Even iets moois nr. 594 - Amsterdamse Waterleidingduinen

Afgelopen vrijdag toog ik weer eens naar de AWD. Waar ik rond Hilversum de bronst van de reeën gemist had, evenals die van het edelhert op de Veluwe, daar moest het toch lukken bij de Damherten? Dat was ook wel zo, al miste ik grote gevechten. En toen ik begin van de middag was uitgefotografeerd en -gefilmd op de herten, schakelde ik over op de paddenstoelen. Het werd zodoende een gevarieerde, interessante en leerzame dag.

Dezer dagen - de bronsttijd is inmiddels aangebroken - hoef je niet te zoeken naar grote geweien. Ze lopen, draven of liggen even uit te puffen.

Het geeft alle mogelijkheid voor mooie portretjes.

Hier probeert een bok zijn hindes bij elkaar te houden. Dat valt niet mee, want de dames lopen makkelijk over naar een ander. Alertheid is dus geboden.

De punten van het gewei zijn bij volwassen mannen verbonden door een plaat; het is daardoor één geheel geworden. Bij bijv. edelherten blijven het afzonderlijke stangen.

Bokken worden ook wel 'schoffelaars' genoemd, naar hun 'schoffelgewei.' Dat ze schoffelen zie je hier maar ook op het filmpje dat ik maakte.

Een geringschattende blik op een onvolwassen mannetje. Verschil tussen mannen en jongens moet er natuurlijk zijn. Zijn tijd komt met een jaar of twee, drie wel.

Zelfbewust poseert deze bok voor de camera. In april gooit hij zijn gewei af, waarna het in luttele maanden aangroeit tot iets dat groter is dan vorig jaar. Bijzonder toch.

Grote Parasolzwam. De duinen staan er vol mee. Sommige zo groot als een krukje.

Zeer algemeen, maar ik kende hem nog niet: de Wollige Bundelzwam. Mooi, die schilferige hoed. 'ns kijken of ze zoiets ook niet in een hoedenwinkel hebben...

Ook zeer algemeen, maar altijd prettig om te zien: het Gewoon Zwavelkopje. Jong hebben ze een bolvormig hoedje, maar met een paar dagen worden het platte schijfjes. Ik vind dit leuker.

Zeer algemeen, maar ook zeer bijzonder: Heksenboter. Het is een slijmzwam die de eigenschap heeft dat hij zich kan verplaatsen. We zien dat hier ook: hij schuift langzaam van rechts naar links. Om zijn snelheid te meten heb je eerder een kalender nodig dan een stopwatch.

Hoe mooi is dit toch, de Prachtvlamhoed. Hij is redelijk algemeen, saprobiont, en groeit vrijwel uitsluitend op loofhout.

De Koningsmantel. Groeit voornamelijk op tamelijk verse stronken dood naaldhout.

Fijn toch, dat het weer herfst wordt. Helemaal zin an.

Even iets moois nr. 561 - Amsterdamse Waterleidingduinen

Afgelopen vrijdag struinde ik door de AWD, op zoek naar strijdende bokken. De bronst van het Damhert is in volle gang. Maar ook speurde ik naar fotogenieke paddenstoelen. Ik heb al vaker spijt gehad dat ik zo gespitst was op dat ene doel, dat ik ander moois zomaar over het hoofd zag. Dus met een open oog en de hoed op d'oren toog ik de paden op, de lanen in.

Ik moet geducht wennen aan de nieuwe camera en ik merk dat mijn foto's over het algemeen wat donkerder zijn dan met het oude toestel. Komt denk ik doordat ik nu op een schermpje kijk en niet meer door de lens. Blijven oefenen Stam!

Jawel. Ik word aangetrokken door het geluid van (zo lijkt het) brekende takken en tref een tweetal bokken die elkaar flink de oren wassen. Wanhopig zoek ik op mijn nieuwe toestel het knopje om hier een filmpje van te maken, maar dat vind ik niet. Dan toch maar een foto.

Veel toepasselijker wordt het niet: de Grauwgroene Hertenzwam. Zwak giftig; kan bewustzijnstoornissen veroorzaken. Daar geniet ik al jaren van dus ik laat deze maar staan.

Het Waaiertje.

De Grote Parasolzwam. Zeer algemeen, soms zo hoog als een krukje. Ik fotografeer ze bijna nooit omdat ik er niet een aansprekende foto van kan maken, maar zoals dit vind ik het nog wel aardig.

Krijg nou toch wat... Ik sta tussen een groep goudhaantjes in de hoop er eentje voor de lens te krijgen, fladdert ineens een Kleine Bonte Specht mijn beeld in! Een echte bosvogel, formaat mus, en zeer onopvallend.

In tegenstelling tot hun Grote broer zijn ze tamelijk zwijgzaam en foerageren ze eerder op de takken dan op een stam. Hoor je ze (hun roep is vrij kenmerkend) dan wil dat lang niet zeggen dat je ze in beeld krijgt. Heel leuk dat dit me ten deel valt.

De Russula-familie is groot en wijdverbreid. Dit is een Stevige Braakrussula.

Er spreekt een zekere vertrouwelijkheid uit de manier waarop deze Honingzwam tegen een boomstam lijkt te rusten.

Dit lijkt me een Damhert met een harem, maar erg druk lijkt hij zich niet te maken. Misschien even pauze?

Omdat ik toch op pad ben kijk ik gelijk naar een nieuwe staande schemerlamp. Hier staan wel wat aardige modelletjes, maar de kleur is wat saai. Ik zoek nog even verder.

Ook dit zouden Honingzwammen zijn. Geweest zijn, eigenlijk.

Aandoenlijk roze, deze Heksenschermpjes.

Hier rij ik graag een stuk voor om: de Spechtinktzwam. Ik vind het een van de allermooiste paddenstoelen. Ze komen hoofdzakelijk wat oostelijker in ons land voor, maar deze staat in Naarden. Ver achter een hek met een bordje 'verboden toegang,' maar laat ik nou de lange telelens erop hebben zitten. Een paddenstoelenfoto met 800mm; dat verzin je niet, maar ik ben er erg blij mee.

Van mijn avonturen maakte ik ook weer een filmpje, waarin drone-beelden van de AWD zijn gecombineerd met deze foto's. Je vindt het op mijn YouTube-kanaal 'Stam vliegt' en daar kun je je op abonneren:

https://youtu.be/FM-5g0H3-KA

Even iets moois nr. 550 - Amsterdamse Waterleidingduinen

Ik had wat gebrek aan inspiratie, dus besloot ik afgelopen hete vrijdag een beetje op tijd naar de AWD te gaan en dan maar te zien wat dat me bracht. Ik hoopte in ieder geval op gekraagde roodstaart en duinparelmoervlinder. Die vond ik niet...

Omdat ik die al zo vaak zag wilde ik niet teveel tijd besteden aan de Damherten. Maar als zo'n stoere knaap dan bijna smeekt op de foto te mogen, tja, dan strijk ik met de hand over het hart...

Kijk nou, wat een dreumes. Een juveniele Roodborst scharrelt op eigen houtje door het struweel. De oranje kleur komt al een beetje door.

Mooi, de Kleine Parelmoervlinder. Jammer dat hij niet op een bloem of stengel wilde gaan zitten, dan hadden we zijn parelmoervlekken kunnen zien; die zitten op zijn onderkant.

Apart vlindertje, desondanks zeer algemeen: de Zuringspanner. Het is een dagactieve nachtvlinder uit de familie van de (u raadt het al) spanners.

Lastig te fotograferen, want nogal klein: de Kleine Vuurvlinder. Mooi in zijn fel oranje bovenkant.

Een Blinde Bij. Dat is geen bij, maar een op een bij lijkende zweefvlieg. Kom ik ook pas vanavond achter...

Had ik eigenlijk niet moeten doen. Dit is een Boomleeuwerik met een snavel vol voer voor de kinderen. Onrustig wacht hij tot ik vertrokken ben, want vogels verraden niet graag waar hun jongen verstopt zitten. Dus ik had gewoon gelijk door moeten lopen...

Een van de meer opvallende soorten: de Vuurlibel. Het kostte me heel veel tijd om deze foto te maken, want ze waren nogal vliegerig.

Altijd verdraaid lastig te benaderen, de Roodborsttapuit. Dat deze even wilde poseren verraste me dan ook wel. Een van de vogelsoorten waarmee het goed gaat.

En dit is een van zijn kinderen. Uitgevlogen, maar nog geheel afhankelijk van de ouders.

Tot slot nog een Kleine Zilverreiger. Had ik daar niet zomaar verwacht, maar omdat het duingebied deels onder water stond na de regenval van afgelopen weken, was het kennelijk toch een aantrekkelijk plekje geworden.

Even iets moois nr. 527 - De bronst van het Damhert

Ik twijfelde even wat ik deze blog als titel moest meegeven: 'November rain?' Of toch 'Ik schoot een bok?' In ieder geval was ik er de afgelopen vrijdagen niet op uit geweest en ik kreeg last van ontwenningsverschijnselen. Dus 's morgens op tijd uit de veren, waterdichte schoenen aan, een waterdichte hoed op, stormplu mee evenals een hoes voor de camera (tot zover het verstandige deel van dit besluit) en óp naar de Amsterdamse Waterleidingduinen. Want oktober en november is de periode van de bronst van de Damherten en dat zal toch niet stilliggen vanwege een dag regen...

Al snel kom ik dit gezinnetje Damhert tegen. Terwijl vader rustig doorgraast kijken moeder en kind me wat wantrouwig aan als ik voorzichtig over een richel in het duinlandschap loer.

Even verder stuit ik op de eerste bok. Nog niet een echt grote jongen die meetelt in de gevechten, maar met genoeg zelfvertrouwen om niet voor mij weg te lopen. Je ziet aan zijn vacht dat hij net zo nat is als ik inmiddels.

Nog een fraai exemplaar met een mooi, dicht gewei.

Om niet teveel tijd te verliezen met doelloos rond dwalen loop ik richting het Vliegermonument, een dikke 3 kilometer vanaf de ingang van het duingebied. Vorige jaren zag ik daar mooie dingen.

En jawel, daar staat een echt grote jongen, met een houding van 'wie durft met mij te vechten...'

Zijn geburl lokt inderdaad een tegenstander die uit het dichte bos te voorschijn komt. Als je goed kijkt zie je dat de gestage regen inmiddels heeft plaats gemaakt voor een echte plensbui.

Ineens keren ze zich naar elkaar, krommen de nek en stoten de geweien in elkaar. Zo'n foto is natuurlijk veel te statisch om dit goed weer te geven, want het gaat er - misschien maar een minuut - heftig aan toe.

Na dit treffen lopen ze een stukje met elkaar op, elkaar luid burlend uitdagend. Want wat een maand geleden nog je vriend was, is nu een rivaal. Je ziet ook hier de regen, als kleine witte streepjes.

Nog een tweede stel vijanden, wachtend op het juiste moment om de ander aan te vallen.

Tussen de bedrijven door even een momentje voor jezelf...

Een heel licht gekleurde bok met een prachtig, al even licht gekleurd gewei. Hij maakt zich (nog) niet druk en neemt de tijd om rustig te herkauwen.

Een laatste foto van een stoere geweidrager, beetje vaag vanwege het waas van regen tussen ons in. 

Al met al een prachtige ervaring. Het hele duingebied voor mij alleen, kilometers door het gebied gestruind, apparatuur nat evenals ikzelf; een onvergetelijke dag!