Even iets moois nr. 616 - Weidevogels

Het voorjaar dient zich voorzichtigjes aan. En langzaamaan vullen de polders zich weer met onze eigen broedvogels, terwijl de wintergasten zich klaarmaken voor vertrek. Zonder enige haast, dat dan weer wel.

Een vervreemdend gezicht, wanneer je zomaar in een groep grazende Brandganzen fotografeert.

Toch best wel mooi: de Holenduif. Iets kleiner dan de bekendere houtduif. Foerageert graag op het land en broedt in een boomholte.

Voor de tweede keer dit jaar tref ik een Roodhalsgans. Die hoort te overwinteren in de Donau-delta, dus ergens in de contreien van Roemenië en Bulgarije. Maar een enkeling sluit zich aan bij andere ganzen die westwaarts trekken en dan ineens heb je er eentje bij ons in de polder. Zeldzaam dus.

Alweer overtal te horen: de Tureluur. De eerste exemplaren nemen alweer hun plek in de polder in.

Een Grote Zilverreiger stapt statig over het veld. Die fladderveren achteraan heeft hij alleen in het voorjaar. Extra aantrekkelijk voor een potentiële partner.

Een Scholekster, ook weer teruggekeerd. 's Winters houden ze zich graag aan onze kusten op.

En datzelfde geldt voor onze Kievit. In behoorlijke groepen fleuren ze alweer onze polder op met hun enthousiaste iewit en acrobatische vlucht.

Ineens hoor ik vanuit het weiland de klagende roep van een Zwartkopmeeuw. Met enig speuren ontdek ik er drie tussen de kokmeeuwen. Leuk dat je hier zowel de kokmeeuw (links) als de Zwartkopmeeuw ziet. Het verschil is onmiskenbaar, dunkt me.

Ja, daar kwam ik eigenlijk voor: zijn de Grutto's gearriveerd? Jahoor, grotendeels nog in de plasdras gebiedjes aan de rand van de polder, maar een enkeling zoekt al zijn plekje voor het broedseizoen.

Deze moet nog wat bijkleuren, maar dat komt vast goed.

Oei, ernstig foute boel. Een eenzame Brandgans probeert waggelend en stuiptrekkend nog wat te eten, maar het is duidelijk dat hij getroffen is door de vogelgriep. Ik kijk er met ontzetting naar en hoop dat een lang lijden hem bespaard blijft...

Even iets moois nr.609 - Oostvaardersplassen vooral

Voor de tweede achtereenvolgende vrijdag begaf ik mij naar de Oostvaardersplassen met geen bijzondere reden. Ik had gewoon geen zin om verderweg te rijden.

Maar goed, omdat ik er toch langs kwam vanuit mijn werk ging ik even op bezoek bij de Pestvogel in Alkmaar. Die liet zich uitgebreid bewonderen.

In het noorden van Noord-Holland kwam de temperatuur niet boven de -2. Bij de haven Oude Zeug leverde dat een prachtig wintertafereel op.

Een zeer algemene vogel, door zijn gekrijs makkelijk te horen, is de Waterral. Dat hij zich buiten de dekking van het riet begeeft is echter wel uitzonderlijk. Zelden te zien, eigenlijk.

Een Buizerd zeilt langs.

In de Eempolder zit rustig een Buizerd.

Een Grote Zilverreiger op jacht.

Mevrouw Torenvalk mijmert wat voor zich uit, eveneens in de Eempolder.

Een Winterkoning op zoek naar een slokje water.

Bijzonder. Een Roodborst komt naar me toe en gaat me op 2, 3 meter aan zitten kijken.

Ik loop het pad naar de hut Schollevaar als mij het gevoel bekruipt dat ik word bespied. Aan de overkant van de sloot neemt een Heckrund mij argwanend op.

Mooi altijd, een Watersnip. Langzaam waadt hij door het ondiepe water, onderwijl met zijn lange snavel voedsel uit de bodem peurend.

Mistig plaatje van wat rommelige bomen aan een bevroren meer.

Twee Kuifeenden. De linker lijkt me een eerstejaars, de rechter een vrouw in winterkleed.

Nonnetje, drie vrouwtjes. Leuke wintergasten, broedvogel van boreale bossen. Rusteloos en schuw.

Een Grote Zilverreiger maakt zich klaar voor de landing.

Nogmaals het Nonnetje, ditmaal drie mannetjes. Oogstrelend mooi in wit, zwart en grijs. De kleinste soort zaagbek in ons land.

Even iets moois nr. 570 - Weer even opstarten

De voorbije vogelvrije vrijdagen leenden zich niet of nauwelijks om er met de camera op uit te trekken. Bovendien kreeg ik plots problemen met de software op mijn computer, dus mijn tijd ging op aan randverschijnselen en het wennen aan nieuwe handelingen en mogelijkheden. Komt nog bij dat ik weliswaar zeer content ben met de omschakeling van Canon naar Olympus, maar dat ik nog niet het vertrouwen heb dat elke druk op de knop die opname oplevert die ik voor ogen had. Eigenlijk zeg ik dat mijn tijd op ging aan futiliteiten en luxeproblemen; kon iedereen dat maar zeggen...

Kijk nou, hoog bezoek! Een Grote Zilverreiger - hij foerageert hier vaak langs het slootje - staat op het dak van het schuurtje en probeert het overzicht te behouden. Na een poetsbeurt vertrekt hij weer; we zien hem hier in de starthouding.

We lopen een rondje Lage Vuursche en de camera verleidt me tot wat experimentele instellingen (daarover hieronder meer.) Toen had ik ineens deze foto.

De camera heeft een instelling 'dramatische tonen' en die gebruik ik nogal eens om saaie kleuren in saaie landschappen sterk te overdrijven. Je krijgt dan dit soort foto's en hoewel ik deze instelling best vaak gebruik moet ik nog bedenken of ik dit nou echt mooi vind.

Om te zien wat het verschil is maakte ik hier eerst een gewone foto van een bomengroepje op de Stulpheide. Best een beetje saai.

Vervolgens draai ik aan de knoppen, selecteer het filter 'dramatische tonen' en dan ziet hetzelfde bomengroepje er ineens heel anders uit. Hmmm, dramatisch is het allemaal inderdaad wel, zeker ook met die zwarte rand erom heen.

Hier nog zoiets, maar nu met ICM (intentional camera movement) ofwel expres de camera een zwieper geven bij het maken van de foto. Het lijkt wel een afgebrand bos...

En zo experimenteren we er lustig op los. Saaie wandelingen bestaan nu in ieder geval niet meer...

Even iets moois nr. 565 - IJsvogel!

Ik maakte een rondje Oostvaardersplassen, zoals meestal een of twee keer per jaar. Ik struin dan even alle hutten langs en kijk wat zich voordoet. Soms best een end lopen; voor hut Schollevaar ben je toch 25 minuten onderweg vanaf de parkeerplaats, in een straf marstempo. Met ook nog het risico dat je niets te zien krijgt. Maar goed, ik heb over die dag niets te klagen.

Ter introductie: het hoofdonderwerp van deze blog.

Ik loop de kleine kilometer naar de Lepelaarhut en als ik daar binnenkom hoor ik op enige afstand een IJsvogel roepen. Fluks de camera uit de tas en die heb ik net in mijn handen als het beestje naar de hut vliegt en pal naast de hut in het riet landt.

En of dat niet mooi genoeg is neemt hij even later plaats op een van de takken naast de hut, daar speciaal geplaatst voor hem.

Het is best druk rond de hut. Deze Grote Zilverreiger foerageert zeer actief en succesvol. Hier gooit hij een gevangen visje op zodat die met de kop naar binnen wijst. Dan is het één keer slikken en op naar de volgende.

In het riet laten zich meerdere Waterrallen horen. En uiteindelijk zien we er eentje langs de rand van de begroeiing scharrelen. Schuw zijn ze niet, maar ze leven gewoon in het dichte riet en daar kijk je niet makkelijk in.

Inmiddels is de IJsvogel verhuisd naar de andere kant van de hut en speurt naar een visje.

Beetje bizar wel. Ik kijk door het kijkgat naar de vogel op ongeveer 3 meter en de vogel kijkt gewoon terug naar mij. Hij is het duidelijk gewend geobserveerd te worden.

Voor een kort filmpje: https://youtu.be/enb74dnF8gY

Even iets moois nr. 500 - de spiegel

Ik vergat helemaal dat dit de 500ste aflevering is en er daarom iets bijzonders van te maken. Desondanks wel bijzondere dingen gezien. Of eigenlijk: gewone dingen bijzonder vastgelegd, onder andere vanuit een fotohut. Door wat takjes en stronkjes in het water te leggen, waarachter een schaaltje met zonnepitten verstopt zit. Met een beetje geluk krijg je dan wat interactie tussen de vogels of weerspiegelingen in het water.

Zodoende dit duo Pimpelmees op een stronkje in het water.

Een IJsvogel zie ik best vaak, ik hoor ze nog vaker, maar een prettig plaatje is weer heel andere koek. Maar als u de moeite neemt om een loep te halen, dan ziet u hier toch een IJsvogeltje zitten.

Een vissende Grote Zilverreiger. Ik had hem ook helemaal vrijstaand, maar dit plaatje is 'echter.'

O zeldzaamheid der zeldzaamheden: deze Bruine Boszanger figureerde ook al in mijn blogje met mislukkingen, maar gelukkig had ik ook een foto waar het beestje best acceptabel op staat.

En waarom deze blog 'de spiegel' heet ziet u hier erg goed: twee Spiegelmezen die elkaar wantrouwend opnemen.

De Grote Bonte Specht ontbreekt natuurlijk nooit vanuit een fotohut. Maar dan nu eens niet op een stammetje, maar op een tak waaraan ik (aan de achterkant) wat vogelpindakaas had gesmeerd.

Niet alleen mezen kunnen spiegelen, getuige deze Spiegelvink.

Razendsnelle rakkertjes en ik ben blij dat ik toch een aardig plaatje wist te maken: de Glanskop.

Ook de Merel ontkomt niet aan een verdubbeling via het spiegelende water van de vijver.

Ter afsluiting een vogel die ook nimmer ontbreekt bij een fotohut: de Roodborst.