Even iets moois nr. 591 - De Brand

We stonden er vlakbij met de caravan dus we togen naar het natuurgebied De Brand, bekend om zijn soorten vlinders en natuurlijk de boomkikkertjes. Hoewel het die dag bloedheet was, kwamen we toch van een koude kermis thuis. De braamstruiken van de kikkertjes waren afgeschermd met prikkeldraad! Dit omdat 'liefhebbers' er niet voor terugdeinsden de beestjes beet te pakken en op een fotogeniek plekje te zetten. Dat mag natuurlijk nooit en daarom had ik er ook wel een beetje vrede mee. Een klein beetje. En ik ging zonder foto van een boomkikker weer terug naar de camping. Gelukkig waren er nog diverse andere mooie wezentjes.

Op steeds meer plekken te zien: de Wespspin. Ook wel Tijgerspin genoemd. Afkomstig vanuit zuidelijker landen is hij bezig aan een gestage opmars. Net als de kruisspin behoort hij tot de wielwebspinnen en hangt hij met de kop omlaag in zijn web. Kenmerkend voor zijn behuizing zijn de twee zigzag-matjes vanuit het centrum van het web. Prachtige beesten.

Een van de soorten Schorpioenvliegen, ik denk de Duitse. Algemeen, vrij klein en mede daardoor minder opvallend dan je zou denken.

Ook algemeen: de Schorsvlieg. Leeft van nectar, vooral van laatbloeiende klimop. Zijn larven wonen in koeienvlaaien.

Wilde niet echt poseren: het mannetje van de Bloedrode Heidelibel. Een van de meest voorkomende libellensoorten in ons land. Schitterend om te zien.

Ik weet niet of dat het verschil maakt, maar dit is van de Bloedrode Heidelibel het vrouwtje. Die liet zich graag portretteren en hief af en toe koket het kopje op. Bijzonder fraai ook.

Even iets moois nr. 396 - Vlinders en dergelijke

Afgelopen tijd wat energie gestoken in het zoeken, vinden en fotograferen van vlinders. Een bezigheid die veel voldoening geeft; als het lukt tenminste...

Wát een schoonheid: de Veldparelmoervlinder. Is zeldzaam en ook kleiner dan deze foto doet vermoeden. De tekening aan de onderkant van de vleugels is veel mooier dan op de bovenkant.

Kijk, een Sint Jacobsvlinder. Het is een dagactieve nachtvlinder uit de familie van de spinner-uilen, ondersoort beervlinders. Leuk om te weten, lastig om te onthouden.

Ze hebben een soort harige apenkop vind ik altijd, die juffers. Dit is een Lantaarntje. Ze zijn uiterst fragiel en zeer algemeen. Loop op een willekeurige plek door het gras en ze zweven om je voeten.

Een vervaarlijke Schorpioenvlieg. Die heeft weinig te maken met een vlieg en nog minder met een schorpioen. Maar zijn achterlijf kan hij krullen zoals ook een schorpioen dat doet. Kenmerkend is de snavelvormige verlengde kop. Hij eet graag andere insecten waaronder vlinders.

Zie ik ook niet elk jaar, het zeldzame Boswitje. Bijzonder is de bestoven onderkant van de vleugels. Er zit ook een fout in de foto: regel 1 is dat alles onscherp mag zijn behalve de ogen. Daar heb ik mee gesmokkeld, maar ik vond het beestje interessant genoeg om te laten zien.

Dit is waarschijnlijk het allerzeldzaamste vlindertje van Nederland, het Dwergblauwtje. Hij vliegt slechts op één klein plekje in ons land en was ik daar stomtoevallig niet beland dan had ik van het bestaan van deze dreumes zelfs niet geweten. Grootte is misschien een centimetertje. Zoals de naam al doet vermoeden is de bovenzijde van de vleugels... bruin!

Hola, wie hebben we hier dan? Ik dacht te maken te hebben met een groot geaderd witje, maar bij nader inzien is dit het Vals Witje. Dat is een dagactieve nachtvlinder uit de familie van de spanners. Sjanie had hem al op de foto toen ik nog in gevecht was  met mijn fototas en eer ik die slag had gewonnen was de vlinder verdwenen.

Even iets moois nr. 291 - De Passiflorahoeve

Er wordt een hele vrijdag regen voorspeld. Fluks naar Harskamp, waar de Passiflorahoeve garant staat voor urenlang vermaak met de macrolens. Naast veel bloemen hebben ze daar ook diverse vlindertuinen, waaronder eentje met gewoon inheemse soorten.

Zie ik iets moois, dan sla ik dat even op en ga dan op zoek of dat moois nog mooier wordt door een passende achtergrond en aansprekende compositie. Hier is dat goed gelukt.

Als iemand me daarop wijst duurt het toch nog even voor ik besef dat ik naar een rups sta te kijken. Het is zo ongeveer het meest merkwaardige beest dat ik ooit zag. Ik denk dat na het verpoppen hier de doodbladvlinder uit komt.

Alweer zo'n schoonheid. Omdat de kassen deels uit fijn gaas bestaan regent het binnen heel fijntjes als het buiten giet. Deze vlinder heeft zodoende kleine druppeltjes op zijn kop en poten.

Nog een rups. Het merkwaardige patroon met 'ogen' moet hem vrijwaren van allerlei gedierte dat rupsen op het menu heeft.

Een aantal afleveringen terug liet ik de Schorpioenvlieg zien. Ik vroeg me toen niet af wat hij, met zijn vervaarlijke boorsnuit, graag eet. De vraag is echter bij deze beantwoord...

Wie kent hem niet: de Glasvleugelvlinder. Een grotendeels transparant beestje, dat ijl rondfladdert door de kas.

Dit is dan zo'n foto waarbij het jammer is dat er een andere kleur dan groen in zit.

In vlindertuinen is dit wel een van mijn favorieten. Met een beetje overbelichten blijft de vlinder donker genoeg, terwijl het omringende groen heel licht van toon wordt. Geeft een fraai effect. Die roze en rode vlekken in de achtergrond? Soms komen mensen die langslopen in kleurige regenjassen best van pas om wat extra kleur te geven aan een foto...

Zonder dat ik daar veel aan doe is het toch mijn wens een keer de Koninginnenpage mooi op de foto te krijgen. Dat kan bijv. door voor zonsopkomst naar de St. Pietersberg te gaan en je daar een ongeluk te zoeken op en aan de waardplanten van deze vlinder. Maar dit kan ook. De fijne regendruppels die in de kas vallen geven het idee dat je werkelijk 'in het wild' aan het fotograferen bent. Vanwege de weinige zon en de regen zijn de vlinders niet vliegerig en kun je in alle rust je plaatje maken.

Nóg eentje die schuilt voor de regen, lekker onder een breed blad.

Even iets moois nr. 287 - Dan maar insecten...

Voor de vogelvrije vrijdag had ik een overzichtelijk doch enigszins ambitieus wensenlijstje: graag wat foto's van de woudaap en een paar van geoorde fuutjes. Nou, dat werd helemaal niks; beide kreeg ik niet in het oog, laat staan voor de lens.

Ik dacht er aan om de dag maar als mislukt te beschouwen toen mijn oog viel op de begroeiing om me heen, mét alles wat daarop vloog, wriemelde en kroop. De macrolens maakte overuren en het werd alsnog een dagje om met plezier op terug te kijken.

Een Rood Soldaatje, een geinig insect dat onvermoeibaar over sprietjes en bloemetjes banjert, altijd op zoek naar een vluchtige partner.

Erg leuke beesten altijd: Sprinkhanen. Ik sprak ooit iemand die sprinkhanen aan hun geluid wist te onderscheiden. Dat vind ik dan toch wel erg knap. Zelf had ik er eens eentje in beeld die zich ging zitten wassen. Z'n kaken, z'n ogen, de sprieten, alles kreeg een beurt. Ik heb me er zeer mee vermaakt.

Jawel, een Vuurlibel. Vrij schuw, maar met uiterst omzichtig benaderen kreeg ik 'm toch prettig voor de lens. (Aanvulling van een lezeres: betreft niet de vuurlibel, maar de Bloedrode Heidelibel...)

Weer een Rood Soldaatje. Ze behoren tot de orde van de weekschildkevers en zijn uitermate giftig. Daarom durven ze zich ook zo open en bloot te vertonen, soms vrij massaal. Geen vogel of ander dier dat er eens even zijn tanden in zet...

De Schorpioenvlieg ziet er nogal vervaarlijk uit. Toch heb ik nergens kunnen vinden of-ie nou mensen bijt of steekt. Voor de zekerheid hield ik maar een beetje afstand.

Ja.. unnuhhh Dinges op het leverkruid. Ik heb geen enkel verstand van dit soort insecten, maar mooi vind ik ze wel.

Als afsluiter nog een gewone Fuut. Normaliter had ik eraan voorbij gelopen, maar ik vond het gedrag van de kleine wel grappig. Hij lijkt echt te bedelen om een visje. Moeder werd het al snel zat en duwde het jong onder water. 'Je kunt het onderhand best zelf' leek ze te bedoelen.