Even iets moois nr. 600 - de Zuidpier

Zoals u weet kom ik 's winters graag op de Zuidpier in IJmuiden, de monding van het Noordzeekanaal. Altijd wat te zien, al gaat het dan hoofdzakelijk om de vogels die ik er al eerder zag en de volgende keer weer tegenkom. Maar altijd is er de mogelijkheid van een verrassing, of de kans een oude bekende op een andere manier vast te leggen. Ik bedoel eigenlijk: ik kom er graag...

Het is de dag na de storm en er is nogal wat aangespoeld op het strand. Er liggen miljoenen meshelften maar ook deze Grote Tepelhoorn.

Zo ook deze Zeeappel. Het lijkt wel een sieradendoosje of zo. Mooi hè...

Natuurlijk zijn de Drieteenstrandlopers er. In grote groepen foerageren ze langs de waterlijn en hollen ze met de golven mee. Of ze knappen even een uiltje.

Tussen de poetsende Drieteentjes staat deze grote jongen. Je denkt aan een grutto en dat is het niet helemaal. Het is een Rosse Grutto, de arctische tegenhanger van onze grutto. Is hier in de zomer niet te vinden en dus een overwinteraar of doortrekker. 

Compacter en zwaarder gebouwd dan de onze, met een licht opwippende snavel, maar met de kop in de veren zie je dat allemaal niet. U moet me maar geloven. En slapen met de ogen open, want ja er mocht eens een slechtvalk, havik of zeearend opduiken...

Het fotograferen 'op ooghoogte' is inspannend en tamelijk vies. Komt nog bij dat je eigenlijk niet moet bewegen, dus voorzichtig op één knie besluip ik de vogels. Gelukkig ben ik nog jong. Foto door Gerard Roest.

Dit is iemand met dezelfde hobby en dezelfde aanpak.

Twee Kuifaalscholvers. Ze zijn zeldzaam en dat ik er dan ineens drie aantref is best bijzonder.

We zien hier de laatste momenten van een zandspiering of misschien een botervisje...

Beetje saaie foto, maar het is wel een Parelduiker! Had ik niet vaak voor de lens maar 's winters houden ze zich langs onze kusten op; meestal wat verder op zee.

Ook grappig: een Kanoet lijkt op deze foto best veel op een drieteenstrandloper, maar is pakweg drie keer zo groot. En waar een drieteen altijd in een groep is te vinden, daar is de Kanoet meestal alleen. Hoewel, op de Wadden zijn er soms grote groepen te vinden van wel duizenden exemplaren.

In de schaduw ziet zo'n Kanoet er nogal grijzig uit.

Een groep Drieteenstrandlopers vliegt een paar rondjes en er sluiten steeds meer kleine groepjes aan. Een fotogeniek gezicht, vooral wanneer ze zwenken en hun bovenkant laten zien.

Het kan natuurlijk zijn dat ze mij even komen begroeten. We zien elkaar tenslotte elk jaar wel een keer.

Jammer dat ie wat ver weg blijft. Een Dwergmeeuw zie ik niet eens zo vaak. Mooie tekening op de vleugels.

Een vaste figurant in deze rubrieken: de Steenloper. Hij doet hier zijn naam helemaal eer aan.

Een Zeekoet wuift even terug.

Altijd een leukerdje: de Bontbekplevier. Blijft graag wat op afstand.

Kraaien en Kauwen vinden op het strand altijd wel wat van hun gading.

Een Zeester die ook de storm niet heeft overleefd.

Valt nauwelijks op, de Oeverpieper. Ook een vaste wintergast, met meestal iets van 10 tot 15 exemplaren. Denk ik, want ze laten zich moeilijk zien.

En eer ik weer thuis was rees de supermaan al boven de einder. Het was een mooie, volle dag.

Even iets moois nr. 599 - Brouwersdam en meer

Meestal meerdere keren per jaar bezoek ik de Brouwersdam. In dit geval in combinatie met het natuurpareltje Oranjezon, maar daar zag ik niet zoveel.

Om te beginnen een Ransuil. De Ransuilen zoeken elkaar op in de herfst en roesten dan gezamenlijk in één boom. Zo ook hier, in het centrum van Baarn. Het drukke parkeerterrein lijkt ze niet te hinderen, evenmin als de fotografen die gedurende de dag een kijkje komen nemen. Ik haalde zelfs de krant met mijn aanwezigheid, maar omdat dat onder werktijd was wil ik daar niet per sé de aandacht op vestigen.

Ondertussen trekken kramsvogels en Koperwieken vrij massaal ons land binnen.

Ken je hun geluid dan hoor je ze overvliegen of foerageren. Bessen van de meidoorn zijn op dit moment favoriet.

Maar goed, de Brouwersdam. Altijd wat te beleven, al was het er nu best rustig. Hier een foeragerende Wulp bij de spuisluis.

De dam is ook altijd de favoriete eetplek van kraaien en Kauwen. Graag doen ze zich tegoed aan het afval van de mobiele frietkraam. Volgens het Voedingscentrum leiden ze een ongezond bestaan, maar ze laten zich niet makkelijk terechtwijzen.

Hier bespreken ze samen de stand van de kabinetsformatie, maar de desinteresse is van hun houding af te lezen.

Wat verder weg op zee zien we een Zeekoet, een echte zeevogel.

Het spuien bezorgt de Grijze Zeehond een feestmaal.

Een groep Rotganzen waagt zich op de dam nu het wat rustiger wordt. Ze moeten drinken en zoeken dan zoet water in een plasje dat is ontstaan na de regenval van gisteren.

Zoals alle ganzen zijn ze alert en betrekkelijk schuw. Om ze te fotograferen stap ik aan de andere kant uit de auto en richt mijn lens onder de auto door op de vogels. Zo raken ze niet verstoord.

Even iets moois nr. 450 - Deining

De vrijdag bracht mij naar de Brouwersdam. De uiterst matige weersvoorspelling trotserend kon ik genieten van veel wind, water, stuivend zand, zon en heftige buien. Zeer genoten van dit alles, temeer daar er van alles aan interessants was te zien.

Heel gewoon natuurlijk, een Kokmeeuw in winterkleed. Door vanaf de grond te fotograferen lijkt hij in een zandstorm te staan. Dat was niet zo.

Nou ja, beetje klein maar best bijzonder omdat ze meestal verder uit de kust zitten: de Zeekoet. Hij duikt door zich met zijn vleugels onder water te duwen.

Eveneens in de woelige baren houdt zich een Roodkeelduiker op. Zeer bijzonder dat hij zich zo dicht onder de kust waagt; meestal heb je een telescoop nodig om ze te kunnen ontwaren. Ook opmerkelijk dat hij zich al hier vertoont, terwijl hij nog niet volledig is geruid naar het winterkleed. Het restant van zijn rode keel is nog duidelijk zichtbaar. Zodoende is het de smaakmaker van de dag.

We rijden een stukje landinwaarts, op zoek naar patrijzen. Die vinden we niet. Wel deze Kleine Zilverreiger. Vooral te zien langs onze kust, vrij zelden in het binnenland.

Een groep Wulpen peurt met de lange gebogen snavel in de grond en scharrelt zo het kostje bij elkaar.

Grote Mantelmeeuw, en hij is dan ook echt groot zoals te zien is tussen de onvolwassen zilvermeeuwen. Mooi, dat rode randje rond het oog.

Weer terug op de dam blijkt het inmiddels vloed geworden. Golven en schuim slaan hoog tegen de flanken van de dam, waardoor zijn bewoners gedwongen zijn een rustplekje te zoeken zo ongeveer op het wegdek. Handig, want zo hoef ik niet eens de auto uit om de Drieteenstrandloper te fotograferen.

Drieteenstrandlopers zijn meer dan schattige wintergasten. Hun grijs-wit flatteert ze geweldig. Je ziet ze óf hyper actief, óf slapend. Altijd met de ogen open, want het gevaar loert van overal.

Steenloper, ook al hoog op de dam. Hij lijkt een dronken pasje te maken, maar hij zet zich schrap tegen de wind.

Zeker een van mijn vogelvrienden: de Paarse Strandloper. Rustig, beetje introvert, niet schuw en met een perfecte schutkleur op basaltblokken die bekleed zijn met stenen en vastgekoekte olie.

O kijk, een Bontbekplevier. Iets groter dan een mus maar met een heel andere bouw. Leuk vogeltje dat ik graag sta opwachten wanneer ik hem aan zie komen scharrelen.

Scholeksters verlaten in de winter hun weiland of andere broedplek en concentreren zich langs de kust. Soms in grote groepen, zoals hier. Samen is gezelliger dan alleen.

Elk nadeel heb z'n voordeel. Je weet, als er mensen aan komen wandelen met een hond, dat alle vogels op de wieken gaan. Je kunt dus klaar gaan zitten met de camera schietgereed en dan is het een kwestie van op het juiste moment de knop ingedrukt houden en een beetje mazzel hebben. Mooi gezicht zo.

Even iets moois nr. 418 - IJmuiden zuidpier

Ik kom er graag 's winters, de zuidpier van IJmuiden. Met het naastgelegen strand en de lage duintjes is er altijd wat te vinden. En afgelopen vrijdag was het nagenoeg windstil. Behalve wat plichtmatig aandoende golfjes was de zee ongeveer spiegelglad. Zwaar bewolkt, dus geen last van hinderlijk hard licht of zwarte schaduwen. Dankzij deze omstandigheden me bijna een hele dag prima vermaakt op die paar strekkende kilometer.

Lunchtijd. Een sappig, vers zeesterretje gaat er dan altijd wel in.

Ja, die zuidpier. Vanaf windkracht 6 ongeveer gaat het hek dicht. Normaal gesproken kun je naar het vuurtorentje lopen op de punt. Je ziet dan de windmolenparken in de verte, en met nog meer geluk spelende bruinvissen of vissende jan van genten...

...of de Rosemarie die naar binnen dendert.

Nou nou zeg, die zie ik niet elk jaar: een Zeekoet. Onder water zoekt hij zijn prooi en hij zwemt dan zo snel en ver dat ik heel hard moet lopen om tijdig op de plek uit te komen waar ik hem weer boven verwacht.

Een bekende wintergast in verspreide aantallen: de Paarse Strandloper. Donker verenpak en rustig gedrag maken hem lastig vindbaar op de blokken met aangegroeid en aangespoeld spul. Tam; ga je op zijn route staan en hou je je rustig, dan scharrelt hij op luttele meters aan je voorbij.

Eveneens een bekende wintergast: de Oeverpieper. Broedt in Noord-Europa maar overwintert grotendeels langs onze en Engelse kusten. Nerveus en wars van aandacht. Het lukt me niet elk jaar er een foto van te maken.

Amaai, die zie je nog niet zo vaak: de Drieteenmeeuw! Te vinden langs de hele Noordzeekust, maar niet zo vaak bij ons. Mooi, zo'n pikzwarte snavel.

Als het over tam gaat, dan spant de Steenloper ongetwijfeld de kroon. Hier loopt hij tussen mij en een andere schoen door. Even later stond hij op 40 centimeter voor mijn camera. Dat zijn dan toch de grappige gebeurtenissen van zo'n dag.

U ziet een aalscholver? Mis. Het is een Kuifaalscholver; kleiner, ranker en eleganter dan zijn inheemse neef. Hij lijkt wel een aardig visje te hebben, maar even later zag ik er eentje die een hele schol naar binnen probeerde te werken.

Die zie je eigenlijk nooit in de monding van het Noordzeekanaal, maar nu dus wel. De Zwarte Zee-eend ken ik alleen van het turen door de telescoop, ver op zee. Nu een keer binnen het bereik van mijn telelensje.

Altijd weer blij dat ik er eentje zie: de Kanoet. Heel rustige vogel die tot op een meter of 10 te benaderen is. Ga je er dan rustig bij zitten dan gaat hij gewoon zijn gang en geeft je de gelegenheid om zo'n plaatje te maken. Heeft 's zomers een diep oranjerode borst, maar om dat te zien moet je toch afreizen naar arctische gebieden.

Haha, als een kind in een snoepwinkel kijkt deze Steenloper naar de berg schelpen, mosselen en zeewier. Best te begrijpen dat hij graag hier overwintert.

Op de rand van strand en water ligt een Gewone Zeehond aandacht te trekken van de aanwezige wandelaars. Ik merk dat wel vaker, bijv. op de Brouwersdam: ze zijn nieuwsgierig en contactueel. Even later glijdt hij op een klein golfje soepel naar dieper water. Hij had weer zijn verzetje en wij ook.