug naar het nest om zich te laten bijvoeren.

Even iets moois nr. 327 - Veluwe I

Afgelopen vrijdag voor zonsopkomst het veld in. Doel was de slapende bandheidelibel te betrappen, met dauw op de vleugels en in een aantrekkelijke biotoop. Dat lukte niet: de biotoop was geheel verdwenen, plat gemaaid. We maakten er maar het beste van...

Dit had de Veluwe kunnen zijn, maar is nog een vakantiefoto uit Denemarken. Ik ken de Geelgors niet anders dan zingend vanaf het hoogste punt en kon eerst niet vinden waar zijn gezang vandaan kwam. Wel, zoals u ziet, vanaf de grond!

Op de terugreis vanuit Denemarken deden we nog een paar dagen noordoost Groningen. Bij Nieuwe Statenzijl troffen we een familie Zwarte Roodstaart, druk bezig eten te zoeken voor de jongen. Doordat de vogel in de schaduw zit en de achtergrond (het sluisgebouw) blakert in de zon zien we alleen het silhouet. Door de kleurige elementen aan het gebouw toch een bijzonder plaatje.

Maar goed; richting Veluwe! In een randje met riet vinden we dit Lantaarntje. Nog aan het ontwaken en helemaal bedauwd, als het ware bezet met duizenden diamantjes...

Eveneens in het riet en ook nog niet opgewarmd zien we dit Icarusblauwtje. Met mijn hoofd maak ik schaduw op de vlinder, terwijl de eerste zonnestralen het riet in een warme gloed zetten. Mooi effect.

Vorig jaar verklapte iemand mij de vaste stek van een Steenuil. Omdat ik er toch langs kom pak ik die maar even mee. De Steenuil vliegt overdag en dat kun je herkennen aan de kleur van zijn ogen: niet oranje.

Op diverse plekken binnen het park De Hoge Veluwe zijn er vogelkijkhutten. De vogels komen er ongeveer op armlengte (als je lange armen hebt...) en zijn die er even niet, dan is het aardig de heen en weer hollende muizen te volgen in hun capriolen. Hier een juveniele Koolmees in een nog bleek verenpak.

Nóg een jonkie: de Pimpelmees, eveneens in een nog pluizig verenkleed.

Leuk: ook de Grauwe Vliegenvanger komt even een kijkje nemen bij de waterbak. Na lang aarzelen neemt hij zelfs snel even een badje!

Lastig: is dit nou een Glanskop of een Matkop? Ik meende uit de zang te moeten opmaken dat het om een Matkop gaat, maar als ik nu de foto goed bekijk twijfel ik steeds meer. Leuk vogeltje, dat wel.

Dat zult u met me eens zijn: op een Kruisbek wil je best een uurtje of twee wachten, zelfs op een harde houten bank. Zijn snavel is een stuk gereedschap dat is gespecialiseerd in het uitpeuteren van zaden uit dennenkegels. Een gewone maar toch bijzondere Nederlandse vogel, waarvan vooral de kleur van het mannetje (deze dus) het oog pleziert.