Even iets moois nr. 518 - Libellen

De vogelvrije vrijdag meende ik te moeten besteden aan libellen, juffers en meer van dergelijk klein spul. Zodoende op pad met de macrolens op de camera. Best warm, temeer daar je toch veiligheidshalve een lange broek aan moet in het lange gras en tussen de struiken.

Belangrijkste doel was de Weidebeekjuffer en die vond ik. Maar ze waren schuw en lastig te benaderen. Ik kwam dan ook niet ver met de macrolens en moest met de grote tele deze foto maken. Dat gaat dan wel ten koste van de kwaliteit van de opname.

De Weidebeekjuffer behoort tot de sierlijkste onder de libellen en juffers. In de zomer te vinden langs of op zuurstofrijk water en graag in de volle zon.

Nogal algemeen: de St. Jansvlinder. Het is een dagactieve nachtvlinder uit de familie van de bloeddrupjes.

Ik hoor wat gerommel in de struiken en zie brandnetels bewegen. Oorzaak is een Grote Groene Sabelsprinkhaan die zich onhandig springend een weg baant. Ik zie geen vleugels dus dit is dan misschien een jong exemplaar. Volwassen wordt hij zo'n 8 centimeter lang; de vrouwtjes beschikken over een legboor die soms ten onrechte met een angel wordt verward.

Het Groot Dikkopje is zeer algemeen in vochtige graslanden en ruigten.

De Gewone Honingbij. Zeer algemeen en tegelijkertijd bedreigd zoals alle bijensoorten. Een van de belangrijkste bestuivers van onze fruitbomen.

Een Soldaatje. Eveneens zeer algemeen en in deze tijd naarstig op zoek naar een partner.

O kijk nou, een Geringelde Smalboktor. Hij dankt zijn naam aan zijn geel met zwarte sprieten.

Mooi toch ook, de Snorzweefvlieg. Ik neem wel eens de tijd om ze vliegend vast te leggen, omdat ze vaak even stil hangen voor een bloem. Maar deze zit gewoon.

De Blauwe Breedscheenjuffer tijdens een romantisch tête-à-tête. Het is volop het seizoen waarop gewerkt wordt aan het doorgeven van de genen.

Even iets moois nr. 484 - van kikkers en eekhoorns

Een mens is toch een beetje een gewoontedier en zo overkwam het me dat ik sterk het voornemen kreeg een bezoek te brengen aan mijn kleine Brabantse vriendjes in De Brand en het Wandelbos. Het was sterker dan ik, dus: op weg naar een warm weerzien!

De Boomkikkertjes zaten op hun gemak te zonnen in de braamstruiken. En waar ik liep te puffen van de hitte, daar zaten zij te genieten van het felle zonnetje zonder te verbranden.

Mijn hoop is nog eens een foto te kunnen maken dat zo'n beestje óp een braam zit. Maar hoewel dichtbij, lukte het niet.

De Brand, grenzend aan de Loonse en Drunense duinen, is een natuurgebied dat rijk is aan van alles, waaronder vlinders (en muggen, maar daar ga ik het nu niet over hebben.) Ook zeldzame soorten, zoals de kleine ijsvogelvlinder. Maar hier zien we het Groot Dikkopje, een algemene verschijning.

De Boomkikker, beetje moeilijk verhaal. Er zijn verschillende populaties in Nederland, maar ik geloof dat ze van nature hier niet voorkomen. Ze zijn dus van elders meegenomen en hier uitgezet, maar ze worden ook wel weer gevangen door verzamelaars.

De plekken waar ze zitten wordt zorgvuldig geheim gehouden, maar ja, wat is geheim in ons kikkerlandje... Fotografen weten ze makkelijk te vinden.

De ochtend was voor de kikkertjes, de middag voor de eekhoorntjes. U weet het wel: in het Tilburgse Wandelbos bevindt zich een populatie van de Aziatische (of Siberische) Grondeekhoorn. Ooit achtergelaten (ontsnapt, zegt een andere lezing) omdat een dierenparkje werd ontmanteld.

Het zijn werkelijk schattige beestjes. Klein, actief, niet schuw, en hoewel ze ook gerust in een boom klimmen, zijn ze hoofdzakelijk actief op de grond.

Ze zitten graag op een lage tak om een nootje of zo te eten. Geweldige beestjes; dank jullie wel!

Even iets moois nr. 440 - Speurtochten in de polder

Ik struinde wat polders af op zoek naar een libel die ik nou eens echt op de foto wilde hebben: de weidebeekjuffer. Daarnaast hoopte ik op een kansje voor een foto van de woudaap en ik wilde ook nog even terug naar de zwarte sterns; even kijken of ze zouden zijn uitgevlogen. Het gestruin door diverse gebieden leverde nogal wat bijvangst op en dat blijkt eveneens meer dan bezienswaardig.

Als je door het gras loopt, dan vliegen soms van die kleine bruine 'vlindertjes' op. Dat is dan vaak de Gewone Grasmot, die van dichtbij toch wel een bijzonder uiterlijk heeft.

Hier zien we de Bruinrode Heidelibel, een algemene soort. Voor een vogelaar altijd lastig te determineren, die libellensoorten.

Makkelijker te herkennen is dan de Viervlek. Mooi hè, die gazen vleugels.

Het Groot Dikkopje, een zeer algemene 'vlinder,' kleurt hier mooi op de distel.

Had ik zo gauw niet gezien, maar dit is de Grote Roodoogjuffer. Er viel een fijn motregentje en dat zie je terug op de vleugeltjes en de stengel.

Hier een wel heel erg algemene soort, het Lantaarntje. Met weinig fantasie kun je je voorstellen dat het achterste segment inderdaad een soort lampje is.

Ja juist, daar is-ie dan, het doel van mijn tocht: de Weidebeekjuffer. Een verschrikkelijk mooie libellensoort die fladderend langs stromende beekjes kan worden waargenomen. Het metaal-olieachtig  gekleurde lijf (van het mannetje) is altijd weer bijzonder om te zien.

Over een pad van houtsnippers vliegt telkens een Gewone Oeverlibel voor me uit. Tot hij plots niet meer opvliegt en als ik voorzichtig heel dichtbij kom zie ik waarom: hij verorbert met aandacht een zojuist gevangen vliegje.

Een Rietgors zit van tamelijk dichtbij zó enthousiast te zingen, alsof het nog het vroege voorjaar is. Op zoek naar een nieuwe vrouw en een tweede broedsel?

In groepjes staan vogelaars te wachten bij een verre rietkraag, allemaal in de hoop een woudaap te kunnen ontdekken. Hij was vanmorgen nog gehoord, dus misschien... misschien...

De woudaap komt niet te voorschijn, maar wel zie ik iets dat ik nooit eerder zag: een jonge Koekoek wordt gevoerd door een Kleine Karekiet! Beroerde foto natuurlijk, maar ik wilde toch dit unieke moment laten zien.

O mooi zeg, een vogel die ik graag vaker zou zien: de Steenuil. Ons kleinste uiltje is ook overdag actief en zit op het dak van een boerenschuur lekker te zonnen.

En zo is het al eind van de middag als ik bij de kolonie Zwarte Sterns arriveer. De jongen zijn inderdaad uitgevlogen, maar af en toe komen ze nog even terug naar het nest om zich te laten bijvoeren.