Even iets moois nr. 604 - De restjes van 2025

Ik had nog wat mooie foto's van De Valk in Lunteren. Daarnaast was ik afgelopen weken in de Amsterdamse Waterleidingduinen en zwierf ik door de Oostvaardersplassen. Daar hield ik alleen wat verre, saaie plaatjes aan over. Kijk maar mee.

Twee Hoppen. Die rechtse lijkt wat te zeuren, maar misschien plakken we te makkelijk allerlei menselijke emoties op een vogel.

Toch is de verleiding groot om te zeggen: en nu is die linker het helemaal zat!

Prachtig mooi eendje: de Kokardezaagbek. Zou je die in het wild tegenkomen, dan is het vrijwel zeker een ontsnapte volièrevogel. 

Leukerdje: de Europese Dwergmuis. Grappige klauteraar.

In de AWD tref ik deze Brilduiker. In ons land een geregelde wintergast. Bij het paringsritueel bijzonder grappig, maar deze is in zijn eentje.

Ik denk dat ik de somberste dag van het jaar beleefde, qua weer, maar dan kun je wel fotograferen zonder zware schaduwen. Dat komt deze Graspieper ten goede.

Krooneenden. Geen inheemse soort maar allemaal waarschijnlijk afkomstig van ontsnapte of losgelaten exemplaren.

Een Merel doet zich tegoed aan de bessen. Ik ga hier maar een kerstkaartje van maken, denk ik.

Haarmosjes. Altijd leuk om te fotograferen, al is dan een macrolens wel een vereiste.

En ook hier is een macro-objectief onontbeerlijk. Want deze Draadwatjes zijn elk maar ongeveer een millimeter groot. Leuk gezicht wel.

In de OVP komt een Zeearend aanvliegen. Hij landt in een boom en ik vind het wel leuk om het verschil in grootte te laten zien met de kraaien.

Ook al geen wereldfoto. We zien hier een groepje Kramsvogels, gasten uit arctische streken die ons van onze bessen afhelpen. Vrij schuwe vogels helaas, want ik vind ze de fraaiste lijstersoort die we in ons land kunnen tegenkomen.

Grappig gezicht: een Slobeend doet even wat gymnastiek terwijl een kuifeend langs vaart. Zie toch die kolossale snavel waaraan hij zijn naam te danken heeft.

Bij het bezoekerscentrum in de OVP blijf ik een beetje hangen. Overal om me heen hoor ik Goudhaantjes en ook een matkop. Ik besteed een uurtje aan 200 mislukte foto's en hou uiteindelijk alleen deze over. De beestjes zijn helemaal niet schuw, maar zitten nog geen kwart seconde stil. Vandaar.

Nog zo'n rusteloos vogeltje: de Winterkoning. Meer dan deze foto zat er niet in vandaag.

Een stuk makkelijker is de Roodborst. Die blijft graag even op een takje zitten en kijkt dan rustig rond.

Schoon schip gemaakt. Volgende week de mooiste mislukkingen van het jaar!

Even iets moois nr. 467 - De Valk, Lunteren: Uilen!

De vogelvrije vrijdag bracht ons naar 'De Valk' in Lunteren, waar roofvogels worden getraind om op te treden tijdens shows en evenementen. Maar je mag ook een ochtendje komen kijken en fotograferen en dat deden we. Ik maakte een ruime duizend foto's waarvan een deel zeer de moeite waard is. Ik vul er dan ook maar twee blogjes mee. Eerst de uilen.

Een spectaculaire foto van een Sneeuwuil die laag over het water komt aanvliegen.

De Sneeuwuil komt in ons land niet voor. Hoewel. Twee jaar terug zat er opeens eentje op Vlieland. Nog diezelfde dag toog heel vogelend Nederland (behalve ik) naar de boot om een glimp op te vangen van deze schoonheid. Ik zag er mooie platen van.

Het mannetje van de Sneeuwuil is werkelijk sneeuwwit, het vrouwtje gevlekt en gestreept. Maar moet je die klauwen zien! Met zijn spanwijdte van 1,40 is hij (en zij) groter dan onze inheemse uilen.

Sneeuwuilen wonen op toendra's en hoogvlaktes boven de boomgrens. Denk aan Siberië en noordelijk Scandinavië. Maar ook Canada is een bekend oord om ze tegen te kunnen komen. Mooist is natuurlijk om ze volstrekt geluidloos als een spookachtige, dodelijke witte schim over besneeuwde vlaktes te zien zweven, maar bij gebrek daaraan doen we het maar met een berkenstomp als uitkijkpost.

De Laplanduil. Als er al mooiere vogels zijn dan behoort deze wat mij betreft toch tot de absolute toppers.

Ik twijfelde even of ik deze foto's zou publiceren. Dat komt: om een of andere reden raak ik altijd ontroerd als ik deze vogel zie. Zelfs zozeer dat ik ooit dacht dat het doel van mijn leven weleens zou kunnen zijn de Laplanduil op te zoeken. Maar tussen droom en daad...

Komt nog bij dat deze vogel niet zomaar te vinden is. Woont in boreale laaglandbossen en is zelfs daar zeldzaam. Ik ben zodoende een gelukkig mens dat ik een poosje in de nabijheid van een geringd exemplaar mocht vertoeven.

Het is jaren geleden dat er iemand in opa's schuurtje was. Ik rommel wat tussen de gekloofde haardhoutjes en hoor achter mij een voorzichtig geritsel. Als ik verschrikt omkijk sta ik oog in oog met een Kerkuil...

We dwalen door een stil stukje Nederland waarvan er - ondanks berichten die het tegendeel beweren - nog zat zijn als ik ineens een rauwe, agressieve schreeuw hoor van bezijden het pad... Een Oehoe kijkt ons aan of hij ons wil verscheuren... Met zijn spanwijdte tot 1,70 meter onze grootste uil en een imponerende verschijning. Is sterk genoeg om ook eens een kat op het menu te zetten als dat zo uitkomt.

Jaren geleden waren er maar twee paartjes in ons land, beide wonend in of op de St. Pietersberg. Inmiddels zijn ze bezig aan een voorzichtige opmars en kun je ze op meer plekken aantreffen. Zoals blijkt uit deze foto. Ook weer een schitterende vogel!