Posts tonen met het label lori. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lori. Alle posts tonen

zondag 29 mei 2022

Even iets moois nr. 479 - Avifauna

Ik kon gratis kaartjes krijgen voor Avifauna, en omdat het plan een dagje naar Texel te gaan vanwege de harde wind weinig succesvol leek, rustig naar Alphen afgereisd. Het was tenslotte meer dan 50 jaar terug dat ik daar was... Grappig dat ook een wilde Kwak daar domicilie houdt. Na enig zoeken vonden we ook die, grotendeels verborgen onder een struik. Een foto was niet mogelijk.





Mijn beeld van alleen maar vogels in treurig kleine kooien kon ik gelukkig al snel bijstellen. Zo vliegt hier de Zwarte Wouw, een mooie roofvogel waarvan hooguit enkele exemplaren in Nederland broeden. Ik ken ze dan ook alleen van Spanje en de Zwitserse meren. Mooi om dan zo'n vliegend exemplaar op de foto te krijgen!





Een Lori. Het is altijd de kunst om ze op de plaat te krijgen zonder al die mensen die een klein bakje met lekkers omhoog houden om het beestje te lokken. Maar deze ging er even mooi voor zitten, te midden van oorverdovend gekrijs van zijn soortgenoten. Voor een wild exemplaar moet je in oostelijk Australië zijn.





In een donker hoekje van het regenwoud vond ik dit stelletje ehhhh... vinken. Ze vielen me op door het patroon op hun borst en als er dan twee achter elkaar zitten is dat extra mooi.





Ziet er toch weer heel anders uit dan onze inheemse variant: de Maskerkievit. In het wild vindt u deze in de contreien van Nieuw-Zeeland en Nieuw-Guinea, beetje afhankelijk van welke ondersoort u wilt zien.





In spijkerhard tegenlicht - dat ik altijd wel uitdagend en mooi vind - zien we hier de Driekleurglansspreeuw. Hals en vleugels hebben een metaalachtige glans, en gecombineerd met zijn oranje buik geeft dat een heel opvallende vogel. Te vinden in Oeganda, Kenia en omstreken.





Een wat terughoudender gekleurde vogel, de Roodoorbuulbuul. Komt van nature voor in Zuidoost-Azië, maar is door menselijk toedoen inmiddels tot in Amerika doorgedrongen.





Een plaatje natuurlijk: de Zonparkiet. Veel mensen vinden dat en daarom wordt hij met uitsterven bedreigd. Lokale jagers in Brazilië kunnen de verleiding niet weerstaan ze te vangen en te verhandelen als volièrevogel.





Apen zijn er ook, diverse soorten. Hier zien we de Witgezichtsaki, een kleine apensoort die voorkomt in het noorden van Zuid-Amerika.





Nóg een roofvogel die zich even vliegend liet zien: de Aasgier. Ze komen voor in Afrika, Azië maar ook in Zuid-Europa. Omdat ze niet zo groot zijn, komen ze altijd als laatste aan de buurt wanneer er een kadaver wordt opgeruimd. Maar gelukkig hebben ze nog een vaardigheid: met behulp van steentjes kraken ze de eieren van bijv. struisvogels en zo komen ze toch aan de kost.





Geintje...



maandag 23 april 2018

Even iets moois nr. 321 - de Orchideeënhoeve

Een paar keer per jaar laat ik me verleiden tot het fotograferen in een dieren- of een vlindertuin. Of de Orchideeënhoeve in Luttelgeest. Voor de vlinders eigenlijk...





Maar de hoeve telt meer interessante bewoners. Zoals dit fotogenieke aapje. Het is een Roodbuiktamarin, van oorsprong woonachtig in Zuid-Amerika.





Had ik al verteld dat er ook orchideeën te vinden zijn?





Een Waterschildpad rust in de schaduw van een grote steen, zijn kop net boven water.





De Lorituin zorgt voor een paar aangename uurtjes. Horen en zien vergaat je tussen deze fraai gekleurde papegaaien, maar wat is het leuk!





Ook het geschilderde decor werkt de veelkleurigheid in de hand. Heerlijk, een keer zulke kitsch-foto's te maken...





Na een goed half uur wordt de tuin plots overspoeld door een grote groep Oost-Europees sprekende mensen. Ik neem zo'n toerist maar een keer mee in de compositie, terwijl ik zachtjes 'perestrojka' mompel... Dat betekent zoveel als: 'die papegaai komt net uit bad...'





Vlinders waren er ook. Eigenlijk het gewone arsenaal aan (geloof ik) Aziatische types. Op d' een of and're manier raakte ik er niet door geïnspireerd.





En dat terwijl er toch best leuke plaatjes van zijn te maken.





Kleur, ook bij de vissen die om wat voer bedelen.





"Ga hem maar zoeken" zei de mevrouw toen ik vroeg of de Leguaan nog ergens was te vinden. Na enig speuren vonden we 'm. Een eng beest met een voorwereldlijk uiterlijk en messcherpe klauwen. Ik hou een eerbiedige afstand tot deze griezel die me misschien juist daarom altijd wel erg aantrekt. Mooi hè!