Even iets moois nr. 569 - Rondje voor de jaarlijst 2025

De eerste vrijdag van het nieuwe jaar meende ik een rondje Oostvaardersplassen te moeten maken om een bodempje te leggen onder de jaarlijst 2025. In 2024 zag (of hoorde) ik 181 vogelsoorten en een vliegende start in dit jaar moet er voor zorgen dat ik er weer minstens zoveel zie. Dat klinkt heel fanatiek, maar dat is het niet; een beetje vogelaar komt makkelijk boven de 220. Ik jaag niet doorlopend op soorten (twitchen) maar combineer dat met waar ik toch al ben. Mijn streven voor deze vrijdag was 60 soorten waarvan minstens 2 bijzonderheden. Het werden er 50 met een wel Heel Grote Bijzonderheid...

Juist; ik zie inderdaad ook nix. Hoewel: die donkere vlek in het midden met die vage dwarse streepjes, dat is een Bokje. Vertrouwt volledig op zijn schutkleur en zijn vaardigheid in het verstoppen. Wilt u weten hoe hij eruit ziet, kijk dan even terug op de Evenietsmoois nr. 492.

Een van de fraaiere wintergasten: het Nonnetje. Hier twee mannetjes.

Hier dan de Heel Grote Bijzonderheid: rond Natuurpark Lelystad houdt zich al enige tijd een Dwergaalscholver op. Het is de bovenste van de twee en hij trekt nogal wat publiek. Schuw; een nabije foto kwam ik nog niet tegen. Best een leuke vermelding op de jaarlijst 2025.

Niet moeders mooiste lijkt me. De Rode Amerikaanse Rivierkreeft is een plaag. Ik kom er eentje tegen en wanneer ik de camera vlak voor zijn neus hou richt hij zich op en dreigt hij met zijn vervaarlijke scharen. Als een auto nadert over het pad hou ik de chauffeur tegen en stel hem voor de keus over de kreeft heen te rijden of toch niet. Net als ik heeft hij een klein hart: de kreeft wordt verplaatst naar de berm en kan daardoor zijn schadelijke werk voortzetten. Hmmmmm...

Net voor het volledig donker is kom ik thuis. Vanuit het dakraam zie ik het plaatje van een verlichte kerktoren, een sikkel van de maan en de planeet Venus daarboven. Het leuke vind ik dat de reflectie van het zonlicht op de aarde de schaduwkant van de maan verlicht. Wat de maan is voor de aarde, dat is de aarde voor de maan. Grappig om dat een keer zo duidelijk te kunnen zien.

Even iets moois n4. 492 - Balgzandpolder

De vogelvrije vrijdag voerde naar een hut van Landschap Noord-Holland, in de kop van Noord-Holland. Dankzij de verlaagde ligging van de hut, het omfloerste licht en de eigenlijk heel gewone vogels die zich wilden laten zien beleefde ik een bijna euforische dag...

Man Wintertaling staat zich in ondiep water te poetsen en laat daarmee kleuren zien die anders verborgen blijven.

Krakeenden; daar gaat het heel goed mee en ik zie er dan ook veel. Hier een vrouwtje dat door de mannelijke omstanders met meer dan gemiddelde belangstelling wordt bekeken.

Zonder dat ik dat in de gaten had staat plots een watersnip voor de hut. Hij ziet mij, ik zie hem. Twee minuten lang verroeren we ons niet. Dan gelooft hij dat het goed volk is en begint te foerageren. MAARRR... Thuis gekomen kijk ik nog eens in het vogelboek en dan zie ik dat het helemaal geen watersnip is; het is een Bokje! Nooit eerder voor de lens gehad, zelfs nooit eerder goed gezien! Zo blij met deze waarneming; en dat op maar 4 meter!

Slobeend. Prachtige eenden met een snavel uit de buitencategorie.

"Nee nee vrienden, zo wordt het niks. Allemaal in de maat graag en gelijk inzetten. Komtie: een twee drie een twee drie..."

Erg grappig: de Krakeend rechts is geobsedeerd door het duikende Dodaarsje. Hij zwemt er achteraan en probeert ook te duiken als de Dodaars dat doet. Ik vermoed dat hij hier vraagt wat een lesje duiken kost...

Een groepje van een stuk of zeven Grutto's staat in het lage water. Ik neem aan dat ze niet meer vertrekken naar het zuiden, maar hier proberen de winter te overleven. Dat doen ze dan aan onze kusten.

Had ik wel verwacht natuurlijk: de Oeverloper. Even later arriveert er zelfs een tweede. Leuke, actieve vogeltjes.

Had ik al verteld over de buitenmaatse snavel van de Slobeend? Hier mevrouw, uitgerust met hetzelfde gereedschap.

Ik sta net mijn spullen in te pakken als er plots een Kleine Zilverreiger langs de hut loopt, zoekend naar lekkere hapjes. Gauw de boel weer uit de tas...

Als afsluiter een Bergeend. Een grote eendensoort die vooral in de paartijd erg grappige geluiden maakt. De jonkies van de Bergeend zijn werkelijk de allermooiste die ik ken; een foto ervan is me nog nooit gelukt.