Even iets moois nr. 628 - De Hoge Veluwe deel 2

Ik maakte meer foto's dan ik in één blogje kwijt kon, dus dan maar in tweeën. En was deel 1 al mooi, deze doet er niet voor onder.

 

U zag het al: de Tengere Pantserjuffer. Apart altijd dat waterige oog waarin de pupil lijkt te zwemmen. Prachtig insect.

O, deze zag ik niet eerder en ik moest even zoeken naar zijn naam. Het is de Stekelsluipvlieg en zowel zijn uiterlijk als zijn naam vind ik niet persé mooi...

Een Boomblauwtje. Te vinden in elke tuin maar helaas zitten ze vrijwel nooit met hun vleugeltjes open.

Apart beestje met weinig kleur. Het is de Zandroofvlieg die jaagt op andere vliegen.

Libellen zijn ook rovers. Hier zien we een Gewone Oeverlibel die een vuurrode heidelibel heeft verschalkt. 

Een Bruine Vuurvlinder. Leuke vlinder die niet overal zomaar te vinden is.

Nóg een juffer, in dit geval de Watersnuffel. Prachtig gekleurd.

Op een peul van een of andere struik tref ik de Bremschildwants. Wantsen zijn ook wel in eigen tuin te vinden, maar dan die rode met zwarte stippen. Dat zijn meest stinkwantsen.

Bijzonder om die aan te treffen tijdens een hittegolf. Het is de Bruine Winterjuffer. Tamelijk kleurloos en juist daardoor gewoon mooi.

Het was hier nog warm en erg droog en ook deze juveniele Appelvink kwam daar even wat water halen en zelfs even kort douchen.

Aan de rand van een vijver scharrelen twee Rosse Woelmuizen. Rusteloze en zeer snelle beestjes, dus ik ben blij dat ik een ongeveer scherpe foto kon maken.

Duidelijk te zien, een exemplaar uit de familie van de zandoogjes. Het is een Hooibeestje, redelijk algemeen.

Vogelen op de Hoge Veluwe? Dan hoop ik altijd op drie snoepjes: de goudvink (zie vorige blog,) de appelvink (zie hierboven) en vooral de Kruisbek. We zien hier een fraai oranjerood gekleurde man. Let ook op die gekruiste snavelpunt waarmee hij zaadjes uit dennenkegels peurt. Bijzondere vogel.

Even iets moois nr. 627 - Hoge Veluwe

In juli was ik twee keer op park Hoge Veluwe. Veel moois kreeg ik daar weer voor de lens, waaronder een echte 'lifer' oftewel een vogel die ik voor het eerst van mijn leven zag. Verder maakte ik - ook op andere plekken - zo verschrikkelijk veel (goeie) foto's dat ik er inmiddels in verdwaald ben geraakt. Dus als u een keer een dubbele aantreft: de tragiek van de overvloed.

Snoepje die dag was toch wel een volwassen man Goudvink. Ik hoor of zie ze elk jaar wel, maar een foto is lastiger. Dus ik was erg blij met de dorst van deze stoere, kleurrijke vink.

De Wespspin zag u eerder in mijn blog. Dat hij ook gewoon moet eten is misschien nieuw. Hier heeft hij een watersnuffel in zijn web gevangen.

Een prachtige soort om tegen te komen: de Viervlek. Makkelijk te zien waarom hij zo heet. 

Hier nog een Watersnuffel, gelukkig in betere omstandigheden dan zijn neef hierboven.

De Bloedrode Heidelibel. Komt best veel voor maar blijft prachtig om te zien.

De Bruine Vuurvlinder. Klein, niet zo algemeen, maar zie je ze, dan zijn er meestel (veel) meer op dat plekje.

Een Grote Rupsendoder. Zenuwachtig beestje met een interessante vorm.

Ah, hier dan de lifer: het is een Slangenarend. Jaarlijks biedt de (Hoge) Veluwe onderdak aan drie tot vijf exemplaren. Alleen in de zomer. Heb je een keer heel veel geluk, dan zie je er eentje met inderdaad een slang in zijn klauwen. Ik kwam deze keer niet verder dan een bewijsplaatje van treurige kwaliteit, maar wie weet, bij een volgende gelegenheid dat we elkaar treffen...

Even iets moois nr. 588 - Jong grut

We waren op het park De Hoge Veluwe, ook op zoek naar de slangenarend waarvan er naar verluidt een vijftal rondvloog. Niet gezien helaas. Maar in de hut vermaakten we ons prima met het jonge spul dat frequent kwam drinken of badderen.

Een van de leukste pubers is toch wel de Roodborst. Met soms al een enkel veertje oranje-rood is het toch hoofdzakelijk spikkels wat de klok slaat.

Een ietwat bezorgde ouder Pimpelmees kijkt vorsend naar een nazaat.

Nee, dit is geen juveniel maar duidelijk een volwassen Appelvink. Een van de allerfraaiste inheemse vogelsoorten. Zie toch die indrukwekkende snavel...

Ook volwassen: een Putter komt even een slokje drinken.

Kijk nou-es: een juveniele Bonte Vliegenvanger. Je ziet al aardig zijn volwassen kleurenschema.

Kan niet achterblijven natuurlijk: de Grauwe Vliegenvanger. Ik vermoed een adult. Ik fotografeer door een takje heen, vandaar dat groene waasje.

Wat is een zit in een boshut zonder de Glanskop? Dus hij was er gewoon om even te badderen.

Nu het AD mij heeft gebombardeerd tot libellenfotograaf kijk ik extra alert naar libellen en juffers. Gelukkig hoef ik er de tuin niet voor uit. Hier een fraaie Gewone Oeverlibel.

Speciaal voor de libellen heb ik in de tuin een paar bamboestokken geplaatst. Die gebruiken ze dan als uitkijkpost voor hun jacht op vliegjes. En soms ook voor heel andere bezigheden.

Grappig wel. Ik werd benaderd door het AD, regio Utrecht, of een journalist een keer met me mocht meelopen als ik libellen fotografeerde. Zo geschiedde...

Even iets moois nr. 555 - Hoge Veluwe (opnieuw)

Voor de tweede keer ging ik naar De Hoge Veluwe. Nu hoopte ik wat te kunnen zien van de bronst van de edelherten. Dit uiteraard zonder mijn ogen te sluiten voor wat er verder aan moois langskomt.

Je ziet hem bijna niet op een stengel struikheide, met al die spikkels en zijn schutkleur, maar dit is een Kommavlinder. Staat te boek als zeldzaam.

Een Roodborst van dit jaar. Ziet er wat rommelig uit, als zowat elke puber.

De Bruinrode Heidelibel. Maakt deel uit van een grotere familie heidelibellen, waarvan ik de laatste tijd vooral de vuurrode zag.

De Kleine Vuurvlinder. Zeer algemeen en ook zeer klein. Mooi dat tegenlicht dat nu de bovenvleugel laat oplichten.

Een Kruisspin. Omdat de zon op zijn rug schijnt, zie je mooi het hele patroon van vlakjes, lijntjes en kleurtjes.

Ik hoor in de verte een buizerd mauwen. Als ik de verrekijker erop richt zie ik ineens een twee keer zo grote vogel tussen vijf buizerds: een Zeearend! Ik kan mijn ogen bijna niet geloven, want wat doet nou een Zeearend op de Hoge Veluwe? Misschien weet hij het zelf ook niet maar tot mijn vreugde zweeft hij recht over me heen. Kenmerkend voor een adulte vogel zijn de witte staartveren. Bijzondere waarneming.

Maar goed, ik kwam voor het Edelhert. Het is eigenlijk iets te vroeg in het seizoen. De bronsttijd is nog niet aangebroken en ik hoor dan ook nergens burlen. Hier een hinde met een kalf.

Twee kalfjes zijn net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar hen. Kalveren willen nog wel eens ten prooi vallen aan de wolf.

Langs de Wildbaanweg strooit de boswachter dagelijks appeltjes om de herten te lokken. Maar ook de Zwijnen houden van appels.

We wachten nog een poosje of de grote geweien willen verschijnen, maar dat zit er vandaag niet in. Het loopt al tegen sluitingstijd en bovendien begint het te gieten. Volgend jaar beter...

Even iets moois nr. 554 - Hoge Veluwe

De vogelvrije vrijdag bracht me naar de Hoge Veluwe. Dacht ik, maar toen ik onderweg was schoot me te binnen dat het gebied rond Radio Kootwijk toch ook heel aantrekkelijk is. Vooral qua heide, en daar ging het me vandaag een beetje om.

Nou, kijk dan: mooi bloeiende heide! En als ik de ticket voor de slagboom van het parkeerterrein even buiten beschouwing laat, ook nog eens geheel grateloos. Ik was er eerder dan wie dan ook en genoot van de stilte en de ruimte.

Niet alleen de heide bloeit, maar ook de liefde. Als ik in het voorbij lopen het bruidspaar feliciteer wordt dat niet opgemerkt. Want het gesprek gaat over vanuit welke hoek de drone zijn filmpje moet schieten en van hoe hoog de overzichtsfoto moet worden genomen. Da's waar ook, het is 2024 en wat is nou een bruiloft zonder drone?

Als ik rond het middaguur toch De Hoge Veluwe betreed blijkt het daar ook mooi. Erg mooi en niet druk.

Vanuit een plasje stijgt de jengelende roep van een jonge fuut op. Zo laat nog? Ik speur de kanten af en dan ontwaar ik deze jonge Dodaars. Ziet er allemaal wat rommelig uit en een ouder zie ik niet. Apart.

Over een drassig stukje natuur loopt een plankier en ik weet van vorige avonturen: daar woont de Levendbarende Hagedis! Ik loop op mijn tenen het plankier af en verdraaid: zit er eentje te zonnen! Leuke dieren en een sport om ze in de lens te krijgen. Want je moet jezelf plus je camera zien te verplaatsen zonder te bewegen! Doe het maar eens...

Per ongeluk jaag ik een mooi volwassen exemplaar onder de planken, maar ik weet waar zijn huis woont! Dus op mijn knieën wacht ik tot hij weer zijn kop boven het plankier uitsteekt om te kijken of zijn kust weer veilig is. De camera klikt...

Van zo dichtbij lijkt het een voorwereldlijk schepsel, van iets uit de tijd van de dino's of zo.

De Levendbarende Hagedis is een wijd verspreide soort en hij kent een behoorlijke variatie in kleur. Van lichtbruin tot groenblauw. Ze zijn koudbloedig, dus hebben zonnewarmte nodig om zich snel te kunnen bewegen. Maar dan zijn ze ook echt snel! Maak je geen bruuske bewegingen, dan zijn ze met een beetje geluk heel dicht te benaderen. Dat is nodig, want ze zijn klein. Volwassen exemplaren kunnen tot 18 cm worden, maar dat is dan inclusief de staart die soms wel de dubbele lengte van het lijf heeft.

Als ik even niet oplet is vlak naast me ineens een Moerassprinkhaan geland! Ook weer mooi.

Even verderop kruist een Voorjaarsmestkever mijn pad. Hij komt van rechts, dus ik wacht even. Modieus, dat paarse randje.