vrijdag 31 maart 2017

Even iets moois nr. 279 - verre vogels

De vogelvrije vrijdag was bestemd om mooie rietvogels te fotograferen. Rietgors, Rietzanger, misschien Snor, maar vooral de Blauwborst. Op naar de Groene Jonker. Of het door de wind kwam weet ik niet, maar het lukte allemaal niet zo....





De Rietzanger wil niet poseren. Met enige moeite weet mijn lensje 'm wel te vangen tussen de wuivende stengels.






Ergens tussen het riet zit ma Canadese gans op eieren. Pa houdt de wacht en jaagt alles weg wat maar enigszins in de buurt komt.





Een Tafeleend vliegt op en scheurt langs.





Blauwborst? Jawel, er zijn er meer dan ik ooit bij elkaar heb gehoord en gezien. Maar ze blijven allemaal erg ver weg. Jammer, hoewel ik eigenlijk ook best hou van een beetje een 'ver' plaatje. Ik zet 'm ook op internet, kijken of de goegemeente hiervan houdt...





Ha, hier ben ik wel een beetje trots op. Niet zozeer op de foto zelve, maar ik ontdekte deze Zwartkopmeeuwen in het langsrijden op een weiland waar wel honderden kokmeeuwen zitten. En die hebben ook een donkere kop. Knap van mezelf!





Mevrouw Torenvalk. Er staat nogal een fors windje; ze maakt zich helemaal klein en zet zich schrap, en met haar staart houdt ze zich in evenwicht.





Ook de Grutto laat zich slechts van een afstandje bewonderen. Hopelijk komt er gauw een herkansing.

vrijdag 24 maart 2017

Even iets moois nr. 278 - van boom en dam

Eerst nog wat foto's van begin deze maand, die ik nog niet eerder heb laten zien. 





 Een Torenvalk in een doornige struik; misschien een meidoorn?





Diezelfde Torenvalk (of toch een andere?) speurt het talud van een dijk af, op zoek naar muizen. Omdat er een straffe wind staat hoeft hij zijn vleugels in het geheel niet te bewegen.





Een Knobbelzwaan gaat zich zitten poetsen, vlak voor me.





Op de Brouwersdam foerageert een groepje Paarse Strandlopers. Eerst maar eens observeren of ze een bepaalde kant uit lopen. Dan een meter of 50 ervoor gaan zitten en hopen dat ze dichterbij komen scharrelen. Vaak lukt dat wel.





Een tweede groepje Paarse Strandlopers zoekt eten nét over de rand van de dam. Zodoende zien ze mij niet wanneer ik naar beneden loop en op mijn knieën ga zitten wachten of ze naar boven willen komen.





Ik word geholpen door de vloed die opkomt. De Paarse Strandlopers worden verdreven naar bovenop de dam. Bijna te laat krijg ik in de gaten dat als ik op ooghoogte met deze vogeltjes zit en de golven om hun poten spoelen... Nét op tijd weet ik de camera te redden van een zout bad...






Vandaag voerde de vogelvrije dag (onder andere) naar de Lepelaars. Een kolonie huist in de bomen langs de A200, waar ze (naar verluidt) de nesten van de blauwe reigers hebben gekaapt. Dit paartje is het helemaal eens; ze kroelen wat af met die lange snavels.






Hetzelfde stelletje. Je kunt zo goed zien waarom ze Lepelaar heten; spoonbill in het Engels.





Onhandig scharrelen de Lepelaars door de bomen, op zoek naar losse takken om hun nest mee te bouwen en te verstevigen. Het blijft een bijzonder gezicht!


vrijdag 17 maart 2017

Even iets moois nr. 277 - Lentekriebels!

Het was een week waarin we afscheid namen van de winter. Ik vind dat altijd weer jammer, en ik lijk daarmee een eenling. Maar goed, het voorjaar heeft allerlei prachtigs in petto, dus we genieten graag van alles wat de natuur ons nu weer biedt.





Sneeuwklokjes! Ze zijn er in soorten en maten. Deze foto toont wazig en zacht omdat ik door en langs andere sneeuwklokjes heen fotografeer.





Een Krokus, ook altijd een geliefd foto-onderwerp. Bewust maak ik veel onscherpte en zorg voor een andere krokus in de achtergrond.





De Ooievaars zijn grotendeels terug uit Afrika, áls ze al weggeweest zijn. Dit stel heeft elkaar weer gevonden. Manlief komt met een prachtig kado voor zijn vrouwtje: stoffering voor het huis!





Ik denk dat we over twee maanden jonge ooievaartjes zien!





De paartijd van de Heikikker is vroeg in het voorjaar. Natuurfotografen houden dat scherp in de gaten, want hooguit twee weken lang kleuren de mannetjes dan grijs- tot felblauw!





 Zo'n blauwe kikker is buitengewoon fotogeniek, maar een foto ervan is nog een hele opgaaf. Ik ben dan ook erg blij met dit plaatje.





In de polders vertoeven nog grote groepen Kolganzen. Het is niet de bedoeling dat die hier de zomer overblijven, maar aanstalten om te vertrekken lijken ze nog niet te maken.





Jawel, al helemaal op kleur: de Tureluurs beginnen weer langzaamaan onze polders binnen te stromen. De voorhoede heeft onze lage landen al bereikt, terwijl de hoofdmacht naderbij komt.

dinsdag 7 maart 2017

Even iets moois nr. 276 - Een tropische verrassing

Afgelopen vogelvrije vrijdag bezocht ik weer eens de groep Flamingo's die daar elke winter bivakkeert. Altijd stonden ze te ver weg voor een foto, maar omdat er nu werd gebaggerd was de hele groep een paar honderd meter opgeschoven. En zo kwamen ze binnen het bereik van mijn telelensje...





Er werd dus gebaggerd...






Het is een gemengde groep. De lichtroze is de Gewone of Roze Flamingo; de kleinere is veel kleuriger en heet Chileense Flamingo. Die heeft ook een veel grotere zwarte punt aan de snavel.




Dit zijn dus Chileense; de voorste een juveniel.





Hier beide soorten. Het kleurverschil is goed te zien.





Als de hele groep op de wieken gaat weet je even niet wat je ziet. Bij vijf graden lijk je toch verzeild op een of ander tropisch eiland....





Het lijkt allemaal heel uitzonderlijk, maar dat is het eigenlijk niet. Dit is de meest noordelijk broedende populatie Flamingo's en die huist 's zomers op de grens bij Groenlo, het Zwillbrocker Venn. 's Winters trekken ze daar weg en blijven ze hangen in het brakke water van de Grevelingen. Er is daar een overvloed aan voedsel en het zal niet dicht vriezen.





Bij alarm worden de nekken gestrekt en klinkt een ongerust geknor...



Afijn, met een kleine 700 foto's op het kaartje werd het een hele klus om de mooiste eruit te pikken...

zaterdag 25 februari 2017

Even iets moois nr. 275 - van Futen en Klauwieren

De vogelvrije vrijdag voerde ons naar Noord-Holland. Gedachte was iets vast te leggen van de futenbalts, vervolgens op audiëntie te gaan bij de Bruine Klauwier en dan nog even te kijken of de Wisent zich zou willen laten zien. Dan heb je in één keer het allermooiste dat Noord-Holland heeft te bieden...





Tja, de balts van de Fuut. Een wonderbaarlijk schouwspel van elkaar verkennen, bezien of het klikt, een stapje verder, lieve dingetjes doen en later samen een nest bouwen. De baltsperiode is nog maar net begonnen; het hoogtepunt moet nog komen.





In Futenland woedt eigenlijk een soort verkiezingsstrijd. En net als in ons eigen land kan dat zomaar discussie opleveren. Wie is de beste? Wie heeft de grootste? Wie belooft het meeste? Wie kijkt en lijkt het eerlijkst? Net als in de Nederlandse politiek bestaat er alle ruimte voor een eigen mening. De argumenten worden op beschaafde wijze met elkaar gewisseld, waarbij wederzijds respect de norm is. Dat er niet op de man gespeeld wordt is natuurlijk vanzelfsprekend. Kortom: de verkiezingen in Futenland zijn niet anders dan een afspiegeling van de tijd waarin we als land nu zelf verkeren.





Hier zijn we getuige van eerste ontmoeting. Je ziet hoe ze elkaar schattend opnemen. Verdedigt hij straks het nest met zijn leven? Zal ze lief zijn voor de kinderen? Hij is een knapperd, maar zal hij me trouw blijven? Is ze straks, na maanden van broeden en opvoeden, nog even mooi? Niets menselijks is de Fuut vreemd, eigenlijk.





Op de achtergrond ligt een woonboot waar de zon op staat. Het geeft een fraaie kleuring aan het water.
 




De zon schijnt op de plas en ik heb er geen enkel vertrouwen in dat het harde licht een acceptabele foto gaat opleveren. Maar dit lijken dan toch wel kleuren die Rembrandt zou hebben gewaardeerd.





Aha, een mooi cadeau voor het meisje. Alle middelen worden in de strijd gegooid om maar een goede indruk te maken.





Dit lijkt al aardig te klikken.





Het zijn maar momentopnamen en de paartjes zijn nog niet definitief gevormd. Meermalen zag ik de (op het oog) geliefden binnen enkele minuten naar een ander lonken.





Jaja, hij doet zijn best. Dit is het 'admiraal zeilen' waarmee de toekomstige partner wordt geimponeerd. Een heel bijzonder gezicht dat ik graag nog een keer beter (veel beter!) zou willen vastleggen.





Toen togen we verder, op zoek naar een vogel die heel vogelend Nederland in zijn greep heeft: de Bruine Klauwier. Het beestje is (zover ik weet) nooit eerder in Nederland gesignaleerd en zijn plotse aanwezigheid in een stadspark zorgt voor grote commotie. Drie uur lang wachten we, drentelend en zoekend in het struweel, met nog een paar handenvol fotografen. De lokale bevolking informeert af en toe nieuwsgierig wat we aan het doen zijn.
De Bruine Klauwier woont ver oostelijk van ons; denk aan Siberië en omstreken. Hij zal dus wel spoedig vertrokken zijn.


En die wisenten? We moeten er heeeel dichtbij zijn geweest, maar het was al dermate laat dat we de zoektocht niet voltooiden. Er komt vast nog eens een gelegenheid.




vrijdag 17 februari 2017

Even iets moois nr. 274 - dagje vogelhut (2)

Vandaag op zoek gegaan naar de Europese Kanarie; die ook gevonden maar te ver voor een foto. Ook even op audiëntie bij een groep Pestvogels, maar het was inmiddels half vijf en dat leverde geen acceptabele foto's op. Dan nog maar wat van de vorige maand, een dagje in de vogelhut HBN nr. 7.




Niet zo moeilijk: de Koolmees. Zomer en winter fraai in de kleuren.





De gewone Vink. Mooi zo in de sneeuw.





De Glanskop. Een klein en uiterst beweeglijk bosvogeltje. Er bestaat ook een matkop en die ziet er op het oog exact hetzelfde uit. Gelukkig is hun roepje anders.





Aanwezig in elke tuin en zijn zang begint nu al: de Heggenmus.





De Kuifmees, een van de lolligste bosvogeltjes om te zien. Klein en snel zijn ze. Hij staat er mooi op met die harmonieuze achtergrond.





Dat zul je niet meemaken: een dagje in een vogelhut zonder de Grote Bonte Specht. Hoewel de middag al gevorderd was gaf hij toch nog even acte de présence.





De Boomklever. Vrij lastig te fotograferen omdat hij (wat mij betreft) maar één karakteristieke stand heeft: kop omlaag en nek in de bijna hernia stand. En soms wil die gewoon niet! Maar dit plaatje is toch wel errug fraai!



maandag 13 februari 2017

Even iets moois nr. 273 - Wintergasten

De afgelopen vogelvrije vrijdagen op jacht gegaan naar typische wintervogels. Erg koud gehad zo af en toe, maar de oogst maakte dat meer, veel meer dan goed. Van sommige plaatjes word ik warm, telkens als ik er naar kijk...





Aha, de Koperwiek. In een eerdere aflevering mopperde ik op een gebrek aan medewerking van deze fraaie lijster, maar deze deed even echt zijn best.





Een Waterral. Hij leidt een tamelijk geheimzinnig bestaan in het riet. In het voorjaar kun je van daaruit zijn kenmerkende gekrijs horen. 's Winters, wanneer ook het water tussen het riet is bevroren, verlaat hij zijn biotoop voor korte voedseltochtjes over het ijs. De winter is dan ook hét seizoen voor een aardig plaatje van deze verborgen levende vogel.





Uren speurden we de rietkragen af; twee vonden we er: Roerdompen. Deze liet zich van zeer nabij zien en vastleggen, zomaar langs de berm van een wegje met aardig wat verkeer. Altijd een feest, een ontmoeting met deze mysterieuze gast. En net als de waterral komt hij uit zijn dekking wanneer zijn woonomgeving bevroren is geraakt.





Hier een echte wintergast: de Kramsvogel. Vroeg in de winter hoorde en zag ik grote golven het land binnenkomen, die daarna vrij geruisloos ook weer verdwenen naar hun arctische thuislanden. Er zijn er nog wel, onder andere deze in eigen tuin.





In het land vertoeven momenteel enkele groepen Pestvogels. Meestal bezoeken ze jaarlijks ons land (als het tenminste te koud is in het noorden van Scandinavië en in Siberië) en ik was nu vastbesloten ze van dichtbij vast te leggen. Als extra uitdaging vond ik dat ik met een foto moest thuiskomen van een bes-etende vogel.





Schuw zijn ze niet. Kennelijk zijn ze niet zo gewend aan mensen, dus als je rustig doet zijn ze tot op enkele meters te benaderen. Hun gedrag is prettig voorspelbaar: ze hangen wat rond in een boom en dalen dan plots als groep af naar de bessenstruiken. Met een bakkes vol vliegen ze weer de boom in om het daar op het gemak op te peuzelen. Dat herhaalt zich ongeveer elke 20 minuten.





Bohemian Waxwing heet hij in het Engels. Da's een veel mooiere naam dan Pestvogel. Hij dankt die naam aan het feit dat hij hier alleen 's winters is en kennelijk was dat ook het jaargetij dat vroeger de pest kon uitbreken. Los van de naam: de Pestvogel is van een zeldzame schoonheid.





Als een ouwe nurkse vent zit een Blauwe Reiger in een boom, het ijs aan zijn snavel. Van hem mag het voorjaar worden...