Even iets moois nr. 633 - van alles wat

Heerlijk, die herfst. Al was het op de camping wel errug fris en nat vorige week. Desondanks volop genoten van alles wat er was. Van paddenstoel tot zoogdier, van vogel tot miniem insect. Kijk maar mee.

Tja, we kunnen niet zonder de Vliegenzwam als eerste foto. Mooi, met dat lage tegenlicht. Ik ontmoette in het bos een mevrouw die vertelde dat ze ALLEEN maar zocht naar vliegenzwammen. Dat mag natuurlijk, maar dan laat je wel een hoop moois liggen zoals je hieronder kunt zien.

Recht van boven gefotografeerd: de hoed van het Hazenpootje. Wel lichtelijk aangevreten. Over een of twee dagen krult de rand van de hoed elegant om.

Ik hoorde een verbaasd kind dat zich afvroeg waar de witte stippen gebleven waren. 'Morgen gaan we nog een keer kijken,' zei moeder, 'dan zullen de stippen er vast zijn.' Beetje domme moeder natuurlijk, want om te beginnen groeien die stippen er niet op maar zijn dat de resten van het 'ei' waaruit een vliegenzwam ontstaat. Ofwel de restanten van het velum. Buiten dat is het helemaal geen vliegenzwam, maar een Oranjerode Stropharia. 

Zeer algemeen, maar - vind ik - erg fotogeniek in zo'n groepje: de Langsteelfranjehoed. Wat je kunt zien als je het weet: ik gebruik een klein lampje om een beetje licht te krijgen op deze stoeltjes. Mooi effect wel. Mocht u denken: da's een hoop werk voor een foto; dat klopt. Ik denk dat elke foto me zo'n 15 tot 20 minuten kost. Maar wel erg leuk om je zo te verliezen in een hobby.

Ondertussen schreeuwen de vogels ook weer om wat aandacht. Met Gerard ging ik naar het Leersumse Veld waar een uiterst zeldzame grijze wouw werd gezien. Die zagen wij ook, maar alleen als een oneindig ver wit stipje in een boomtop. Gelukkig werkte deze Roodborsttapuit beter mee.

Koraalzwammen zijn er in soorten, maten en kleuren. Dit is de Rechte Koraalzwam. Grappig, dat kleine paddenstoeltje er naast.

Ik zie een oninteressante witte substantie aan een stuk dood hout. Voor ik die links laat liggen toch maar even de onderkant bekijken. En zie: aan de onderzijde van deze Witwollige Dennenzwam hangen guttatiedruppels. Via speciale poriën scheidt een paddenstoel een teveel aan opgenomen vocht weer uit. Toch minder oninteressant dan ik in het voorbijlopen dacht...

Het Geel Hoorntje. Groeit in vaak grote groepen op dood hout. Ieniemienie, want maximaal 1 centimeter groot.

Ik breng een lange ochtend door in de Amsterdamse Waterleidingduinen, in de veronderstelling dat de bronst van de Damherten goed op gang is en ik misschien wel een mooi gevecht kan vastleggen. Nou, dat werd 'm niet. De grote geweien maken zich totaal niet druk en liggen her en der rustig te herkauwen of te dommelen. Ook mooi natuurlijk, maar je zou er zelf bij in slaap vallen...

Hèhè, meneer sleept zich uit zijn bed en lijkt hier wat dennennaalden te willen proeven. Bijzondere houding zo.

Natuurlijk, de Breedplaatstreephoed, maar dat zag u waarschijnlijk al. Algemeen voorkomend. Het is een schimmel uit de familie marasmiaceae. De hoed is radiair vezelig gestreept en vandaar dus de naam.

Ik experimenteer nog wat met het lampje en daar leent deze dreumes zich goed voor. Het is een Gewone Melksteelmycena, luttele centimeters hoog.

In het duin zit een Roodborst zo aandoenlijk fanatiek te zingen dat ik er een poosje bij blijf staan. Alsof het voorjaar op uitbreken staat.

Wat een grappig gezicht. De steel van deze Fopzwam volgt keurig de lijn van de stam waar hij tegenaan groeit.

We zien hier de golvende lijn van de Koningsmantel. De hoed heeft aanvankelijk een halfronde, later uitgespreide vorm. Het gele oppervlak is bedekt met bordeauxrode tot dieprode vezelschubben. Als die uit elkaar schuiven wordt de gele basiskleur zichtbaar. Dat is hier enigszins te zien.

Jawel, die moet u kennen: de Porseleinzwam. Ze staan op een afgezaagde stronk en die rol ik een kwartslag om zodat ik de onderkant van deze paddenstoel kan zien. Die is veel fotogenieker dan de bovenkant. Na de foto rol ik de hele boel weer op zijn plek.

Iedereen is natuurlijk trots op zijn huisdier. Ik ook, al is het geen allemansvriend. Sinds deze Springspin domicilie heeft gekozen in de bloempot op tafel, zijn we extra voorzichtig bij het opruimen en schoonmaken. In ruil wil hij dan wel eens een keertje poseren voor de macrolens. Niet dat hij veel tijd heeft, maar vanmiddag kreeg ik een paar minuutjes. Dankjewel, kleine vriend...

Even iets moois nr. 632 - Paddenstoelen

Een dagje regen en het aantal paddenstoelen explodeert. Opnieuw zat ik vaak met mijn neus net boven de grond en fotografeerde ik de meest fraaie en merkwaardige vormen en kleuren.

Brrr, de Groene Knolamaniet. Giftiger dan giftig. Een klein stukje eten staat al garant voor een trage, onontkoombare en pijnlijke dood. Ik richt mijn lens er dan ook met een voorzichtig ontzag op. In het Engels heet-ie Death Angel en dat zegt genoeg.

Mooi en veel te zien: de Roodbruine Slanke Amaniet. Elegante verschijning.

Dit is de Kammetjesstekelzwam. Met zijn verdiepingen van kegeltjes en sliertjes is het voor mij de meest wonderbaarlijke vorm die een organisme kan aannemen. Toen ik vorig jaar mijn allereerste zag was ik dagen van slag, zo had de aanblik me aangegrepen.

Zowel in vorm als qua naam een innemende verschijning: het Plooirokje!

De Grauwe Amaniet. Niet giftig, zelfs eetbaar. Heeft een geur die in de verte naar aardappelen zweemt.

De Kastanjeboleet. Een stoere paddenstoel die bijna uitnodigt erop plaats te nemen. Dat uitsteeksel links is een of ander insect.

Het Kleverig Koraalzwammetje. Dat ie kleverig is blijkt wel: er plakt van alles aan.

Er vliegt nog een aantal libellensoorten. Hier de Bruinrode Heidelibel. Veel te zien op open zandpaden waarbij ze telkens een stukje voor je uitvliegen en dan weer neerstrijken.

Leuk toch. Een heel dorpje van de Glimmerinktzwam. Schattig om te zien.

Tja, is dit nou mooi of lelijk? Met zijn verfrommelde hoed aarzel ik altijd of ik wel een foto wil maken van de Witte Kluifzwam. Hij is in ieder geval bijzonder!

Alle koraalzwammen zijn fotogeniek. Hier de Witte Koraalzwam; staat in struikjes op de bosbodem en valt daar totaal niet op.

Dit is dan toch ook weer een beauty: de Geschubde Inktzwam. Later krult de hoed op en krijgt dan die kenmerkende zwarte, druipende randen. Maar vers zie je vooral die mooie geschubde hoed.

Even iets moois nr. 631 - De herfst nadert

Nu ik volledig met pensioen ben leef ik me helemaal uit op mijn fascinatie voor paddenstoelen. Het duurde even, maar na de recente regen explodeerde de soorten en aantallen zwammen, boleten en amanieten. Ik bracht al heel wat uurtje op mijn knieën door in de bossen en landgoederen rond Loenen.

Wat een schoonheid. Het is de Zwartwordende Wasplaat. Zwart wordt hij na een aantal dagen, maar ik vind hem zo minstens zo mooi!

Deze beauty is algemeen voorkomend, zegt de literatuur, maar ik zag hem nooit eerder. Het is een Rode Boleet. Ik vond hem in het gras van de camping waar we een weekje stonden. De dag daarop was hij weg gemaaid; jammer.

Omdat we toch dichtbij het Wandelbos op de camping stonden brachten we een bezoekje aan de Siberische Grondeekhoorntjes die daar wonen. Klein en levendig, gewend samen te leven met de vele wandelaars dus absoluut niet verlegen. Nu druk bezig de wintervoorraad aan te leggen.

Volgens de een zijn ze daar los gelaten, volgens de ander ontsnapt uit een dierenparkje dat al jaren terug een keer het veld moest ruimen. Hoe het zij, ze zijn een gewaardeerd en gaarne bezocht onderwerp voor de natuurfotograaf. Zou je ooit in Tilburg komen en een je hebt een uurtje over: het Wandelbos!

Fragiele, langbenige schoonheden met een minder appetijtelijke naam: de Dooiergele Mestzwam. Maar schoonheden moet je sowieso nooit naar hun maar vragen natuurlijk...

Zeer algemeen, maar wanneer ze vers zijn erg prachtig: de Gewone Zwavelkop.

Je ziet het gelijk: die weet van geen wijken. Het is de Kastanjeboleet. Fraai warm bruin op een stoere voet. En jawel, eetbaar.

Daar is iemand al aan begonnen: Gewoon Eekhoorntjesbrood. Nu rijkelijk aanwezig in onze bossen.

Ah, de Schubbige Fopzwam. Hij ontleent zijn naam aan het feit dat hij lastig te herkennen is. Wordt vooral in Mexico graag gegeten.

Ik hou van doorkijkjes. Ze lijken soms net een kijkdoos.

Een puntgave Roodbruine Slanke Amaniet. Eetbaar, maar niet smakelijk; kan ook maagklachten geven. Er zijn dit jaar veel (soorten) amanieten, waaronder de gele knolamaniet. Niet zo fotogeniek maar dodelijk giftig, dus meestal loop ik er met een boog omheen.

O die zijn leuk. Het is de Witte Mestinktzwam. Ze staan dan ook te pronken op een enorme bolus. Niet zo algemeen, maar ook niet bedreigd.

We sluiten af met een zeer kleurige Kleverige Koraalzwam. Die linker groeit door een blaadje heen! Daarachter - buiten de scherpte - staat een hele plakkaat van dezelfde schimmels. Het zijn de lampjes in een donker bos.

Even iets moois nr. 630 - Nazomer of herfst?

De vrijdag beloofde regen en die belofte werd met grote gulheid ingelost. Desondanks liep ik de hele dag buiten en zwierf door de bossen rond Hilversum en Lage Vuursche. Paddenstoelen leken me wel een passend onderwerp.

Oei, zoekend naar wat er uit de grond spruit sta ik ineens naast een boomholte van waaruit een intens gezoem opstijgt. Ik houd even mijn adem in omdat ik me realiseer dat ik naast een fors nest van de Europese Hoornaar sta. Zonder te bewegen ga ik nog ietsje dichterbij en maak deze foto. De hoornaars vliegen strak langs me heen in en lijken me te negeren, maar deze ene staat de hele tijd stil en lijkt te willen beoordelen of ik een gevaar vorm voor de kolonie. Ik acht het niet verstandig deze wachter ongerust te maken dus zonder bruuske bewegingen schuif ik voetje voor voetje achteruit. Terwijl het kippenvel weer wegtrekt denk ik: wat een verschrikkelijk mooi insect! Niet eerder was ik er zo dichtbij.

Merkwaardig spul: Heksenboter. Het behoort tot de slijmzwammen en is geen paddenstoel of schimmel in de klassieke zin, maar een apart organisme dat meer verwantschap heeft met amoebes dan met schimmels. Het is ook in staat zich te verplaatsen, dus ik kijk er altijd met enige bewondering naar. Overigens kun je de snelheid beter registreren met een kalender dan met een stopwatch...

Overvloedig aanwezig: de Zwavelzwam. Valt in de vroege herfst graag oude eikenbomen aan.

Een Waaierkorstzwam. Leeft saprotroof op loofhout met een voorkeur voor els, beuk of esdoorn

De heide kwam laat in bloei dit jaar. Op diverse plekken nog volop te zien.

Uitgebloeide varens hebben een prachtige, fotogenieke bladstructuur.

Gewoon Eekhoorntjesbrood. Lijkt vanmorgen uit de grond te zijn gekomen. Eetbaar, ook voor niet-eekhoorns.

Staat fraai te stralen op een dode berkenstam: de Vermiljoenhoutzwam. Niet eetbaar en produceert kaneelzuur om zich tegen bacteriën te beschermen. Wonderlijk toch.

Lijkt een beetje op een plaat verse kadetten vanuit de fameuze bakkerij Stam. Het zijn echter Gewone Zwavelkopjes die gezelligheid bij elkaar zoeken. Leuk gezicht; hooguit 1 centimeter groot.

Daar zijn alweer de Porseleinzwammen. Die heeft een voorkeur voor de beuk. Vooral de onderkant is fotogeniek.

Vlak naast het landgoed Drakensteyn vind ik dit trio Parelstuifzwam. Beetje ondergespetterd door passerende auto's. Is jong eetbaar en ruikt naar radijs maar beide heb ik niet geprobeerd.