Even iets moois nr. 597 - Nog steeds niet uitgekeken op de paddenstoelen

Ik moet het maar eerlijk toegeven: mijn fascinatie voor paddenstoelen is voor dit moment nog onverzadigbaar. Ik trok er diverse keren op uit om te zoeken naar aansprekende vormen en kleuren en die vond ik bij de vleet.

In de Kennemerduinen tref ik deze (ik denk) Zwartwordende Wasplaat. Het heeft jaren geduurd eer ik mijn eerste wasplaatje voor de lens kreeg. Nu kom ik ze zomaar bij verrassing tegen.

En zwart worden ze. Dit exemplaar is een paar dagen ouder en doet dan zijn naam volledig eer aan. Wasplaten danken hun naam aan een vettig laagje op zowel hoed als steel. De meeste zijn fel gekleurd: geel, oranje of rood. Je vindt ze op schrale graslanden of in de duinen, altijd tussen de begroeiing.

Een nog heel jonge Duivelsbroodrussula. De familie russula's is uitgebreid en divers; ze zijn makkelijk te herkennen, maar voor de determinatie van een specifieke soort is toch vaak de microscoop nodig.

Een 'dorpje' van de Gewone Glimmerinktzwam, nog in goede staat.

En dit is dan de Rechte Koraalzwam. Goed te zien waaraan hij zijn naam ontleent. Naar verluidt is de geur anijs en de smaak bitter. Ik heb me beperkt tot een foto.

Een Porseleinzwam. Zeer veel voorkomend en als je die van onderen fotografeert is dat (meestal) boeiender dan de bovenzijde.

Een Vliegenzwam met opstaande hoed. Zo vanaf de zijkant bezien zie je weer heel wat anders dan zomaar vanaf boven gefotografeerd.

Twee Gele Knolamanieten staan dicht tegen elkaar aan. Ik ga een beetje de alternatieve toer op door me te concentreren op de golvende vorm van de lamellen en de hoed.

Het Hazenpootje. Een klein soort inktzwammetje dat vaak te vinden is op houtsnippers.

Mooie dingen: de Parelstuifzwam. Her en der wel te vinden.

Alweer een Wasplaat, met omgekrulde hoed. Ik kom er niet achter of dit ook weer een Zwartwordende is, of toch een andere? Paddenstoelen zijn soms bijna niet op naam te brengen.

Mooi, zo'n zwart stoeltje. Het is de Zwartsneesatijnzwam. Bewoner van grasland in de duinen en dat is precies waar ik hem aantrof.

Meer dan algemeen: de Zwavelkop. Vooral jong erg leuk om te zien. Met het vorderen van de leeftijd wordt de hoed platter en zijn ze minder fotogeniek. Niets menselijks is ze vreemd, eigenlijk...

Een paar exemplaren van de Gewone Glimmerinktzwam. Ik vind ze altijd erg fotogeniek. Dit zijn jonge exemplaren; later spreidt de hoed zich en worden ze zoals de foto eerder in dit blog.

Even iets moois nr. 595 - Paddenstoelen

Niet aan te ontkomen natuurlijk, in dit jaargetij. Diverse dagen ben ik op diverse plekken op jacht gegaan naar aansprekende paddenstoelen. Ik vind ze buitengewoon fascinerend en de variëteit in kleuren en vormen is oneindig. Als je nagaat dat er zo'n 5.000 soorten in ons land voorkomen (tegen 250 soorten vogels) dan is te begrijpen dat je nooit uitgekeken bent. Daarbij is de naamgeving - geen idee wie die bedenkt - soms razend creatief en een andere keer bijzonder raadselachtig. Dit jaar hoopte ik in ieder geval te zien de spechtinktzwam, de kopergroenzwam en de zalmzwam. Die laatste is nog niet gelukt...

De Panteramaniet. Giftiger dan de vliegenzwam. Mooi plaatje wel, zo vrijstaand en met wat herfstbladeren op de voorgrond. Sowieso zie ik dit jaar enorm veel Panteramanieten.

Aha, de Gele Knolamaniet, heel jong exemplaar. Niet heel giftig, maar wel een beetje. Gevaar zit er in dat je 'm verwart met de groene knolamaniet en die is heel erg giftig. Gewoon maar laten staan dus!

En wat zien we hier dan? Dit is de Grote Bloedsteelmycena, een veel voorkomend paddenstoeltje op rottend beukenhout. Zijn naam dankt hij aan het feit dat hij bij beschadiging een roodbruin vocht afscheidt.

Blijft natuurlijk altijd mooi, zo'n Vliegenzwam. Ik fotografeer hem liefst op ooghoogte waarbij een stukje omgeving ook zichtbaar is. Zoals hier, en u herkende waarschijnlijk al het bos rond Bilthoven.

Op een landgoed boven Naarden - zo luidde de tip - is een laantje waar de Spechtinktzwam rijkelijk voorkomt. En laat ik die nou ongelooflijk mooi vinden! Hij is aanvankelijk volledig bedekt door een wit en viltig velum dat bij het uitgroeien van de hoed in onregelmatige banden openbreekt en dan doet denken aan de veren van een grote bonte specht. Vandaar de naam. De smaak ik onaangenaam naar ik begreep, dus alleen maar kijken. Nou ja, en fotograferen...

Hier nog eentje dan. Deze staat pal naast een fietspad en ik word bevreemd aangekeken door de passerende fietsers. Misschien wel een raar gezicht: iemand van 68 die zich op zijn knieën een weg baant door de woekerende klimop...

De Rechte Koraalzwam. Veel voorkomend, vooral op takken en stronken van iep, beuk en eik.

Helemaal dood gefotografeerd natuurlijk, die Vliegenzwam. Even proberen er een ander zicht op te krijgen.

Of dan toch maar weer met wat omgeving er bij.

Nóg een Panteramaniet. De hoed is helemaal ontplooid. Fraaie paddenstoel.

In de berm van de sporthal waar ik ben opgeroepen voor een coronaprik staat deze fraaie Geschubde Inktzwam. Een van de honderd soorten inktzwam die in Nederland en België voorkomen. Het is een nematofage schimmel zegt de catalogus en daar heeft hij het maar mee te doen.

Op landgoed Gunterstein tref ik deze Prachtamaniet. Hoofdzakelijk te vinden langs Eikenlanen. Zeldzaam.

Ja, zeg het maar. Het is een van de veel voorkomende soorten Russula, maar welke? |Opvallend vind ik dat je vrijwel nooit een onbeschadigde Russula vindt. Ze zijn altijd aangevreten, gescheurd of omgevallen. Hoe dat dan weer komt?

Had ik al eens verteld dat ik een fan ben van Springspinnetjes? Deze verscheen plots thuis op de zitbank. Hij vond het poseren eerst wat spannend, maar nadat hij een rondje mocht lopen over de camera ging hij er echt even voor zitten. Die middelste ogen zijn een soort telelensjes en hij is daardoor waarschijnlijk het best ziende insect dat we kennen. Ooit zag ik er eentje in onze caravan een vliegje bespringen. Hij doet dat sneller en handiger dan ik met een vliegenmepper. Komt mede omdat hij zich zekert met een draadje dat hij tijdens de sprong maakt. Sindsdien heb ik een onbegrensde bewondering voor deze rakkertjes van hooguit een centimeter groot. Als dank voor het portret wees ik hem een plekje achter het gordijn, waar hij ongestoord en warm zijn leven kan leiden. 

Even iets moois nr. 559 - Paddo's!

Ik ben een herfstkind denk ik, want ik verheug me altijd weer op het eind van de zomer. Als alles verstilt, de nachten kouder worden en de ochtend gloort met een dun sliertje mist. Qua vogels komen dan weer de overwinteraars, maar eerst zien we nog de uitbarsting van zwammen en paddenstoelen. Over die laatste dit blogje...

Ik onderdruk de neiging om de foto's heel licht af te werken (mijn natuurlijke neiging) en hou ze wat donkerder om de sfeer van een dicht bos te benaderen.

De Porseleinzwam. Overal nu te zien in velerlei soorten en maten en altijd met glanzende hoed.

Een groepje van de Glimmerinktzwam. Erg onopvallend, maar ze staan er wel fotogeniek bij.

Verscholen in het gras staat een aantal exemplaren van de Langsteelfranjehoed. Mooi wel.

Waarschijnlijk pas vanmorgen geboren: het Heksenschermpje. Prachtig zachtroze, een lust voor het oog.

Parelstuifzwammen. Zeer herkenbaar met al die stekeltjes.

U zag het misschien al direct, maar ik moest het even opzoeken: de Groene Anijstrechterzwam. Er zijn veel kleurige paddenstoelen en toch maar heel weinig mensen die dat opmerken.

Altijd gezellig bij de Gewone Zwavelkop. Dicht tegen elkaar aan vormen ze als het ware een mini-dorpje voor de familie Spillebeen.

De Witte Kluifzwam, een nogal slordig gemodelleerde paddenstoel.

Nog een groepje van de Glimmerinktzwam. Leuk met die gegroefde hoedjes.

De Gele Knolamaniet. Een thermofiele soort zegt het groot paddenstoelenboek en ik vind die term zo mooi dat ik niet ga opzoeken wat ze betekent. Misschien ben ik zelf ook wel licht thermofiel...

De Kastanjeboleet. Een stoere paddenstoel en goed eetbaar.

Een Rechte Koraalzwam; intrigerende soort wel, die koraalzwammen. Ik neem de foto van enige afstand zodat er ook nog een vaag stukje bos op staat.

Ik zit op mijn knieën, half achter een boom als ik achter me ineens hoor: Meneer, hallo. Ik kijk op en zie een mevrouw op een paard, stilstaand. Ja, zeg ik, in de veronderstelling dat ze mij bedoelt. Mijn paard vindt het een beetje spannend, zegt ze. Dus? vraag ik, niet onwelwillend. Kunt u misschien even achter die boom vandaag komen, dan snapt mijn paard het en durft hij verder. Ik schiet in de lach, maar niet hardop, en ga wat zichtbaarder op het pad staan. Dankuwel, zegt ze, vanaf het weer voortsjokkende paard. Altijd leuk, die spontane ontmoetingen...

Tot slot: ik maakte met de drone nog een klein filmpje in die omgeving: 

https://www.youtube.com/watch?v=WpM_f9URqtM