Even iets moois nr. 623 - de jonkies

De meeste vogels hebben nu jongen en daarvan is het grootste deel inmiddels uitgevlogen. Het leek me een uitdaging om eens te kijken of ik die jonkies voor de lens kon krijgen. Daartoe toog ik naar de buitenplaatsen bij 's Graveland voor de bos- en parkvogels, en naar de Eempolder voor de weidevogels. Hier is de oogst.

Om te beginnen een jonge Grote Bonte Specht. Sommige zijn zo vers uit het nest dat je ze kunt aaien. Deze niet. Zijn eerste lessen had hij kennelijk al gehad.

Een van de ouders komt even kijken of het wel goed ging. Hij kwam aanvliegen, plakte aan een boomstam en 'bevroor' daar.

Jonge Koolmees. Makkelijk te vinden want ze schreeuwen altijd om eten.

Ook zat gehoord en gezien: jonge Boomklevers. Deze lijkt ietwat verbaasd over zijn eigen acrobatische mogelijkheden.

Hier een broertje of zusje, naarstig op zoek naar wat nou eetbaar is.

Meerkoetenjongen behoren ongetwijfeld tot de lelijkste vogels die te vinden zijn. Daarbij zijn de ouders nog eens uitgesproken kortaf en onaardig. Jawel, ze voeren wel, maar als ze het op enig moment zat zijn hakken ze ongenadig in op hun kroost. Soms tot de dood erop volgt. Afijn, dit stel oogt harmonieus en liefdevol.

Een jonge Gaai, ook al op zoek wat eetbaar is en ook nog een beetje lekker. De gehaktballen van moeders zullen voorlopig wel niet te evenaren zijn...

Jonge Spreeuwen doen zich hier tegoed aan ehhh een of ander gewas. Al zeer vliegvaardig, maar nog in hun kinderkleed.

En handig zijn ze ook al. Daarbij net wat minder schuw dan hun ouders.

Jonge Ekster. Je ziet direct dat de verhoudingen nog niet helemaal kloppen. Ongeveer zoals bij onze eigen puberkinderen.

Hé, dit is geen jong, maar een volwassen Huiszwaluw die bouwmateriaal verzamelt. Zou die nog moeten beginnen met broeden?

Twee jonge Blauwe Reigers. Er zit nog weinig tekening en kleur in hun jas.

Ik hoopte ook nog op jonge Gele Kwikken, maar ik vond alleen deze adulte vogel. Voor het mooi laat ik die dan maar even zien.

Even iets moois nr. 607 - Dagje fotohut: de rest

Hier de tweede blog over de oogst vanuit de fotohut op de Veluwe. De vorige keer alle mezensoorten, nu de overige fladderaars.

De Goudhaan hing ineens aan een dennentakje. Zijn kenmerkende gele kuifje staat wat overeind door een zuchtje wind.

Ja natuurlijk, de Grote bonte specht. Is overal en zeer gehecht aan vet of vogelpindakaas.

De Gaai. Die ging er vandoor met de pelpinda's.

De Boomklever. In elk park wel te vinden. Houdt van zonnepitten.

De Merelman. Vrijwel egaal zwart met gele snavel en gele oogring. Best mooi eigenlijk.

De Vink. In het voorjaar worden zijn kleuren nog wat sprekender.

De Roodborst. Ons land wordt in de winter verrijkt met roodborsten uit noordelijker streken.

Nog eentje dan, want die spechten zijn best heel mooi. Rode kruin, dus een mannetje.

Hé, verrassing. Ineens een Keep op de setting. Ze broeden noordelijk van ons maar trekken in de winter graag op met de vinken. Zie je een groepje vinken, altijd even speuren of er niet een Keep tussen zit! Dit is een vrouw; het mannetje is wat helderder getekend, met duidelijk zwart-oranje. Erg mooi!

Nog een verrassing: misschien een seconde of vijf zit er een mannetje Sijs die even een slokje komt drinken.

Verder hadden we nog een sperwer tegen het raam van de hut. Die greep net naast een pimpelmees. Mooie dag geweest met enorme aantallen vogels. Zeer van genoten.

Even iets moois nr. 580 - van duinen en bollenvelden

Vorige week had ik te weinig foto's voor een blog; deze week teveel. We worstelen ons er maar doorheen. Het wordt in ieder geval een kleurige reis.

Zoals u weet (?) werk ik in de kop van Noord-Holland. Dankzij mijn pensioen slechts twee dagen, maar toch. Ik volg zodoende wekelijks de stand van de bollenvelden. Dat ging heel hard de laatste week.

Een rijk geurend veld met Hyacinten, in de buurt van Egmond.

Ergens tussen Schagen en Anna Paulowna treffen we dit geschakeerde kleurenpalet.

Er zijn dit jaar veel pinksterbloemen en dientengevolge ook veel Oranjetipjes.

Vanuit eigen tuin zie ik een niet zo bijzonder tafereel: twee knuffelende Houtduiven. Hoewel, bij nader inzien: de rechter duif (het vrouwtje) mist een oog! We nemen wel eens de natuur als voorbeeld bij allerlei wreedheden, maar dat een duif met één oog een menswaardig bestaan kan opbouwen is voor mij toch nieuw. En bemoedigend.

Bij Burgervlotbrug ligt het natuurgebiedje Wildrijk. Dat is dezer dagen bedekt met een tapijt van wilde Hyacinten. Een heel bijzonder gezicht waarvoor fotografen zomaar afreizen naar een soortgelijk bos onder Brussel. Dus vertel maar niet verder dat ze ook in eigen land prima aan hun plaatjes kunnen komen; het is er nu nog lekker rustig.

De blauwe Hyacint is weliswaar in de meerderheid, maar daardoor springt de roze variant er temeer uit.

Tulpen zijn soms zo fel gekleurd dat bijna een zonnebril nodig is.

Vanuit de lucht krijg je weer een heel andere kijk op de bollenvelden en valt vooral de structuur op. Dit is bij Schermerhorn. Op YouTube zal ik een filmpje plaatsen van meer drone-opnames. Zoek naar het kanaal 'Stam vliegt.'

Afgelopen vrijdag maakte ik een zeer lange wandeling door de Amsterdamse Waterleidingduinen. Ik ging op zoek naar braamsluiper, gekraagde roodstaart, beflijster en nachtegaal, maar had ook oog voor de wat gewonere soorten. Zoals deze Grote Bonte Specht.

Of nóg gewoner: de Koolmees.

De AWD bieden een afwisselend landschap van kanalen, duinen, vlaktes en bos. Die variëteit staat garant voor een groot aantal vogelsoorten. Toen ik deze foto maakte meanderde het ver dragende geluid van een zingende, onzichtbare Grote Lijster door het gebied. Prachtig!

Op een uitstekende tak van een dode boom zingt een Boomleeuwerik zijn melancholieke wijsje.

Wacht even! Een Nachtegaal, en zelfs zichtbaar! Om ze te horen hoef je niet veel moeite te doen. In onze duingebieden (maar ook wel langs de grote rivieren of andere waterrijke streken met veel struikgewas) is zijn zang vanaf ongeveer nu goed aanwezig. Ze zingen zeer luid en ze gaan gerust tot in de nacht door. Zien is lastiger. Ze houden zich bij voorkeur op in dicht struikgewas en houden niet van bekijks. Dat ik een filmpje kon maken van een zingende zichtbare Nachtegaal is daarom best uitzonderlijk (zie YouTube; 'Stam vliegt'.)

Sinds een paar weken gearriveerd vanuit zuidelijker streken: de Fitis. Ziet er vrijwel hetzelfde uit als de Tjiftjaf, maar gelukkig door zijn zang goed te onderscheiden.

De vlinders zijn er ook weer sinds een paar weken. Waar dit vorig jaar nogal traag en stroef op gang kwam, daar barstte het dit voorjaar spontaan en overvloedig los. Dit is de Kleine Vuurvlinder, een algemene soort maar wel heel klein.

Even iets moois nr. 566 - vogelhut

Afgelopen vrijdag was ik weer eens in een vogelhut. In dit geval in hut nr. 3 van Glenn Vermeersch in Kalmthout, België. We zagen vooral de heel gewone vogeltjes, met één hoogtepunt: de Grote Gele Kwikstaart! En ik maakte wat videootjes ook nog. Die vind je hier: 

https://youtu.be/ji_4_Ezd2kk (kopiëren en in browser plakken.) 

Eerst maar een plaatje van thuis: de Halsbandparkieten doen zich tegoed aan de sierappeltjes.

Goed, hut nr. 3 dus. Heel prettig: er stond een houtkacheltje te snorren. Dat maakte het allemaal wat behaaglijker, zij het dat ik nog steeds geur als een rookworst.

Glenn Vermeersch heeft in en rond Kalmthout een groot aantel hutten neergezet. De ene is gespecialiseerd in de ijsvogel, een andere op de buizerd en sommige zijn met name voor de zeer algemene soorten. Zoals hut nr. 3.

Dus kijken we de hele dag vooral naar mezen en vinken, terwijl we stiekem hopen op appelvink, klapekster of grote gele kwikstaart.

Onder 'heel gewoon' schaar ik natuurlijk ook de vogels die op of aan de bomen hun voedsel zoeken.

In ieder geval ook een goede gelegenheid om de 'nieuwe' camera uit te proberen. Ik begin al steeds warmere gevoelens te koesteren, dus het komt meer dan goed.

In zo'n holle boom moet natuurlijk elk holletje worden onderzocht op larfjes, spinnetjes en ander lekkers.

Het voederen van de beestjes is goed geregeld. Zonder één keer te hoeven bijvoeren ligt er altijd genoeg voor iedereen.

Met pitjes en zaden op de grond en vet aan de boomstam is er voor elk wat wils.

Kijk nou, daar is dan toch de bezoeker die de dag naar een hoger niveau tilt: de Grote Gele Kwikstaart.

De GGK is een inheemse vogel, maar als broedvogel tamelijk schaars. We vinden hem dan vooral in het zuiden en oosten des lands.

Hij houdt van snelvlietende beekjes of rivieroevers met basaltblokken tot in het water en bomen langs de oever.

Buiten de zomers zien we ook doortrekkers en overwinteraars, en op dit moment is de GGK in het hele land wel ergens te bewonderen. Echt blij dat ik hem zo mooi heb kunnen bekijken en fotograferen.