Even iets moois nr. 622 - Beekdalen en duinvalleien

Ik maakte de afgelopen weken (waaronder vakantie in zuid Limburg) onwaarschijnlijk mooie foto's. Kijk ik ze terug, dan staat het kippenvel in mijn nek. U zult dat niet hebben, maar je vindt ze vast ook het aankijken waard.

Zeldzaam, op slechts enkele plekken te zien en dan vooral in zuid Limburg: de Bosbeekjuffer. Niet te verwarren met de algemenere weidebeekjuffer. Ik hou van een foto met het onderwerp in de schaduw en een lichte achtergrond. Dat lukte hier prima.

Hier het bewijs dat door rood rijden best mag. Foto opgestuurd naar de politie, maar het heet niet voor niets het Miljoenenlijntje...

Niet echt optimaal, zo op de grond. Snel een foto want de zon kwam weer achter een wolk vandaan en dan weet je het wel: binnen 2 seconden vertrokken. Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Koninginnenpage natuurlijk.

Op meer plekken tegen te komen, maar alleen in zuid Limburg legaal: de Muurhagedis.

In weerwil van zijn naam vind ik 'm best bijzonder: de Gewone Oeverlibel, vrouw. Hangt te slapen op de St. Pietersberg.

Even dacht ik aan een lieveheersbeestje waarvan de stippen waren weggespoeld (het was nogal nat, onze eerste week vakantie) maar dit is gewoon de Grote Populierenhaan.

Ja, dit is dan weer zo'n foto waar ik met verbijstering naar kijk. Wat een geweldige ontmoeting. Dit is de zeldzame Duinparelmoervlinder. En hoewel zeldzaam, stond ik in een veldje met ossentong en daar vlogen er maar liefst een stuk of 40! Kennemerduinen.

Hoewel ik de onderkant prefereer, mag de bovenkant van de Duinparelmoervlinder er ook zijn.

Ook in de duinen komt de Gewone Oeverlibel voor. Hier het mannetje, zich warmend op het zand.

Hoewel vrij algemeen en overal te horen, slaag ik er niet zo makkelijk in de Braamsluiper voor de lens te krijgen. Houdt zich graag verborgen in de struiken. Zijn zang, zegt iedereen, doet denken aan een wekkertje. Nou ken ik niet alle wekkertjes, maar de overeenkomst tussen een wekker en een Braamsluiper is mij volslagen duister.

Een voor mij onbekend fladderbeestje, maar een korte zoektocht leverde de determinatie: een Lichte Daguil.

Libellen vind ik prachtig en soms denk ik dat ik er al wat verstand van ga krijgen. Zo zag ik in deze al vanuit de verte de vuurrode heidelibel, maar ik zat er naast. Het is de Zwervende Heidelibel. Te herkennen aan uhhh, nou ja, een streepje hier of daar, geloof ik... Mooi in ieder geval!

In extreem fel tegenlicht een portretje van de Geoorde Fuut. In afwijking van zijn grote neef nu druk met balts en nestbouw. Zoals eerder opgemerkt hou ik van tegenlichtfoto's. Dat daarmee een deel van het onderwerp uitgebleekt en nog maar amper zichtbaar is vind ik niet zo erg. Als geheel kan ik hier lang naar kijken.

Even iets moois nr. 621 - Amsterdamse Waterleidingduinen

Weer eens het duin in. Ik nam ingang De Zilk en ik hoopte op een mooi plaatje van de braamsluiper en de gekraagde roodstaart. Dat werd 'm niet; ze bleven beide in de beschutting. Desondanks een mooie dag gehad. Kijk maar mee.

De Grasmus. Zijn eenvoudige melodietje maakt hem makkelijk herkenbaar. Af en toe vliegt hij jubelend op om op een ander takje verder te gaan.

De Roodborsttapuit, een vrouwtje. Ze is nogal ongerust dus ik vermoed dat haar nest ergens in het struweel verstopt ligt.

Een Boomleeuwerik daalt af vanuit zijn boomkruin om wat te eten te halen. Zijn zang, die klinkt alsof hij in muzieknootjes een trap afdaalt, maakt me altijd weer vrolijk.

Mooi wel, het Duinviooltje. Er staan er zat.

Boompieper. Leuk en herkenbaar is zijn baltsvlucht. Hij stijgt dan enkele tientallen meters op en laat zich met gespreide vleugels weer zakken. Alsof hij aan een parachuutje hangt.

Nog een keer de Roodborsttapuit, nu de man. Grappig effect wel, zo'n foto tegen een lege, witte lucht.

Tuurlijk, de Vink is er ook. Hij zingt hier tegen een ander zingend mannetje op, enkele tientallen meters verder. Ik blijf er een poosje geamuseerd naar luisteren.

Die moest ik opzoeken: de Bastaardzandloopkever. Zitten ze stil dan vallen ze totaal niet op; bewegen ze dan is dat gelijk met een enorme snelheid.

Even iets moois nr. 620 - In de polder

Afgelopen week wat foto's gemaakt in de Eempolder en de Oostvaardersplassen. Leuke plaatjes.

Ah, moet net gearriveerd zijn vanuit Afrika: de Grauwe Vliegenvanger. Onopvallende vogel, weinig vocaal. Vorig jaar ontmoette ik een meisje van een jaar of 10 (met haar moeder) die vertelde dat ze het geluid had herkend van de Grauwe Vliegenvanger en hem zo had ontdekt. Ik was verbijsterd en moest de neiging onderdrukken te vragen of ik haar opa zou mogen worden...

Een echtpaar Grutto, op zoek naar een nestelplek en nog ongewis van het gevaar dat hen binnen 5 seconden zou bereiken.

Want plots verschijnt een mannetje vanuit het niets en valt de echtgenoot aan. Kennelijk nog alleen en in een wanhopige poging alsnog een partner te veroveren. Het ging er even fel aan toe; de veren vlogen in het rond. Met 20 seconden was het gevecht voorbij.

Mevrouw Torenvalk heeft het nest even verlaten om zelf een muisje te verschalken. Hier biddend.

Nou zeg, zie ik ineens een tweetal Steltkluten! Ongeveer de meest ijle onder de vogels, vind ik altijd. Staat nog steeds te boek als zeldzaam, al neemt het aantal broedgevallen van jaar op jaar toe. Hij lijkt een beetje onthand met die onevenredig lange poten.

Gele Kwikstaart, ook in de polder. De Gele Kwik is deze maand de (door mij) meest gefotografeerde vogel. Geen straf, want ze zijn - zelfs bij de 100e foto - nog altijd prachtig. Het zijn toch net lampjes?

Een broedende Fuut. Sommige beginnen net aan een nest, andere hebben al grote jongen. Niets menselijks is ze vreemd eigenlijk.

Jubelend vanuit het riet: de Kleine Karekiet. Ook sinds een week of twee terug.

Grappig. De kijkhutten rond de Oostvaardersplassen zijn altijd open en daar maken de Boerenzwaluwen graag gebruik van om heerlijk beschut hun nesten te bouwen. Ze malen er niet om dat er vaak mensen zijn en zo kan het gebeuren dat ze naar binnen vliegen en op 2 meter afstand tegen je gaan zitten kwetteren. Zie ook het filmpje dat ik ervan maakte op https://youtu.be/EpYxLq-P8vk.

Even iets moois nr. 619 - kleurigheid!

Veel fraais gezien afgelopen week; heel veel zelfs. Wonderlijke foto's mogen maken die ik hier graag laat zien. Overigens was het op vrijdag, in weerwil van het stralende zonnetje, niet warmer dan 11 graden, dus na een dagje natuur was ik verkleumd tot op het bot.

Op donderdag, uit het werk, had ik de gelegenheid de drone uit te laten boven de bollenvelden. Net op tijd, want ze waren al bezit de tulpen te toppen.

Zoals elk jaar begeef ik me graag tussen de bloeiende tulpen, op zoek naar de foeragerende Gele Kwikstaart. Wat ik nog niet eerder zag: de kwikstaart zoekt het net zo goed op de narcissen! Het tegenlicht geeft hier een heel bijzonder effect; de bloemen lijken wel geschilderd.

O, en nu ik er nog eens naar kijk vraag ik me af of ik niet de Engelse Gele Kwik voor de lens heb. Let op de minder grijze kop en de wat gele oogstreep. Dat zou dan de eerste keer zijn dat ik die (bewust) zie; een "lifer" dus.

Zoals ik hierboven zei: de tulpen werden al getopt. Hier een Gele Kwikstaart die zo'n lege stengel dan maar gebruikt als zangpost.

Op vrijdag bezocht ik drie natuurgebieden in Zuid-Holland. Hier zien we drie Kluten op een rijtje in de Nieuwe Driemanspolder. Foto in high-key, dat betekent dat die hoofdzakelijk uit witten bestaat, met wat zwarte accenten. Heeft wel wat, dacht ik.

In diezelfde polder twee Visdieven. Schitterende, elegante vogels.

Nou ken ik de Rietzanger vooral als zanger in het riet, maar hier zien we hem een plekje gevonden hebben in het raapzaad (voor het gemak hebben we het altijd over koolzaad, maar volgens mij is het raapzaad en is koolzaad meer voor op akkers.)

Dat is toch ook schitterend, zo geel op geel. Een Gele Kwikstaart eveneens vanuit het raapzaad zingend.

Goed zo! Hier heeft een Kleine Mantelmeeuw een Amerikaanse rode rivierkreeft te pakken. Die wordt even verveeld als kundig gesloopt en in stukken verorberd.

Deze foto is niet zomaar te begrijpen. We zien hier een paartje Scholekster dat zich angstig tegen de grond drukt. De reden zie je aan de linkerrand van de foto. Een Kievit heeft op datzelfde stukje land zijn nest en duldt geen andere vogels in zijn nabijheid. Met agressieve duikvluchten probeert hij de schollies te verjagen. Dat lukt hem ook.

Ik verkas naar de nabijgelegen vogelplas Starrevaart, waar weinig te beleven is. Hoewel, helemaal aan de overkant van de plas loopt een Flamingo! Best bijzonder.

Na een uurtje heb ik het wel gezien en rij ik naar Lentevreugd, een pareltje van een natuurgebied net boven Wassenaar. Mijn eerste foto heeft iets van een klassiek schilderij. Ik neem het grote kunstenaars niet kwalijk dat ze mij na-apen...

Die zitten er veel: Roodborsttapuitjes. Hun roepje wiet trak-trak vergezelt mij op mijn wandeling door het gebied.

Kneu. Ik hoop op een mannetje, met fraai rozerood gekleurde borst, maar die krijg ik niet voor de lens.

De Groenling zit daar ook en zal er zijn nest wel maken.

Altijd leuk om tegen te komen; ook redelijk schuw: de Putter. Een van onze kleurigste inheemse vogeltjes.

Maar goed, ik ging naar dit gebied voor de braamsluiper en de nachtegaal. Van die laatste hoorde ik er drie en zag er geen; de eerstgenoemde zag en hoorde ik, maar een foto lukte niet. Wie weet, een volgende keer.

Even iets moois nr. 618 - Purperreiger en Oranjetipje en meer

Afgelopen vrijdag sloot ik me met Gerard op in een hut in een polder in de Alblasserwaard. Idee was niets te verwachten dus dan kan het alleen maar meevallen. En dat viel het.

Zonder enige aankondiging verscheen er ineens een Purperreiger ten tonele. Speurend naar prooi liep hij een kade af en gaf ons ruimschoots de tijd om de meest aansprekende foto's te maken.

Zijn hele kop heeft ongeveer de vorm van een bajonet. Ik zou niet graag de kikker zijn die hem voor de voeten loopt.

Sinds een week of twee is hij terug van zijn overwinteringsgebied in Afrika. Hij broedt bij voorkeur in een kolonie, ergens tussen hoog riet. Eten zoekt hij in natte weilanden en langs slootkanten.

Nu ik weer de foto's zie bekruipt me een gevoel van ontzag en een besef van bijzondere schoonheid. Ik was licht ontdaan van deze ontmoeting.

Spreeuw natuurlijk. Mooi in zijn glimmende verenpak met een olieachtige glans op sommige plekken. Ongeveer als het colbert van die oudere collega op mijn werk...

Heb je het over weidevogels, dan denk je gelijk aan de Tureluur. Tenminste, ik. Eveneens sinds een paar weken terug, of misschien heeft hij overwintert aan de kust. Nu in ieder geval weer luidruchtig aanwezig in de weilanden.

Terzijde van de hut staat op een paal een torenvalkenkast. Zojuist heeft het mannetje het vrouwtje afgelost bij het broeden, zodat ze even haar nageltjes kan doen en haar vleugels strekken.

Overal te horen en te zien: de Witte Kwikstaart.

Ook een weidevogel, zij het minder bekend: de Witgat. Nou ja, weidevogel. Broeden doen ze veel oostelijker, maar wie in het voor- of najaar door de polder loopt heeft een gerede kans er eentje te horen of te zien. Met een jolig tluul-ET-wiet-wiet landt hij ineens voor de hut.

Twee Canadese Ganzen op oorlogspad. Op een belendend perceel is een ander koppel neergestreken en dat moet beslist verjaagd worden. Niets menselijks is ze vreemd...

Als we anderhalf uur niets belangwekkends hebben we gezien verlaten we de hut en gaan op vlinderjacht in het Alblasserbos. Een absolute aanrader. Hier zien we de Gehakkelde Aurelia. Genoemd naar zijn 'gehakkelde' vleugelranden.

Bijna oogverblindend, de Dagpauwoog. Zeer veel voorkomend en overal wel te vinden.

Maar goed, eigenlijk ging het om deze: het Oranjetipje. Hier het vrouwtje dat weliswaar de oranje tipjes mist maar aan de onderkant nog steeds aantrekkelijk gevlekt is.

Ook het mannetje liet zich uitgebreid fotograferen. Ze vliegen maar een paar weken, dus er moet voortvarend een partner worden gezocht, gepaard, eitjes gelegd en dan is het alweer over. Dus ook de fotograaf moet in die paar weken zijn plaatje zien te schieten. Dat lukte dit keer wonderwel.

In de heemtuin treffen we deze Muurhagedis. Eigenlijk een illegale vreemdeling, want ze komen van nature alleen voor in Zuid-Limburg. Deze moet dus uitgezet zijn, maar is desondanks het aanzien meer dan waard.

Mooi hè. Dit is een Landkaartje. Die vliegen in twee generaties. In het voorjaar zijn ze oranje met zwart; de zomergeneratie is zwart met lichte vlekken. Allebei mooi.