maandag 15 mei 2017

Even iets moois nr. 282 - Terug naar de kust...

Afgelopen weekend vertoefden we in Zeeland met de caravan. Dat bracht regen, zon, wind en mooie foto's.





Leuk, een Oeverloper, gezien vanuit de hut in Wissenkerke. Die kijkt uit op de Koudekerkse inlaag, een van de vele inlagen die Zeeland rijk is.





Tja, en waarom die dan Oeverloper heet?





Op de Brouwersdam staat een tweetal Zilvermeeuwen. Ik vind die kille blik altijd wat griezelig.





Kijk nou, dat is leuk! Een Bontbekpleviertje! Ik moest wel een paar honderd meter oprijden met dit vogeltje, dat zich in grote haast over de Brouwersdam spoedde. Eindelijk hield hij halt en mocht ik een portretje maken.





Nóg een leuke ontmoeting: een groep Drieteenstrandlopers staat (de meeste dan) te pitten op de dam. Slapen doen ze met de ogen open, maar deze lijkt op de uitkijk te staan. Ik verwachtte ze hier helemaal niet; het zijn wintergasten die rond deze tijd al hun arctische broedgebieden hadden moeten opzoeken. Blijven ze hier nog langer, dan zien we 's zomers een steenrode kleur op hun borst verschijnen. Ik hou het in de gaten!





Nóg een wintergast: de Steenloper. Maar daarvan blijft er altijd wel een aantal hangen in ons land. Deze zijn inmiddels geruid naar hun zomerpak.





Wel, uiteindelijk viel ook op de Brouwersdam de avond. Spelende kinderen vormen een leuk contrast tegen de lichtere lucht.



zaterdag 6 mei 2017

Even iets moois nr. 281 - Van vos tot kwikstaart

Ik had het gevoel dat ik - met enige urgentie - nog heel wat moest inhalen. Dat heb ik dan ook maar geprobeerd...





Ontmoeting met de Vos in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Ik maakte de gelukkig keus om niet de 150-600 mee te sjouwen, maar de snellere en scherpere 80-200. Anders had ik nooit dit plaatje kunnen maken.






De Vos is natuurlijk helemaal vertrouwd met mensen en daar maakte ik gebruik van. Hier lag ik plat op de grond voor een mooie onscherpe voor- en achtergrond.





Eveneens te vinden in de AWD: het Duinviooltje. Onooglijk in het voorbij lopen, maar wonderschoon van dichtbij.






Veel Futen hebben al jongen, die graag meevaren op de rug van vader of moeder.





Meer dan prachtig: de Kluut.





Nee, deze Tureluur is niet aan het vertrekken; na uitgebreid badderen wappert hij zijn veren droog.





Het was me nog niet eerder gelukt om een echt goeie foto te maken van de Gele Kwikstaart op tulpen. Deze keer, in de Noordoostpolder, ging het aardig.





Gele Kwikken foerageren graag op tulpen. Er zitten altijd vliegjes op de bloemen en die lusten ze graag.





 Het is de kunst om ten eerste dicht genoeg bij te komen; ten tweede ze op de gewenste kleur te betrappen. Om eerlijk te zijn: ik had ze liever op gele tulpen, dus volgend jaar....





De bekende, misschien zelfs beroemde Lepelaarkolonie in Haarlem. Hier zit de ouder te dutten terwijl de jongen steeds ongeduldiger wachten op eten dat de andere ouder aan het halen is.





Op een zeker moment kreeg ik het gevoel dat iemand naar me keek...





Geen spectaculaire foto, maar dat kan ook niet. De Tuinfluiter valt in de categorie KBV (klein bruin vogeltje) en laat zich ook nog eens liever niet zien. Maar zijn gezang is nu overal te horen!


woensdag 3 mei 2017

Even iets moois nr. 280 - een gevarieerd rondje Noord-Holland

Alweer even geleden, de laatste blog. Door omstandigheden kon er niet worden gefotografeerd, maar deze week ging ik helemaal los...





We waren net op tijd voor de bollenvelden. Een deel van de tulpen was al getopt, maar gelukkig was er nog veel moois te zien.




Zoals deze fraai gekleurde tulp in een veld van al net zo fraai gekleurde soortgenoten.





Ik experimenteer wat met scherp/onscherp en krijg leuke effecten.





Veel Hollandser krijg je het niet: tulips en windmill... Kan zo naar het Chinees toeristenbureau.





Dezer dagen bloeit de wilde Kievitsbloem. Ik ga er een keer speciaal voor vroeg uit de veren, zodat ik nog iets kan zien van de dauw. Met een zon die net boven de horizon uit komt schittert elk druppeltje als een diamantje.





Ik wil nog één poging wagen om de Blauwborst mooi op de foto te krijgen. Dat is lastiger dan een paar weken terug: de paartjes zijn gevormd en het enthousiaste gezang is grotendeels gestopt. En terwijl ik na 5 kwartier zoeken en speuren ergens aan het riet sta te wachten op niets, duikt plots een Blauwborst vlak voor me op en laat zich minstens een halve minuut uitgebreid bewonderen... Prachtig, nietwaar?





Een mannetje Rietgors op een (hoe kan het ook anders) rietpluim.





Toch wel een van de meest elegante vogels die we hebben: de Kluut. Ik wacht een uurtje of er een paring komt, maar dat gebeurt niet.





Een Tureluur staart bedachtzaam over het water.





Hola... Ineens wandelt er een donkergrijze steltloper mijn beeld binnen, die ik niet had zien aankomen. De ontmoeting is zo onverwacht dat ik even moet nadenken wat ik zie. Jawel: de Zwarte Ruiter! Hij is niet meer in winter- en ook nog niet volledig in zomerkleed. Eclips noemen we dat.





 De Kluut. Een markante verschijning in wit en zwart, met een gebogen snavel en blauwgrijze poten.





Een Haas eet wat grasjes, alert rond kijkend.





Een boze Grutto landt achter de auto. Hij heeft zojuist een jong zien verdwijnen in het hoge gras langs de weg en hij probeert 'm nu terug te halen. Maar dan moet wel die auto weg...





De andere ouder staat wat verderop, luidkeels schreeuwend. Die blijft op de jongen passen die daar rondscharrelen.


vrijdag 31 maart 2017

Even iets moois nr. 279 - verre vogels

De vogelvrije vrijdag was bestemd om mooie rietvogels te fotograferen. Rietgors, Rietzanger, misschien Snor, maar vooral de Blauwborst. Op naar de Groene Jonker. Of het door de wind kwam weet ik niet, maar het lukte allemaal niet zo....





De Rietzanger wil niet poseren. Met enige moeite weet mijn lensje 'm wel te vangen tussen de wuivende stengels.






Ergens tussen het riet zit ma Canadese gans op eieren. Pa houdt de wacht en jaagt alles weg wat maar enigszins in de buurt komt.





Een Tafeleend vliegt op en scheurt langs.





Blauwborst? Jawel, er zijn er meer dan ik ooit bij elkaar heb gehoord en gezien. Maar ze blijven allemaal erg ver weg. Jammer, hoewel ik eigenlijk ook best hou van een beetje een 'ver' plaatje. Ik zet 'm ook op internet, kijken of de goegemeente hiervan houdt...





Ha, hier ben ik wel een beetje trots op. Niet zozeer op de foto zelve, maar ik ontdekte deze Zwartkopmeeuwen in het langsrijden op een weiland waar wel honderden kokmeeuwen zitten. En die hebben ook een donkere kop. Knap van mezelf!





Mevrouw Torenvalk. Er staat nogal een fors windje; ze maakt zich helemaal klein en zet zich schrap, en met haar staart houdt ze zich in evenwicht.





Ook de Grutto laat zich slechts van een afstandje bewonderen. Hopelijk komt er gauw een herkansing.

vrijdag 24 maart 2017

Even iets moois nr. 278 - van boom en dam

Eerst nog wat foto's van begin deze maand, die ik nog niet eerder heb laten zien. 





 Een Torenvalk in een doornige struik; misschien een meidoorn?





Diezelfde Torenvalk (of toch een andere?) speurt het talud van een dijk af, op zoek naar muizen. Omdat er een straffe wind staat hoeft hij zijn vleugels in het geheel niet te bewegen.





Een Knobbelzwaan gaat zich zitten poetsen, vlak voor me.





Op de Brouwersdam foerageert een groepje Paarse Strandlopers. Eerst maar eens observeren of ze een bepaalde kant uit lopen. Dan een meter of 50 ervoor gaan zitten en hopen dat ze dichterbij komen scharrelen. Vaak lukt dat wel.





Een tweede groepje Paarse Strandlopers zoekt eten nét over de rand van de dam. Zodoende zien ze mij niet wanneer ik naar beneden loop en op mijn knieën ga zitten wachten of ze naar boven willen komen.





Ik word geholpen door de vloed die opkomt. De Paarse Strandlopers worden verdreven naar bovenop de dam. Bijna te laat krijg ik in de gaten dat als ik op ooghoogte met deze vogeltjes zit en de golven om hun poten spoelen... Nét op tijd weet ik de camera te redden van een zout bad...






Vandaag voerde de vogelvrije dag (onder andere) naar de Lepelaars. Een kolonie huist in de bomen langs de A200, waar ze (naar verluidt) de nesten van de blauwe reigers hebben gekaapt. Dit paartje is het helemaal eens; ze kroelen wat af met die lange snavels.






Hetzelfde stelletje. Je kunt zo goed zien waarom ze Lepelaar heten; spoonbill in het Engels.





Onhandig scharrelen de Lepelaars door de bomen, op zoek naar losse takken om hun nest mee te bouwen en te verstevigen. Het blijft een bijzonder gezicht!


vrijdag 17 maart 2017

Even iets moois nr. 277 - Lentekriebels!

Het was een week waarin we afscheid namen van de winter. Ik vind dat altijd weer jammer, en ik lijk daarmee een eenling. Maar goed, het voorjaar heeft allerlei prachtigs in petto, dus we genieten graag van alles wat de natuur ons nu weer biedt.





Sneeuwklokjes! Ze zijn er in soorten en maten. Deze foto toont wazig en zacht omdat ik door en langs andere sneeuwklokjes heen fotografeer.





Een Krokus, ook altijd een geliefd foto-onderwerp. Bewust maak ik veel onscherpte en zorg voor een andere krokus in de achtergrond.





De Ooievaars zijn grotendeels terug uit Afrika, áls ze al weggeweest zijn. Dit stel heeft elkaar weer gevonden. Manlief komt met een prachtig kado voor zijn vrouwtje: stoffering voor het huis!





Ik denk dat we over twee maanden jonge ooievaartjes zien!





De paartijd van de Heikikker is vroeg in het voorjaar. Natuurfotografen houden dat scherp in de gaten, want hooguit twee weken lang kleuren de mannetjes dan grijs- tot felblauw!





 Zo'n blauwe kikker is buitengewoon fotogeniek, maar een foto ervan is nog een hele opgaaf. Ik ben dan ook erg blij met dit plaatje.





In de polders vertoeven nog grote groepen Kolganzen. Het is niet de bedoeling dat die hier de zomer overblijven, maar aanstalten om te vertrekken lijken ze nog niet te maken.





Jawel, al helemaal op kleur: de Tureluurs beginnen weer langzaamaan onze polders binnen te stromen. De voorhoede heeft onze lage landen al bereikt, terwijl de hoofdmacht naderbij komt.