Even iets moois nr. 552 - Wildlands

Eens in de zoveel jaar ga ik naar Emmen, dierentuin Wildlands. Interessant omdat je daar dieren kunt fotograferen met zonder hekken of gaas. Nou ja, met een beetje mazzel. Dus toen we daar toch in de buurt op vakantie waren...

Mantelbaviaan. Naar verluidt hebben we gemeenschappelijke voorouders. Misschien daarom dat ze - net als ik - schuilen voor de regen, in dit geval onder een dakgoot.

De Atlastvlinder behoort tot de grootste vlindersoorten van de wereld. Hij komt van nature voor in delen van zuidoost-Azië. Met een spanwijdte van 25-30 cm is het een imposante verschijning. Hij behoort tot de familie van de nachtpauwogen. De nachtpauwoog kennen we hier in Nederland ook. 

Aparte vlinder, waarvan de naam mij ontschoten is. Ik sta een poosje te wachten tot er eentje precies op dát bloemetje wil gaan zitten. Dat lukt na verloop van tijd.

Lastig, fotograferen van vissen. Altijd spiegelt de ruit en er is relatief weinig licht. Desondanks dit plaatje van misschien een bokkem of een kibbeling; ik weet dat niet zo precies...

Moeder en kind; mooi plaatje zo.

Het schip van de woestijn: de Kameel. Hij is nog bezig zijn wintervacht af te doen.

Niet heel moeilijk te raden: een Giraffe. Mooie print...

De Gnoe of Wildebeest. Woonachtig in zuid en oostelijk Afrika. Ze migreren in het droge seizoen over soms duizenden kilometers. Jongen kunnen al direct na de geboorte meelopen met de kudde. Intrigerende beesten en ik neem er even de tijd voor om te wachten tot er eentje vrij staat.

De Leeuw, de koning der dieren. Die titel nam hij sinds de Middeleeuwen over van de bruine beer. Komt niet alleen voor in Afrika, maar ook op wapenschilden en dergelijke. Bij een volwassen man geven zijn manen hem een imposant uiterlijk.

De Sneeuwuil. Perfect toegerust voor een leven op de besneeuwde toendra's van Eurazië en noord-Amerika. De isolatie is dik voor elkaar: de poten bevederd, dichte wimpers, een snavel waarvan alleen het puntje uitsteekt en onder zijn dekveren nog een laag donzen ondergoed. Een enkele keer zien we er eentje in Nederland als dwaalgast, meegevoerd door een ijzige poolwind of (paar jaar terug) meegevaren op een containerschip vanuit Canada.

Even iets moois nr. 454 - Wildlands

Het zou nogal verdrietig weer worden, afgelopen vrijdag, vooral in het westen. Dus togen wij naar het oosten, het noordoosten zelfs, en gingen op bezoek in Emmen. Ook daar was het koud, slechts een graad of vier of zo. Diverse buitendieren - zoals de leeuw - lieten zich dan ook wijselijk niet zien. Maar er is ook veel binnen in Wildlands. Ik hoopte mooie vogels te spotten, maar daar blijkt de jungle toch te dicht voor. Dan maar gefocust op de andere bewoners.

Een Withandgibbon die ons met priemende blik opneemt.

Kom je uit de koude buitenlucht gelijk in zo'n tropische kas dan kun je het fotograferen wel vergeten. Je lens beslaat duchtig en langdurig. Hier een snelle foto tussen twee lensveegrondes door.

In de Jungola hoor ik een eentonig gefluit uit het struikgewas. Ik probeer dat zo goed mogelijk na te doen - ik heb van mezelf een vrij eentonige fluit - en plotseling stapt een Zonneral uit het struweel.

Een tweetal Dwergmangoesten ziet er bijzonder knuffelig uit.

Een Prairiehondje. Schattig beestje dat ook zomaar los loopt; moddervet volgens mij. Bij deze temperaturen blijven de meeste in hun hol, maar deze knabbelt aan een beukenblaadje.

Deze drie musketiers zeuren niet over kou. Onverschillig staren deze Kamelen de bezoekers aan, kauwend op, ja wat eigenlijk...

Maar hier wordt serieus geleden. De Mantelbavianen kleumen dicht tegen elkaar aan, wachtend tot het nachtverblijf open gaat. Dat is pas eind middag, vertelt een verzorgster.

De bontjas is uit de kast gehaald maar zo te zien hadden dat er ook twee mogen zijn.

Even een romantisch momentje.

Even iets moois nr. 256 - Wildlands II

Een aantal weken terug liet ik een eerste serie zien vanuit Wildlands. Hier het vervolg; een wereldreis vanachter het bureau. Kunst blijft om foto's te maken zonder zichtbare hekken en afrasteringen. Dat kan daar best goed omdat haast alle dieren niet in hokken zitten, maar de ruimte hebben.

Diep in het regenwoud van Zuid-Amerika treffen we deze kleurige papegaai. Het beestje laat zich niet storen bij zijn maaltijd.

Niet heel ver daar vandaan, langs de Amazone, treffen we een Slingeraap. Het diertje kijkt wat ongerust langs ons heen.

De Python komt voor in delen van Afrika en Azië. Het is een wurgslang, dus ontbreken de giftanden. Op het menu staan overwegend kleine dieren als hagedissen en zo.

De Rijstvogel kwam aanvankelijk alleen voor op Java en Bali. Maar door ontsnapte kooivogels konden zich ook elders levensvatbare kolonies ontwikkelen, tot in de Verenigde Staten toe. De vogel wordt vaak gevangen en verkocht aan volièrehouders.

 

Aan de rand van een Thais oerwoud treffen we een kudde Aziatische Olifanten. Het kleintje wordt goed afgeschermd voor roofdieren.

In datzelfde oerwoud betrap ik deze vlinder. Heel bijzonder: zijn vleugels zijn deels transparant en door de zwarte omlijning net glas in lood raampjes...

We hebben een mazzeltje. Op de uitgestrekte prairies van Noord-Amerika zien we een groepje Prairiehonden aan de dis. Het zijn geen honden - zelfs niet in de verte familie ervan - en die naam danken ze dan ook alleen aan het blaffende geluid dat ze produceren.

Stokstaartjes zijn sociale dieren, woonachtig in de zuidelijke delen van Afrika. Altijd staat er eentje op de uitkijk wanneer de rest van de groep de maag vult.

Iets noordelijker op hetzelfde continent, net onder de Sahara, kun je zomaar de Baviaan aantreffen. Ze leven in grote groepen met een nauwkeurig bepaalde hiërarchie.

Op een stukje groen aan de rand van de savanne graast een groepje herten (?) waarvan ik de naam kwijt ben. Leuk, die herhaling van die koppen.

Op diezelfde savanne, ergens in Kenia, vinden we deze jonge Zebra. Een bijzonder gezicht, zo'n gestreept pak.

Halverwege de Sahara, bij een lommerrijke oase, treffen we een groep rustende Kamelen.

Eerst denk ik een ezel te zien, maar het blijkt een Onager. Mijn vergissing is niet helemaal vreemd; hij wordt ook wel wilde ezel of paardezel genoemd. Zijn verspreidingsgebied strekt zich uit van het Midden-Oosten tot in Centraal Azië. Mooie dieren in zachte kleuren en ze nemen me zo in beslag dat ik bijna mijn vliegtuig mis...

Even iets moois nr. 251 - Vakantie 1

Nou ja vakantie, de eerste foto's zijn nog in de aanloop daarnaar toe. Toch even laten zien...

"Alles fris? Alles fleurig?" We brachten een dagje door in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Eigenlijk miste ik die dag volledig de inspiratie, maar dit Damhertje in tegenlicht kon me toch wel bekoren.

Het blijft een bijzonder gezicht, parende juffers. Én een kunst om het er allemaal goed scherp op te krijgen!

Eindelijk lukte het me dan om de Boomkikker te ontdekken in de AWD! Al meerdere keren was ik er, speciaal voor dit beestje, op uit geweest en nu had ik een keer geluk! Wel heb ik een veel mooiere pose in gedachten, dus ik zal toch nog vaker terug moeten.

Veel Meikevers liggen er op de weg, de meeste ondersteboven en/of dood. Wat nog spartelt zet ik overeind. Deze liep nog, maar alleen rondjes...

Ik heb er wel aardigheid in om in dierentuinen te fotograferen. De clou is dan om het er allemaal zo natuurlijk mogelijk uit te laten zien. Of helemaal on-natuurlijk... Dit is overigens in Wildlands, de opvolger van het dierenpark in Emmen. Buitengewoon fraaie 'dierentuin' waar ik inmiddels al een tweede keer ben geweest. De dieren zitten er niet in hokken, maar krijgen alle ruimte in een zo authentiek mogelijk nagemaakte habitat. Zeer fotogeniek!

Zo kom je dan aan de meest schitterende vogeltjes, zonder dat je daarvoor naar de regenwouden van Suriname hoeft af te reizen. Is het niet wonderschoon zo?

Of vlinders; ik raak er niet op uitgekeken en uitgekiekt. Het mooiste voor de foto is als je ze in een tweedimensionaal vlak weet te houden; dan kan de achtergrond onscherp blijven. Deze was ook in Wildlands.

Een andere vlinderkas vonden we in Harskamp: de Passiflorahoeve. Ook al zo'n pareltje waar ik graag nog een keer terugkom.

Het oranje contrasteert prachtig met het groen erachter.

Waar vlinders zijn, daar zijn ook rupsen. Ontdek ze maar es, met hun schutkleuren...

En ondertussen op de camping? Daar loopt moeder Zanglijster gewoon de inkopen te doen...