Even iets moois nr. 632 - Paddenstoelen

Een dagje regen en het aantal paddenstoelen explodeert. Opnieuw zat ik vaak met mijn neus net boven de grond en fotografeerde ik de meest fraaie en merkwaardige vormen en kleuren.

Brrr, de Groene Knolamaniet. Giftiger dan giftig. Een klein stukje eten staat al garant voor een trage, onontkoombare en pijnlijke dood. Ik richt mijn lens er dan ook met een voorzichtig ontzag op. In het Engels heet-ie Death Angel en dat zegt genoeg.

Mooi en veel te zien: de Roodbruine Slanke Amaniet. Elegante verschijning.

Dit is de Kammetjesstekelzwam. Met zijn verdiepingen van kegeltjes en sliertjes is het voor mij de meest wonderbaarlijke vorm die een organisme kan aannemen. Toen ik vorig jaar mijn allereerste zag was ik dagen van slag, zo had de aanblik me aangegrepen.

Zowel in vorm als qua naam een innemende verschijning: het Plooirokje!

De Grauwe Amaniet. Niet giftig, zelfs eetbaar. Heeft een geur die in de verte naar aardappelen zweemt.

De Kastanjeboleet. Een stoere paddenstoel die bijna uitnodigt erop plaats te nemen. Dat uitsteeksel links is een of ander insect.

Het Kleverig Koraalzwammetje. Dat ie kleverig is blijkt wel: er plakt van alles aan.

Er vliegt nog een aantal libellensoorten. Hier de Bruinrode Heidelibel. Veel te zien op open zandpaden waarbij ze telkens een stukje voor je uitvliegen en dan weer neerstrijken.

Leuk toch. Een heel dorpje van de Glimmerinktzwam. Schattig om te zien.

Tja, is dit nou mooi of lelijk? Met zijn verfrommelde hoed aarzel ik altijd of ik wel een foto wil maken van de Witte Kluifzwam. Hij is in ieder geval bijzonder!

Alle koraalzwammen zijn fotogeniek. Hier de Witte Koraalzwam; staat in struikjes op de bosbodem en valt daar totaal niet op.

Dit is dan toch ook weer een beauty: de Geschubde Inktzwam. Later krult de hoed op en krijgt dan die kenmerkende zwarte, druipende randen. Maar vers zie je vooral die mooie geschubde hoed.

Even iets moois nr. 631 - De herfst nadert

Nu ik volledig met pensioen ben leef ik me helemaal uit op mijn fascinatie voor paddenstoelen. Het duurde even, maar na de recente regen explodeerde de soorten en aantallen zwammen, boleten en amanieten. Ik bracht al heel wat uurtje op mijn knieën door in de bossen en landgoederen rond Loenen.

Wat een schoonheid. Het is de Zwartwordende Wasplaat. Zwart wordt hij na een aantal dagen, maar ik vind hem zo minstens zo mooi!

Deze beauty is algemeen voorkomend, zegt de literatuur, maar ik zag hem nooit eerder. Het is een Rode Boleet. Ik vond hem in het gras van de camping waar we een weekje stonden. De dag daarop was hij weg gemaaid; jammer.

Omdat we toch dichtbij het Wandelbos op de camping stonden brachten we een bezoekje aan de Siberische Grondeekhoorntjes die daar wonen. Klein en levendig, gewend samen te leven met de vele wandelaars dus absoluut niet verlegen. Nu druk bezig de wintervoorraad aan te leggen.

Volgens de een zijn ze daar los gelaten, volgens de ander ontsnapt uit een dierenparkje dat al jaren terug een keer het veld moest ruimen. Hoe het zij, ze zijn een gewaardeerd en gaarne bezocht onderwerp voor de natuurfotograaf. Zou je ooit in Tilburg komen en een je hebt een uurtje over: het Wandelbos!

Fragiele, langbenige schoonheden met een minder appetijtelijke naam: de Dooiergele Mestzwam. Maar schoonheden moet je sowieso nooit naar hun maar vragen natuurlijk...

Zeer algemeen, maar wanneer ze vers zijn erg prachtig: de Gewone Zwavelkop.

Je ziet het gelijk: die weet van geen wijken. Het is de Kastanjeboleet. Fraai warm bruin op een stoere voet. En jawel, eetbaar.

Daar is iemand al aan begonnen: Gewoon Eekhoorntjesbrood. Nu rijkelijk aanwezig in onze bossen.

Ah, de Schubbige Fopzwam. Hij ontleent zijn naam aan het feit dat hij lastig te herkennen is. Wordt vooral in Mexico graag gegeten.

Ik hou van doorkijkjes. Ze lijken soms net een kijkdoos.

Een puntgave Roodbruine Slanke Amaniet. Eetbaar, maar niet smakelijk; kan ook maagklachten geven. Er zijn dit jaar veel (soorten) amanieten, waaronder de gele knolamaniet. Niet zo fotogeniek maar dodelijk giftig, dus meestal loop ik er met een boog omheen.

O die zijn leuk. Het is de Witte Mestinktzwam. Ze staan dan ook te pronken op een enorme bolus. Niet zo algemeen, maar ook niet bedreigd.

We sluiten af met een zeer kleurige Kleverige Koraalzwam. Die linker groeit door een blaadje heen! Daarachter - buiten de scherpte - staat een hele plakkaat van dezelfde schimmels. Het zijn de lampjes in een donker bos.

Even iets moois nr. 562 - Paddenstoelen

Eerder dacht ik een lichte fascinatie te hebben voor paddenstoelen, maar ik geloof dat het meer een forse obsessie is. Zoals uit deze blog blijkt doet het me ook beslist wat.

Door omstandigheden loop ik in een druilerig Ugchelse bos en tref daar deze Vliegenzwam. Altijd mooi.

En iets verderop nog een mooi, vers exemplaar.

Naar deze keek ik al een paar keer uit: de Sombere Honingzwam. Wat een prachtige naam toch; misschien adopteer ik die wel als koosnaam voor mezelf. Stam, de Sombere Honingzwam...

Leuk, zo'n gezelschap hoedjes. Het gaat hier om de Fraaisteelmycena, een algemene soort.

Zo hé, da's een schoonheid. Een prachtige, verse Paarse Schijnridderzwam. En die hoed is dus echt paars! Goed eetbaar; er worden bloeddrukverlagende eigenschappen aan toegeschreven.

Nevelzwam. Ik zie ze dit jaar veel meer dan vroeger.

Mooi zeg, zo'n bruinfluwelen hoed op een dikke steel. Ik dacht hier te maken te hebben met eekhoorntjesbrood, maar het is een Kastanjeboleet. Evenzogoed een stoere stoel.

Geweizwammetjes. Kleine uitsteeksels op een een stronk. Het hele jaar door wel te vinden.

Leuk gezicht, een vader met een kind in een van de lanen van het Spanderswoud.

Tja, en dit vind ik dan zo ongelooflijk dat ik er een dag later nog een keer ga kijken. Het lijken allemaal bevroren watervalletjes. Het raakt me zo dat ik er een paar dagen door van slag ben, in positieve zin. Zoiets kunnen zien geeft mijn leven ineens een intense voldoening. Gek misschien, maar het effect van de zeldzame Kammetjesstekelzwam. Zit als een grote klont aan een dode boomstam geplakt.

Nog eentje van de Paarse Schijnridderzwam. Deze met opstaande rand, waardoor je de lamellen goed kunt zien.

In een filmpje combineer ik deze foto's met drone-beelden: https://youtu.be/EJDCZPeJBPk

Even iets moois nr. 559 - Paddo's!

Ik ben een herfstkind denk ik, want ik verheug me altijd weer op het eind van de zomer. Als alles verstilt, de nachten kouder worden en de ochtend gloort met een dun sliertje mist. Qua vogels komen dan weer de overwinteraars, maar eerst zien we nog de uitbarsting van zwammen en paddenstoelen. Over die laatste dit blogje...

Ik onderdruk de neiging om de foto's heel licht af te werken (mijn natuurlijke neiging) en hou ze wat donkerder om de sfeer van een dicht bos te benaderen.

De Porseleinzwam. Overal nu te zien in velerlei soorten en maten en altijd met glanzende hoed.

Een groepje van de Glimmerinktzwam. Erg onopvallend, maar ze staan er wel fotogeniek bij.

Verscholen in het gras staat een aantal exemplaren van de Langsteelfranjehoed. Mooi wel.

Waarschijnlijk pas vanmorgen geboren: het Heksenschermpje. Prachtig zachtroze, een lust voor het oog.

Parelstuifzwammen. Zeer herkenbaar met al die stekeltjes.

U zag het misschien al direct, maar ik moest het even opzoeken: de Groene Anijstrechterzwam. Er zijn veel kleurige paddenstoelen en toch maar heel weinig mensen die dat opmerken.

Altijd gezellig bij de Gewone Zwavelkop. Dicht tegen elkaar aan vormen ze als het ware een mini-dorpje voor de familie Spillebeen.

De Witte Kluifzwam, een nogal slordig gemodelleerde paddenstoel.

Nog een groepje van de Glimmerinktzwam. Leuk met die gegroefde hoedjes.

De Gele Knolamaniet. Een thermofiele soort zegt het groot paddenstoelenboek en ik vind die term zo mooi dat ik niet ga opzoeken wat ze betekent. Misschien ben ik zelf ook wel licht thermofiel...

De Kastanjeboleet. Een stoere paddenstoel en goed eetbaar.

Een Rechte Koraalzwam; intrigerende soort wel, die koraalzwammen. Ik neem de foto van enige afstand zodat er ook nog een vaag stukje bos op staat.

Ik zit op mijn knieën, half achter een boom als ik achter me ineens hoor: Meneer, hallo. Ik kijk op en zie een mevrouw op een paard, stilstaand. Ja, zeg ik, in de veronderstelling dat ze mij bedoelt. Mijn paard vindt het een beetje spannend, zegt ze. Dus? vraag ik, niet onwelwillend. Kunt u misschien even achter die boom vandaag komen, dan snapt mijn paard het en durft hij verder. Ik schiet in de lach, maar niet hardop, en ga wat zichtbaarder op het pad staan. Dankuwel, zegt ze, vanaf het weer voortsjokkende paard. Altijd leuk, die spontane ontmoetingen...

Tot slot: ik maakte met de drone nog een klein filmpje in die omgeving: 

https://www.youtube.com/watch?v=WpM_f9URqtM

`Even iets moois nr. 451 - paddenstoelen natuurlijk!

Afgelopen vrijdag toog ik de bossen in tussen Hilversum en Baarn. Leo van Breukelen vergezelde me en waar we toch beiden hetzelfde gezien moeten hebben, kwamen we met totaal verschillende foto's thuis. Dat was op zich al een interessante ervaring.

Hier steekt de Parelamaniet zijn kop, of eigenlijk zijn hoed, boven het maaiveld uit. In tegenstelling tot veel andere amanieten niet giftig en - mits jong geplukt - goed eetbaar. Ik maak een verre foto zodat die nog iets mee krijgt van zijn omgeving.

Een bundeltje Gewone Zwavelkopjes.

Ik hou van ruimte rond mijn onderwerpen en daarom kruip ik wat achteruit als ik deze Kastanjeboleet op de foto wil hebben.

We kijken hier tegen de onderkant aan van een Amethistzwam. Om voor de hand liggende redenen wordt die ook wel Rode Koolzwam genoemd.

Een groepje van de Echte Honingzwam. Je ziet ze veel, maar ik blijf ze mooi vinden. Eigenlijk altijd met meer en in verschillende stadia van groei.

Je snapt letterlijk niet wat je ziet. Het zou moderne kunst kunnen zijn, uitgevoerd in was. Volgens mij is het een verzameling van de Sombere Honingzwam op een omgevallen boom. Fascinerend hoe ze zich met elkaar verbinden in hun laatste levensfase. 

Ik denk dat dit de Porseleinzwam is, hoewel ik die niet anders ken dan wit van kleur. Dit combineert mooi met de achtergrond.

Alvorens een foto te maken van iets wat ik zie kijk ik altijd naar de achtergrond. Wil die een beetje mee kleuren? Is die 'leeg?' Dan is voor mij ook een simpele Mycena (daar zijn er veel van; allemaal van die kleine hoedjes) interessant om even wat tijd in te steken.

Hoewel ik over het algemeen van lichte tot heel lichte foto's hou, maak ik hier graag een uitzondering voor de Stevige Braakrussula op een donker plekje in het bos. Dit is wel echt de sfeer van een paddenstoelenbos.

Eigenlijk had ik kunnen beginnen met deze foto, die ik maakte aan het begin van de dag. Nog net is de zonneharp te zien, maar mooier had het geweest wanneer de nevel nog ietsje dichter was.