Even iets moois nr. 611 - Noordkop

De vogelvrije vrijdag ging op aan een uitvaart en wat andere plichtplegingen, maar gelukkig had ik donderdag - na werktijd - nog even tijd gehad om door de streek te dwalen. Dat leverde meer moois op dan ik tevoren had bedacht.

Tussen Hippolytushoef en Stroe wordt een Roodhalsgans gemeld. Interessant, want zeldzaam. Als ik kom aanrijden zie ik hem direct, maar ik moet nog een meter of tien verder om hem netjes voor de lens te krijgen. En dan ben ik 'm kwijt! Ik sta drie kwartier met de verrekijker in de groep van misschien wel 1.000 rotganzen te turen voor ik hem eindelijk terugvind!

De Roodhalsgans is bewoner van arctische toendra's in Siberië, en overwintert meest in de Donaudelta in Roemenië en Bulgarije. Maar af en toe vliegt er eentje mee met andere trekkende ganzensoorten en komt dan tot in West-Europa terecht. Soms zijn er ook ontsnapte volièrevogels te zien, maar deze draagt geen ring. Een echte dus.

Op Wieringen houdt zich een groep Wilde Zwanen op. 's Zomers bewoner van Scandinavië en andere arctische streken, 's winters profiteren ze graag van ons milde klimaat. Het onderscheid met onze inheemse knobbelzwaan (oranjerode snavel, zwarte knobbel) is wel duidelijk.

Ze wroeten in de grond op zoek naar restanten van... eh, van wat eigenlijk? Landbouwgewassen, neem ik aan. Te laat zie ik dat de groep wordt omgeven door een aantal toendrarietganzen. Die had ik ook graag beter voor de lens gehad.

Omdat ik toch in de buurt ben rij ik langs het dorp Middenmeer. Daar staat een boom waar in de winter tot wel een stuk of 15 Ransuilen bij elkaar roesten. Maar er wordt in die straat flink getimmerd en ik zie maar twee uilen. Eentje is bereikbaar voor m'n telelensje.

Even iets moois nr. 415 - rondje Oostvaardersplassen

Marco voorspelde een aardige dag; tijd om weer eens een rondje OVP te maken. Op de route staan diverse hutten en schermen, dus alle kans om je geluk te beproeven.

We stuiten op een paartje Knobbelzwanen dat lekker aan het badderen is. Je zou kunnen zeggen: het plezier spat ervan af bij deze man.

Je moest er goed naar turen door de verrekijker, maar dan lukte het om tussen het omgevallen riet zo'n vijftien Watersnippen te ontdekken. Zitten ze stil, dan zijn ze vrijwel onzichtbaar.

Vanachter een kijkscherm zien we een Grote Zilverreiger jagen op onderwaterbeestjes. Hier pakt hij een klein visje.

Grote Zilvers leveren vaak een saai plaatje op, maar als ze zo voetje voor voetje door het laagstaande water sluipen, dan voel je iets van de spanning en concentratie die hij ook moet hebben.

Wilde Zwanen, trouwe wintergasten. Vogels van het hoge noorden en Siberië die 's winters met plezier afreizen naar onze lage landen.

"Verwacht het onverwachte" is een uitspraak onder vogelfotografen. En bij deze foto kan ik bijna huilen. Want wat ik ook verwachtte, niet dat er zomaar ineens een Zeearend vlak voor m'n snufferd opdook om een dode vis uit het water te halen. De instellingen van de camera waren hier zodoende evenmin op berekend en van de 50 foto's die ik toch snel wist te maken bleken er 50 mislukt. De flater van het jaar 2020, zonder enige twijfel...

Uit de verte toont-ie wat grijzig, maar van dichtbij is de Krakeend toch werkelijk mooi.

Dat geldt eigenlijk niet zo voor mevrouw Kuifeend, die er ook van dichtbij wat vaal en vlekkerig uitziet.

En dan de Slobeend, met die bovenmaatse snavel. Vooral met een flauw zonnetje een schoonheid. Zitten in groepen van tien- tot honderdtallen op de grotere plassen, vaak allemaal met de kop onder water.

En zoals wel vaker liep ook deze dag weer ten einde. Precies op tijd waren we op een plek met een vrij uitzicht naar het westen.

Even iets moois nr. 387 - Natuurpark Lelystad

De vrijdag bracht ons deze keer naar Natuurpark Lelystad, waar ik hoopte mooie elanden te kunnen fotograferen. Kijk even mee wat het geworden is.

Jawel, een Eland, maar hij hield zich angstvallig verborgen tussen het struweel.

Het park kent nogal wat ooievaarsnesten en de bewoners ervan waren druk bezig het huis opnieuw te stofferen.

Een groep Edelhert-vrouwen verschuilt zich bedeesd achter het riet.

We zagen diverse groepen Staartmezen maar mijn apparatuur is eigenlijk te traag om zulke beweeglijke vogeltjes goed te 'pakken.' Van de 100 foto's is dit de enige die ik niet heb weggegooid en ik zal u niet vermoeien met de creativiteit aan onparlementaire uitdrukkingen aan het adres van mijn spullen...

Moeflons! Prachtige beesten vind ik dat; kleine schapen die ook wel op de Hoge Veluwe leven.

Je ziet hier goed dat deze Wilde Zwaan niet een knobbelzwaan is. Ware hij niet gekortwiekt dan was hij vast inmiddels vertrokken naar de koude streken waar hij thuis hoort.

Imposant. Er is een behoorlijke kudde Wisenten en we blijven maar een stukje achter het hek.

Een Otter kijkt alert om zich heen.

Een Blauwe Reiger - een wilde uiteraard - staart peinzend voor zich uit. Mooi, die bruidsveren.

Van zwart... en wit... en kleur...

En dan beginnen we maar met zwart...

 

Ik was al weer op de terugweg, berustend dat ik ze niet had gevonden, toen ik hem ineens zag: de Zwarte Ibis. Drie stuks maar liefst, foeragerend op een dijkje net buiten Stompwijk.

Een heel bijzonder gezicht, zo'n dwaalgast uit zuidoost Europa. De rustende meeuw maakt de compositie net wat levendiger. 

En wit zag ik ook, in de vorm van Wilde Zwanen in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Ze lieten zich gelukkig makkelijk benaderen. Prachtige vogels!

Kleur? Kleur was er zat. Wat te denken van deze Fazant, waarvan de borst in een warme gloed wordt gezet door de vroege ochtendzon.

Ook al kleurig: de Smienten op de Starrevaart. Mooie eendjes die enthousiast kunnen kibbelen onder elkaar.

En deze Fuut laat zien dat ook hij een kleurige klant gaat worden. Nog even geduld...

Heel kleurig, extreem kleurig zelfs, was de ijsvogel waarop ik zat te wachten, maar die 50 meter verderop ging zitten vissen. Prachtig schouwspel, maar te ver voor mijn objectiefje. Gelukkig kwam de Vos even kijken of er nog wat te bikken viel.