Even iets moois nr. 438 - Orchideeën!

Op aanraden van Natuurmonumenten brachten we vorige week een bezoek aan het Zwanenwater. We waren zodoende niet de enigen. Dit is de bloeitijd van de orchideeën waar dit gebied om bekend staat. De dag begon koud, mistig en winderig en dat veranderde niet. Maar wat hebben we schitterende dingen gezien! We deden twee uur over alleen al de eerste 400 meter, mede doordat we die hoofdzakelijk kruipend aflegden. 

Laat ik beginnen met de Bijenorchis, een van mijn favoriete inheemse orchideeën.  Het grappige bloemetje is wonderschoon en maakt vrolijk. Minder makkelijk te vinden dan je zou denken, want valt nauwelijks op tussen de overige begroeiing. Best klein ook. Zeldzaam in ons land.

Dat kan zomaar gebeuren: deze foto ontroert me. De subtiele pastelkleuren, de selectieve scherpte, de compositie, de vorm van de plant... Ik word stil van mijn eigen plaatje. Dit is overigens (waarschijnlijk) de Gevlekte Rietorchis.

Van dichterbij zie je de tekening op de lipbloemen. De variëteit in kleuren is groot. Die loopt van bijna wit tot brutaal paars. Omdat de soorten ook nog kruisen is soms lastig te achterhalen welke soort je echt voor de lens hebt. Hier, denk ik, de Rietorchis.

Hier nog een keer de Rietorchis, als een raket oprijzend vanuit de begroeiing.

De meeste mensen die ik sprak hadden deze niet gevonden: de Grote Keverorchis. Ben je er niet op gespitst dan denk je aan zomaar een dor takje, maar het is echt een heuse orchidee. Er stonden er veel. Klein, en volstrekt onopvallend.

Nog wat dichterbij gehaald, de Grote Keverorchis. Ook in trek bij mieren, zo te zien.

Ook mooi en fotogeniek: de Kleine Ratelaar waarvan de bloemen bijna uitkomen.

Het pad door het Zwanenwater, de bermen bezaaid met Ratelaar en Orchis.

Hoewel ik er alert op was, liep ik hieraan voorbij zonder dat hij me opviel. Bij toeval keken we nog even om en daar zagen we 'm: de Welriekende Nachtorchis. Onopvallender dan onopvallend, maar van dichtbij wonderschoon. Dat lukte dan weer niet, want het was ten strengste verboden de bermen te betreden. Dan maar wat verder weg, ook mooi. Zeer zeldzaam.

Nog eentje dan: de Gevlekte Rietorchis. Ik wilde met deze ook het gespikkelde blad laten zien.

Even iets moois nr. 395 - De weilanden

Vorige week helemaal vergeten een blogje te maken. Dan maken we maar even iets moois van wat afgelopen dagen voor de lens kwam.

Kijk nou, een Landkaartje op een boterbloem. Landkaartjes vliegen in twee generaties: een in het voorjaar en dat is nu; een in de latere zomer. Leuke is dat beide generaties hun eigen kleuren hebben. Hun naam hebben ze te danken aan de onderkant van hun vleugel. Dat is net een plattegrond van de Randstad.

Ook mooi: de Kleine Ratelaar. Een fotogeniek plantje met zijn gele bloempjes en getande blaadjes.

Dat is altijd het nadeel van fotograferen voor de felle zon: de achtergrond wordt zo rommelig. in ieder geval, dit is een Platbuik uit de familie van de korenbouten. Gezien de kleur een vers uitgeslopen mannelijk exemplaar. Later in het seizoen zie je ze met een blauw bestoven romp.

Libellen worden behalve naar soort ook beschreven naar het levensstadium. Een volwassen exemplaar zoals heet dan een imago.

Veel vogels hebben jongen. Zoals deze Canadese gans.

Als een Kievit alert opvliegt en waarschuwend roept, dan weet je het wel: hij probeert een jong buiten de aandacht te houden. Het beste kun je je dan klein maken en stil houden, want vroeg of laat komt het kuiken dan wel te voorschijn.

En zo geschiedde. Jonge weidevogels zoals deze Kievit (maar ook tureluur en grutto) worden niet gevoerd, maar moeten meteen zelf hun kostje bij elkaar scharrelen. Aandoenlijk hoe stoer deze dreumes tussen de begroeiing door banjert op zoek naar kleine insectjes en dergelijke. Ook bijzonder: zo'n kievitsjong belandt nogal eens in de sloot, maar op deze leeftijd kunnen ze zwemmen! 

Andere jonkies, zoals van de Witte Kwikstaart, blijven een poosje in het nest en worden door de ouders gevoerd tot ze uitvliegen.

Visdief. Drie kwartier wacht ik in de hoop dat een partner een visje komt brengen, maar uiteindelijk dwingt mijn horloge me voort.

Hier laat een Grutto zijn gekwelde roep horen. Houdt ook de wacht over een of meer jongen die ik niet te zien krijg in het lange gras.

Hoe polderig wil je het hebben? Plaatje uit de Krimpenerwaard. Ik groeide er op, vertrok er 35 jaar geleden en ontdek nu weer de schoonheid er van.