Even iets moois nr. 631 - De herfst nadert

Nu ik volledig met pensioen ben leef ik me helemaal uit op mijn fascinatie voor paddenstoelen. Het duurde even, maar na de recente regen explodeerde de soorten en aantallen zwammen, boleten en amanieten. Ik bracht al heel wat uurtje op mijn knieën door in de bossen en landgoederen rond Loenen.

Wat een schoonheid. Het is de Zwartwordende Wasplaat. Zwart wordt hij na een aantal dagen, maar ik vind hem zo minstens zo mooi!

Deze beauty is algemeen voorkomend, zegt de literatuur, maar ik zag hem nooit eerder. Het is een Rode Boleet. Ik vond hem in het gras van de camping waar we een weekje stonden. De dag daarop was hij weg gemaaid; jammer.

Omdat we toch dichtbij het Wandelbos op de camping stonden brachten we een bezoekje aan de Siberische Grondeekhoorntjes die daar wonen. Klein en levendig, gewend samen te leven met de vele wandelaars dus absoluut niet verlegen. Nu druk bezig de wintervoorraad aan te leggen.

Volgens de een zijn ze daar los gelaten, volgens de ander ontsnapt uit een dierenparkje dat al jaren terug een keer het veld moest ruimen. Hoe het zij, ze zijn een gewaardeerd en gaarne bezocht onderwerp voor de natuurfotograaf. Zou je ooit in Tilburg komen en een je hebt een uurtje over: het Wandelbos!

Fragiele, langbenige schoonheden met een minder appetijtelijke naam: de Dooiergele Mestzwam. Maar schoonheden moet je sowieso nooit naar hun maar vragen natuurlijk...

Zeer algemeen, maar wanneer ze vers zijn erg prachtig: de Gewone Zwavelkop.

Je ziet het gelijk: die weet van geen wijken. Het is de Kastanjeboleet. Fraai warm bruin op een stoere voet. En jawel, eetbaar.

Daar is iemand al aan begonnen: Gewoon Eekhoorntjesbrood. Nu rijkelijk aanwezig in onze bossen.

Ah, de Schubbige Fopzwam. Hij ontleent zijn naam aan het feit dat hij lastig te herkennen is. Wordt vooral in Mexico graag gegeten.

Ik hou van doorkijkjes. Ze lijken soms net een kijkdoos.

Een puntgave Roodbruine Slanke Amaniet. Eetbaar, maar niet smakelijk; kan ook maagklachten geven. Er zijn dit jaar veel (soorten) amanieten, waaronder de gele knolamaniet. Niet zo fotogeniek maar dodelijk giftig, dus meestal loop ik er met een boog omheen.

O die zijn leuk. Het is de Witte Mestinktzwam. Ze staan dan ook te pronken op een enorme bolus. Niet zo algemeen, maar ook niet bedreigd.

We sluiten af met een zeer kleurige Kleverige Koraalzwam. Die linker groeit door een blaadje heen! Daarachter - buiten de scherpte - staat een hele plakkaat van dezelfde schimmels. Het zijn de lampjes in een donker bos.

Even iets moois nr. 630 - Nazomer of herfst?

De vrijdag beloofde regen en die belofte werd met grote gulheid ingelost. Desondanks liep ik de hele dag buiten en zwierf door de bossen rond Hilversum en Lage Vuursche. Paddenstoelen leken me wel een passend onderwerp.

Oei, zoekend naar wat er uit de grond spruit sta ik ineens naast een boomholte van waaruit een intens gezoem opstijgt. Ik houd even mijn adem in omdat ik me realiseer dat ik naast een fors nest van de Europese Hoornaar sta. Zonder te bewegen ga ik nog ietsje dichterbij en maak deze foto. De hoornaars vliegen strak langs me heen in en lijken me te negeren, maar deze ene staat de hele tijd stil en lijkt te willen beoordelen of ik een gevaar vorm voor de kolonie. Ik acht het niet verstandig deze wachter ongerust te maken dus zonder bruuske bewegingen schuif ik voetje voor voetje achteruit. Terwijl het kippenvel weer wegtrekt denk ik: wat een verschrikkelijk mooi insect! Niet eerder was ik er zo dichtbij.

Merkwaardig spul: Heksenboter. Het behoort tot de slijmzwammen en is geen paddenstoel of schimmel in de klassieke zin, maar een apart organisme dat meer verwantschap heeft met amoebes dan met schimmels. Het is ook in staat zich te verplaatsen, dus ik kijk er altijd met enige bewondering naar. Overigens kun je de snelheid beter registreren met een kalender dan met een stopwatch...

Overvloedig aanwezig: de Zwavelzwam. Valt in de vroege herfst graag oude eikenbomen aan.

Een Waaierkorstzwam. Leeft saprotroof op loofhout met een voorkeur voor els, beuk of esdoorn

De heide kwam laat in bloei dit jaar. Op diverse plekken nog volop te zien.

Uitgebloeide varens hebben een prachtige, fotogenieke bladstructuur.

Gewoon Eekhoorntjesbrood. Lijkt vanmorgen uit de grond te zijn gekomen. Eetbaar, ook voor niet-eekhoorns.

Staat fraai te stralen op een dode berkenstam: de Vermiljoenhoutzwam. Niet eetbaar en produceert kaneelzuur om zich tegen bacteriën te beschermen. Wonderlijk toch.

Lijkt een beetje op een plaat verse kadetten vanuit de fameuze bakkerij Stam. Het zijn echter Gewone Zwavelkopjes die gezelligheid bij elkaar zoeken. Leuk gezicht; hooguit 1 centimeter groot.

Daar zijn alweer de Porseleinzwammen. Die heeft een voorkeur voor de beuk. Vooral de onderkant is fotogeniek.

Vlak naast het landgoed Drakensteyn vind ik dit trio Parelstuifzwam. Beetje ondergespetterd door passerende auto's. Is jong eetbaar en ruikt naar radijs maar beide heb ik niet geprobeerd.

Even iets moois nr. 594 - Amsterdamse Waterleidingduinen

Afgelopen vrijdag toog ik weer eens naar de AWD. Waar ik rond Hilversum de bronst van de reeën gemist had, evenals die van het edelhert op de Veluwe, daar moest het toch lukken bij de Damherten? Dat was ook wel zo, al miste ik grote gevechten. En toen ik begin van de middag was uitgefotografeerd en -gefilmd op de herten, schakelde ik over op de paddenstoelen. Het werd zodoende een gevarieerde, interessante en leerzame dag.

Dezer dagen - de bronsttijd is inmiddels aangebroken - hoef je niet te zoeken naar grote geweien. Ze lopen, draven of liggen even uit te puffen.

Het geeft alle mogelijkheid voor mooie portretjes.

Hier probeert een bok zijn hindes bij elkaar te houden. Dat valt niet mee, want de dames lopen makkelijk over naar een ander. Alertheid is dus geboden.

De punten van het gewei zijn bij volwassen mannen verbonden door een plaat; het is daardoor één geheel geworden. Bij bijv. edelherten blijven het afzonderlijke stangen.

Bokken worden ook wel 'schoffelaars' genoemd, naar hun 'schoffelgewei.' Dat ze schoffelen zie je hier maar ook op het filmpje dat ik maakte.

Een geringschattende blik op een onvolwassen mannetje. Verschil tussen mannen en jongens moet er natuurlijk zijn. Zijn tijd komt met een jaar of twee, drie wel.

Zelfbewust poseert deze bok voor de camera. In april gooit hij zijn gewei af, waarna het in luttele maanden aangroeit tot iets dat groter is dan vorig jaar. Bijzonder toch.

Grote Parasolzwam. De duinen staan er vol mee. Sommige zo groot als een krukje.

Zeer algemeen, maar ik kende hem nog niet: de Wollige Bundelzwam. Mooi, die schilferige hoed. 'ns kijken of ze zoiets ook niet in een hoedenwinkel hebben...

Ook zeer algemeen, maar altijd prettig om te zien: het Gewoon Zwavelkopje. Jong hebben ze een bolvormig hoedje, maar met een paar dagen worden het platte schijfjes. Ik vind dit leuker.

Zeer algemeen, maar ook zeer bijzonder: Heksenboter. Het is een slijmzwam die de eigenschap heeft dat hij zich kan verplaatsen. We zien dat hier ook: hij schuift langzaam van rechts naar links. Om zijn snelheid te meten heb je eerder een kalender nodig dan een stopwatch.

Hoe mooi is dit toch, de Prachtvlamhoed. Hij is redelijk algemeen, saprobiont, en groeit vrijwel uitsluitend op loofhout.

De Koningsmantel. Groeit voornamelijk op tamelijk verse stronken dood naaldhout.

Fijn toch, dat het weer herfst wordt. Helemaal zin an.

Even iets moois nr. 559 - Paddo's!

Ik ben een herfstkind denk ik, want ik verheug me altijd weer op het eind van de zomer. Als alles verstilt, de nachten kouder worden en de ochtend gloort met een dun sliertje mist. Qua vogels komen dan weer de overwinteraars, maar eerst zien we nog de uitbarsting van zwammen en paddenstoelen. Over die laatste dit blogje...

Ik onderdruk de neiging om de foto's heel licht af te werken (mijn natuurlijke neiging) en hou ze wat donkerder om de sfeer van een dicht bos te benaderen.

De Porseleinzwam. Overal nu te zien in velerlei soorten en maten en altijd met glanzende hoed.

Een groepje van de Glimmerinktzwam. Erg onopvallend, maar ze staan er wel fotogeniek bij.

Verscholen in het gras staat een aantal exemplaren van de Langsteelfranjehoed. Mooi wel.

Waarschijnlijk pas vanmorgen geboren: het Heksenschermpje. Prachtig zachtroze, een lust voor het oog.

Parelstuifzwammen. Zeer herkenbaar met al die stekeltjes.

U zag het misschien al direct, maar ik moest het even opzoeken: de Groene Anijstrechterzwam. Er zijn veel kleurige paddenstoelen en toch maar heel weinig mensen die dat opmerken.

Altijd gezellig bij de Gewone Zwavelkop. Dicht tegen elkaar aan vormen ze als het ware een mini-dorpje voor de familie Spillebeen.

De Witte Kluifzwam, een nogal slordig gemodelleerde paddenstoel.

Nog een groepje van de Glimmerinktzwam. Leuk met die gegroefde hoedjes.

De Gele Knolamaniet. Een thermofiele soort zegt het groot paddenstoelenboek en ik vind die term zo mooi dat ik niet ga opzoeken wat ze betekent. Misschien ben ik zelf ook wel licht thermofiel...

De Kastanjeboleet. Een stoere paddenstoel en goed eetbaar.

Een Rechte Koraalzwam; intrigerende soort wel, die koraalzwammen. Ik neem de foto van enige afstand zodat er ook nog een vaag stukje bos op staat.

Ik zit op mijn knieën, half achter een boom als ik achter me ineens hoor: Meneer, hallo. Ik kijk op en zie een mevrouw op een paard, stilstaand. Ja, zeg ik, in de veronderstelling dat ze mij bedoelt. Mijn paard vindt het een beetje spannend, zegt ze. Dus? vraag ik, niet onwelwillend. Kunt u misschien even achter die boom vandaag komen, dan snapt mijn paard het en durft hij verder. Ik schiet in de lach, maar niet hardop, en ga wat zichtbaarder op het pad staan. Dankuwel, zegt ze, vanaf het weer voortsjokkende paard. Altijd leuk, die spontane ontmoetingen...

Tot slot: ik maakte met de drone nog een klein filmpje in die omgeving: 

https://www.youtube.com/watch?v=WpM_f9URqtM