Even iets moois nr. 625 - Jonkies

Ik maakte deze maand al duizenden onwerkelijk mooie foto's, eigenlijk te veel schoonheid om zomaar een selectie van te maken. Ik doe toch maar een poging en begin met jonge vogeltjes in allerlei biotopen.

Een jonge Kauw. Ze moeten leren wat eetbaar is en wat niet en daarom proberen ze alles wat voor hun snavel komt. Deze dot pluis zal niet op het menu komen, schat ik.

Sociale vogels, die Spreeuwen. Ook de jongen zie je momenteel in grote groepen rondtrekken en onderling druk communiceren.

Een jonge Boerenzwaluw. Ik observeer hem vanuit de auto en wacht tot er een ouder komt om hem te voeren. Maar na een kwartier rijdt er een andere auto langs en floep... weg is-ie. Jammer.

Schattig, die jonge Knobbelzwanen. Ik tel er maar vier en snap niet goed waarom het er zo weinig zijn. Misschien een paar in de sloot met de andere ouder?

Ik probeer dat een beetje in de gaten te houden en daarom denk ik dat dit het laatste van de vele nesten is dat onlangs is uitgekomen. Moeder Fuut vaart het hele kroost - al in pyjama - de Vecht rond terwijl vader op visvangst gaat.

Jawel, vader had beet. Je ziet vaak dat een van de jongen het gretigst is. Die stapt van moeders rug af en neemt de meeste visjes in ontvangst. Hij zal ook het snelst zelfstandig zijn, neem ik dan aan.

Kijk, een juveniele Heggenmus zoekt een plekje zonder kroos om een badje te nemen.

En dat is precies wat deze jonge Zanglijster ook wil.

Oei, nu geraak ik toch in ernstige verlegenheid. Ik dacht eerst - vanwege dat witte vleugelstreepje - te maken te hebben met een juveniele Bonte Vliegenvanger, maar die bijna oranje borst suggereert meer een Gekraagde Roodstaart. Dus mocht u uitsluitsel kunnen geven: graag!

Hier is dan weer geen twijfel mogelijk: een jonge Kuifmees. Zijn kuifje is nog in het puberstadium maar onmiskenbaar aanwezig.

Een jonge Pimpelmees; wat pluizig nog, maar al aardig op kleur. Van de mezen haalt zo'n 80% de volwassenheid niet. Ze vallen ten prooi aan katten, roofvogels en ander ongerief.

Een van de grappigste jonkies is toch wel die van de Roodborst. In eerste instantie zwaar gespikkeld en dan zie je na een paar weken de eerste oranje veertjes op de borst verschijnen.

Dit is dan toch wel het snoepje van de maand: een nog niet helemaal uitgekleurde man Kruisbek! Vooral volwassen mannen zijn een schoonheid om te zien met hun koraalrode kleur, maar deze mag er toch ook beslist wezen. Zijn snavel is helemaal aangepast aan zijn eetgewoonte: het opdiepen van zaden uit de kegels van naaldbomen.

En als afsluiter onze kleinste futensoort: de Dodaars. De jonkies zijn schatjes om te zien en hoe klein ze ook zijn, ze proberen al dapper mee te duiken. Maar een lekker hapje van pa laten ze zich nog goed smaken.

Even iets moois nr. 589 - Lepelaren en ander moois

Afgelopen week een bezoek gebracht aan de Oostvaardersplassen, maar ook mooie plaatjes gevonden in en rond het dorp.

Wie houdt van bewegende beelden (en dat is in dit geval best aan te raden,) kijk op https://youtu.be/wFa9n00xoaM

Zat ineens binnen: de Blauwvleugelsprinkhaan. Zijn ietwat nurkse uiterlijk staat in schril contrast met het grappige gedrag. Vooral het poetsen van de sprieten is een komisch gezicht. En die blauwe vleugels zie je alleen als hij tijdens het 'vliegen' zijn vleugels spreidt.

Mooi, zo'n Bruinrode Heidelibel. Zomaar in de tuin. Hij negeert de takken die ik speciaal voor hem heb geplaatst en gaat zitten op het verroeste handvat van een kruiwagen.

O, dat is dan toch weer erg mooi: de Kleine Roodoogjuffer. Zeer algemeen, maar ik zie ze lang niet elk jaar.

Diezelfde juffer, maar nu met partner, druk bezig eitjes af te zetten op planten in een bijna dichtgeslibde sloot.

Veel jonge vogels zijn absolute mormels in hun puberteit. De ouders doen echt veel moeite om ze zelfstandig te laten functioneren, maar ze laten zich nog maar graag het voedsel aanreiken. Hotel mama, ook in het dierenrijk.

Nou zeg, een groep Casarca's verschijnt in de plas. Dat is een eendensoort uit het verre zuid-oosten Europa, maar hier te lande zien we exemplaren die zijn ontsnapt uit volières of zo. Een escape zogezegd. Zijn roep, in vlucht, doet denken aan een verre ezel.

Jammer dat het voeren steeds net achter een rietstengel plaats vindt; dit is een juveniele Kleine Karekiet.

Ook een jonkie en nu al mooi: de Gekraagde Roodstaart. Hij moet nog ruien naar de grote mensen kledij, maar zijn roodbruine staart is al aanwezig.

Weet zich nu al goed te verschuilen: een jonge Rietzanger.

Boomblauwtje natuurlijk. Beetje saai gekleurd, zonder gekleurde vlekjes en vakjes als bij sommige andere blauwtjes. Met op de foto een honingbij als bonus.

Even iets moois nr. 473 - Duin en bollen

Afgelopen vrijdag begaf ik mij met een collega in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Doel was zoveel mogelijk vogelsoorten te horen (minimaal 30) en in ieder geval de Blauwborst en de Gekraagde Roodstaart in de lens te krijgen. Toen we halverwege de middag naar huis gingen stond de teller op 47 soorten! Daaronder de oorverdovend zingende doch onzichtbare nachtegalen. De plaatjes kwamen dit keer op de tweede plaats, dus even zien of dat nog iets geworden is. Het was eigenlijk meer 'kijken met je oren...'

Lang moesten we zoeken naar de Blauwborst. Dat komt omdat ze niet doorlopend zingen. Ze doen een riedeltje, soms twee, en dan zijn ze zomaar 20 minuten stil. Tja, vind 'm dan maar eens. Foto is trouwens van eerder deze week, in polder Groot Mijdrecht.

De Gekraagde Roodstaart. Ik moest even nadenken toen ik hem hoorde zingen: is tie dat nou of is tem dat nou niet... Altijd weer wennen wanneer de zomervogels terugkeren. Prutfoto overigens, want je ziet hem alleen van onderen, maar neem van mij aan: het is een prachtvogel!

Net deze week teruggekeerd: de Fitis. Zijn melancholieke wijsje is op veel plekken te horen.

Normaal een vrij introvert vogeltje, maar tijdens het voorjaar doet-ie zijn best iedereen te overschreeuwen. Kenmerkend zijn de baltsvluchten: vanuit een boomtop stijgt hij een meter of tien op, om zich dan luidkeels zingend - als lijkt het aan een parachuutje - neer te laten zweven naar een volgende boomtop.

Aha, die had ik wat eerder verwacht maar pas nu zie ik de eerste: de Zwartkop. En omdat het een vrouwtje is zien we geen zwart, maar een bruin petje. Leuk!

Zeg je Waterleidingduinen, dan zeg je Damhert. Eentje dan, maar verder heb ik ze links (en rechts) laten liggen.

In de Waterleidingduinen wonen zo'n 60.000 Zandhagedissen, denkt men. Het was al jaren geleden dat ik er een zag, maar nu dan weer eentje, een mannetje.

Op zaterdag reden we naar de Noordoostpolder, even zien of de bollen er al uit zijn. Nou, lang niet allemaal, maar toch genoeg voor kleurige velden. Zo'n rij kale bomen, ik vind dat altijd erg fotogeniek.

Hollandser wordt het niet: tulpen en molens. Hoewel ik liever een paar van die mooie 18e eeuwse bovenkruiers zou zien...

Hoeveel kleur wil je hebben? Er is in de polder een route uitgezet die we voor een deel reden. Aanrader voor komend weekend! Neem wel je woordenboekjes Spaans en Japans mee, want dat is daar momenteel de voertaal...

Even iets moois nr. 359 - Vecht en duinen

Foto's die ik afgelopen week maakte. Een paar hier langs de Vecht en de rest van een vogelvrije dag die leidde naar de Amsterdamse Waterleidingduinen.

In de Vecht zitten veel futenparen, maar dat levert niet een lawine aan jonge Fuutjes op. Van de drie paartjes die ik vond tussen Nieuwersluis en Loenen, waren er twee kinderloos. Het derde had maar één jong. Die wordt dan wel ernstig verwend zoals we hier zien: pa komt aan met een forse vis die met één hap slik naar binnen gaat. Zie je trouwens dat rode hartje op de kop van de kleine?

Al wekenlang houd ik een broedende Knobbelzwaan in de gaten, want uit ervaring weet ik: je krijgt precies één dag de kans om moeder met kinderen aan land te zien. Gelukkig trof ik het dit jaar, met een plaatje van deze schattige donsjes.

 De Amsterdamse Waterleidingduinen dus. We nemen deze keer de zuidelijke ingang bij De Zilk; daar zitten altijd veel nachtegalen. Mijn doel is die op de foto te krijgen. En nachtegalen horen we zat, vaak meerdere tegelijk. Maar ze brengen hun luide trillers liefst ten gehore vanuit dicht struikgewas. Een foto bleek niet haalbaar, helaas...

Ik bestudeer een minuut of 10 het patroon van de enthousiast zingende Boompieper en zie dat hij een vaste route heeft van een boomtop naar een takje in het struikgewas. Telkens als hij naar de boomtop vliegt, sluip ik een paar meter naar zijn vaste lage takje. Hoewel hij bij elke terugkeer telkens iets verbaasder kijkt accepteert hij mijn nabijheid en blijft zijn lied zingen. Ik maak mijn foto.

Wie duin zegt, zegt ook Duinviooltje. Er staan er genoeg, maar ze zijn zo klein en onopvallend dat je er makkelijk op gaat staan. De macrolens onthult de fragiele schoonheid van dit bloempje.

Jawel, een van de fraaiere Nederlandse vogels: de Gekraagde Roodstaart. Die zou ik graag nog eens voor de lens krijgen met minder zon en minder afstand. Er zijn er genoeg in bos en duin, en vrij makkelijk te herkennen aan hun eenvoudige zang.

De AWD is eigenlijk een infiltratiegebied voor de waterwinning, zoals de naam al doet vermoeden. Er zijn dan ook veel vaarten en kanalen.

Beetje te ver, maar toch te leuk om niet te laten zien: de Boomleeuwerik. Ook die zijn er veel in de duinen en ik schiet altijd weer in de lach om hun omlaag gaande zang.

Tja, waar vind je ze niet: de Kneu. In dit jaargetij hebben de mannetjes een bijzonder fraai roze petje en borst en ik sta altijd weer verbaasd van hun on-definieerbare zang. Hoor ik een vogel waarvan ik de zang niet herken, dan denk ik: het zal wel een kneu zijn. Meestal is dat dan ook zo.

Ook een veel voorkomende bewoner van schrale gebieden met lage begroeiing: de Roodborsttapuit. Liever zou ik het fraai gekleurde mannetje laten zien, maar helaas wilde die niet poseren. Best schuwe vogels eigenlijk die zich lastig laten benaderen.

Weer op weg naar de auto stuiten we nog op deze Fitis. Je vindt hem overal waar struiken zijn met wat geboomte. Tussen de takken door krijg ik hem  precies in beeld.