Even iets moois nr.609 - Oostvaardersplassen vooral

Voor de tweede achtereenvolgende vrijdag begaf ik mij naar de Oostvaardersplassen met geen bijzondere reden. Ik had gewoon geen zin om verderweg te rijden.

Maar goed, omdat ik er toch langs kwam vanuit mijn werk ging ik even op bezoek bij de Pestvogel in Alkmaar. Die liet zich uitgebreid bewonderen.

In het noorden van Noord-Holland kwam de temperatuur niet boven de -2. Bij de haven Oude Zeug leverde dat een prachtig wintertafereel op.

Een zeer algemene vogel, door zijn gekrijs makkelijk te horen, is de Waterral. Dat hij zich buiten de dekking van het riet begeeft is echter wel uitzonderlijk. Zelden te zien, eigenlijk.

Een Buizerd zeilt langs.

In de Eempolder zit rustig een Buizerd.

Een Grote Zilverreiger op jacht.

Mevrouw Torenvalk mijmert wat voor zich uit, eveneens in de Eempolder.

Een Winterkoning op zoek naar een slokje water.

Bijzonder. Een Roodborst komt naar me toe en gaat me op 2, 3 meter aan zitten kijken.

Ik loop het pad naar de hut Schollevaar als mij het gevoel bekruipt dat ik word bespied. Aan de overkant van de sloot neemt een Heckrund mij argwanend op.

Mooi altijd, een Watersnip. Langzaam waadt hij door het ondiepe water, onderwijl met zijn lange snavel voedsel uit de bodem peurend.

Mistig plaatje van wat rommelige bomen aan een bevroren meer.

Twee Kuifeenden. De linker lijkt me een eerstejaars, de rechter een vrouw in winterkleed.

Nonnetje, drie vrouwtjes. Leuke wintergasten, broedvogel van boreale bossen. Rusteloos en schuw.

Een Grote Zilverreiger maakt zich klaar voor de landing.

Nogmaals het Nonnetje, ditmaal drie mannetjes. Oogstrelend mooi in wit, zwart en grijs. De kleinste soort zaagbek in ons land.

Even iets moois nr. 569 - Rondje voor de jaarlijst 2025

De eerste vrijdag van het nieuwe jaar meende ik een rondje Oostvaardersplassen te moeten maken om een bodempje te leggen onder de jaarlijst 2025. In 2024 zag (of hoorde) ik 181 vogelsoorten en een vliegende start in dit jaar moet er voor zorgen dat ik er weer minstens zoveel zie. Dat klinkt heel fanatiek, maar dat is het niet; een beetje vogelaar komt makkelijk boven de 220. Ik jaag niet doorlopend op soorten (twitchen) maar combineer dat met waar ik toch al ben. Mijn streven voor deze vrijdag was 60 soorten waarvan minstens 2 bijzonderheden. Het werden er 50 met een wel Heel Grote Bijzonderheid...

Juist; ik zie inderdaad ook nix. Hoewel: die donkere vlek in het midden met die vage dwarse streepjes, dat is een Bokje. Vertrouwt volledig op zijn schutkleur en zijn vaardigheid in het verstoppen. Wilt u weten hoe hij eruit ziet, kijk dan even terug op de Evenietsmoois nr. 492.

Een van de fraaiere wintergasten: het Nonnetje. Hier twee mannetjes.

Hier dan de Heel Grote Bijzonderheid: rond Natuurpark Lelystad houdt zich al enige tijd een Dwergaalscholver op. Het is de bovenste van de twee en hij trekt nogal wat publiek. Schuw; een nabije foto kwam ik nog niet tegen. Best een leuke vermelding op de jaarlijst 2025.

Niet moeders mooiste lijkt me. De Rode Amerikaanse Rivierkreeft is een plaag. Ik kom er eentje tegen en wanneer ik de camera vlak voor zijn neus hou richt hij zich op en dreigt hij met zijn vervaarlijke scharen. Als een auto nadert over het pad hou ik de chauffeur tegen en stel hem voor de keus over de kreeft heen te rijden of toch niet. Net als ik heeft hij een klein hart: de kreeft wordt verplaatst naar de berm en kan daardoor zijn schadelijke werk voortzetten. Hmmmmm...

Net voor het volledig donker is kom ik thuis. Vanuit het dakraam zie ik het plaatje van een verlichte kerktoren, een sikkel van de maan en de planeet Venus daarboven. Het leuke vind ik dat de reflectie van het zonlicht op de aarde de schaduwkant van de maan verlicht. Wat de maan is voor de aarde, dat is de aarde voor de maan. Grappig om dat een keer zo duidelijk te kunnen zien.