Even iets moois nr. 633 - van alles wat

Heerlijk, die herfst. Al was het op de camping wel errug fris en nat vorige week. Desondanks volop genoten van alles wat er was. Van paddenstoel tot zoogdier, van vogel tot miniem insect. Kijk maar mee.

Tja, we kunnen niet zonder de Vliegenzwam als eerste foto. Mooi, met dat lage tegenlicht. Ik ontmoette in het bos een mevrouw die vertelde dat ze ALLEEN maar zocht naar vliegenzwammen. Dat mag natuurlijk, maar dan laat je wel een hoop moois liggen zoals je hieronder kunt zien.

Recht van boven gefotografeerd: de hoed van het Hazenpootje. Wel lichtelijk aangevreten. Over een of twee dagen krult de rand van de hoed elegant om.

Ik hoorde een verbaasd kind dat zich afvroeg waar de witte stippen gebleven waren. 'Morgen gaan we nog een keer kijken,' zei moeder, 'dan zullen de stippen er vast zijn.' Beetje domme moeder natuurlijk, want om te beginnen groeien die stippen er niet op maar zijn dat de resten van het 'ei' waaruit een vliegenzwam ontstaat. Ofwel de restanten van het velum. Buiten dat is het helemaal geen vliegenzwam, maar een Oranjerode Stropharia. 

Zeer algemeen, maar - vind ik - erg fotogeniek in zo'n groepje: de Langsteelfranjehoed. Wat je kunt zien als je het weet: ik gebruik een klein lampje om een beetje licht te krijgen op deze stoeltjes. Mooi effect wel. Mocht u denken: da's een hoop werk voor een foto; dat klopt. Ik denk dat elke foto me zo'n 15 tot 20 minuten kost. Maar wel erg leuk om je zo te verliezen in een hobby.

Ondertussen schreeuwen de vogels ook weer om wat aandacht. Met Gerard ging ik naar het Leersumse Veld waar een uiterst zeldzame grijze wouw werd gezien. Die zagen wij ook, maar alleen als een oneindig ver wit stipje in een boomtop. Gelukkig werkte deze Roodborsttapuit beter mee.

Koraalzwammen zijn er in soorten, maten en kleuren. Dit is de Rechte Koraalzwam. Grappig, dat kleine paddenstoeltje er naast.

Ik zie een oninteressante witte substantie aan een stuk dood hout. Voor ik die links laat liggen toch maar even de onderkant bekijken. En zie: aan de onderzijde van deze Witwollige Dennenzwam hangen guttatiedruppels. Via speciale poriën scheidt een paddenstoel een teveel aan opgenomen vocht weer uit. Toch minder oninteressant dan ik in het voorbijlopen dacht...

Het Geel Hoorntje. Groeit in vaak grote groepen op dood hout. Ieniemienie, want maximaal 1 centimeter groot.

Ik breng een lange ochtend door in de Amsterdamse Waterleidingduinen, in de veronderstelling dat de bronst van de Damherten goed op gang is en ik misschien wel een mooi gevecht kan vastleggen. Nou, dat werd 'm niet. De grote geweien maken zich totaal niet druk en liggen her en der rustig te herkauwen of te dommelen. Ook mooi natuurlijk, maar je zou er zelf bij in slaap vallen...

Hèhè, meneer sleept zich uit zijn bed en lijkt hier wat dennennaalden te willen proeven. Bijzondere houding zo.

Natuurlijk, de Breedplaatstreephoed, maar dat zag u waarschijnlijk al. Algemeen voorkomend. Het is een schimmel uit de familie marasmiaceae. De hoed is radiair vezelig gestreept en vandaar dus de naam.

Ik experimenteer nog wat met het lampje en daar leent deze dreumes zich goed voor. Het is een Gewone Melksteelmycena, luttele centimeters hoog.

In het duin zit een Roodborst zo aandoenlijk fanatiek te zingen dat ik er een poosje bij blijf staan. Alsof het voorjaar op uitbreken staat.

Wat een grappig gezicht. De steel van deze Fopzwam volgt keurig de lijn van de stam waar hij tegenaan groeit.

We zien hier de golvende lijn van de Koningsmantel. De hoed heeft aanvankelijk een halfronde, later uitgespreide vorm. Het gele oppervlak is bedekt met bordeauxrode tot dieprode vezelschubben. Als die uit elkaar schuiven wordt de gele basiskleur zichtbaar. Dat is hier enigszins te zien.

Jawel, die moet u kennen: de Porseleinzwam. Ze staan op een afgezaagde stronk en die rol ik een kwartslag om zodat ik de onderkant van deze paddenstoel kan zien. Die is veel fotogenieker dan de bovenkant. Na de foto rol ik de hele boel weer op zijn plek.

Iedereen is natuurlijk trots op zijn huisdier. Ik ook, al is het geen allemansvriend. Sinds deze Springspin domicilie heeft gekozen in de bloempot op tafel, zijn we extra voorzichtig bij het opruimen en schoonmaken. In ruil wil hij dan wel eens een keertje poseren voor de macrolens. Niet dat hij veel tijd heeft, maar vanmiddag kreeg ik een paar minuutjes. Dankjewel, kleine vriend...

Even iets moois nr. 625 - Jonkies

Ik maakte deze maand al duizenden onwerkelijk mooie foto's, eigenlijk te veel schoonheid om zomaar een selectie van te maken. Ik doe toch maar een poging en begin met jonge vogeltjes in allerlei biotopen.

Een jonge Kauw. Ze moeten leren wat eetbaar is en wat niet en daarom proberen ze alles wat voor hun snavel komt. Deze dot pluis zal niet op het menu komen, schat ik.

Sociale vogels, die Spreeuwen. Ook de jongen zie je momenteel in grote groepen rondtrekken en onderling druk communiceren.

Een jonge Boerenzwaluw. Ik observeer hem vanuit de auto en wacht tot er een ouder komt om hem te voeren. Maar na een kwartier rijdt er een andere auto langs en floep... weg is-ie. Jammer.

Schattig, die jonge Knobbelzwanen. Ik tel er maar vier en snap niet goed waarom het er zo weinig zijn. Misschien een paar in de sloot met de andere ouder?

Ik probeer dat een beetje in de gaten te houden en daarom denk ik dat dit het laatste van de vele nesten is dat onlangs is uitgekomen. Moeder Fuut vaart het hele kroost - al in pyjama - de Vecht rond terwijl vader op visvangst gaat.

Jawel, vader had beet. Je ziet vaak dat een van de jongen het gretigst is. Die stapt van moeders rug af en neemt de meeste visjes in ontvangst. Hij zal ook het snelst zelfstandig zijn, neem ik dan aan.

Kijk, een juveniele Heggenmus zoekt een plekje zonder kroos om een badje te nemen.

En dat is precies wat deze jonge Zanglijster ook wil.

Oei, nu geraak ik toch in ernstige verlegenheid. Ik dacht eerst - vanwege dat witte vleugelstreepje - te maken te hebben met een juveniele Bonte Vliegenvanger, maar die bijna oranje borst suggereert meer een Gekraagde Roodstaart. Dus mocht u uitsluitsel kunnen geven: graag!

Hier is dan weer geen twijfel mogelijk: een jonge Kuifmees. Zijn kuifje is nog in het puberstadium maar onmiskenbaar aanwezig.

Een jonge Pimpelmees; wat pluizig nog, maar al aardig op kleur. Van de mezen haalt zo'n 80% de volwassenheid niet. Ze vallen ten prooi aan katten, roofvogels en ander ongerief.

Een van de grappigste jonkies is toch wel die van de Roodborst. In eerste instantie zwaar gespikkeld en dan zie je na een paar weken de eerste oranje veertjes op de borst verschijnen.

Dit is dan toch wel het snoepje van de maand: een nog niet helemaal uitgekleurde man Kruisbek! Vooral volwassen mannen zijn een schoonheid om te zien met hun koraalrode kleur, maar deze mag er toch ook beslist wezen. Zijn snavel is helemaal aangepast aan zijn eetgewoonte: het opdiepen van zaden uit de kegels van naaldbomen.

En als afsluiter onze kleinste futensoort: de Dodaars. De jonkies zijn schatjes om te zien en hoe klein ze ook zijn, ze proberen al dapper mee te duiken. Maar een lekker hapje van pa laten ze zich nog goed smaken.

Even iets moois nr. 613 - 's Gravelandse buitenplaatsen

Afgelopen vrijdag begaf ik mij naar 's Graveland. Daar liggen buitenplaatsen als Boekesteyn, Bantam, Gooilust en die gaan dan weer over in het Spanderswoud. Mijn doel was de vijf spechtensoorten van ons land te horen, te zien en zo mogelijk op de foto te krijgen. Nee, niet de draaihals dus. Nog voor de lunch had ik alle soorten gehoord, de drie bonte gezien en mijn foto's waren allemaal mislukt. Even zien wat wel toonbaar is.

Nou zeg, zomaar een Goudvink die kort voor me op een tak gaat zitten. Nog wel het kleurrijke mannetje. Helemaal blij mee.

Heel erg gewoon en momenteel overtal wel te horen en te zien: de Roodborst.

Ik speur een grasveld af, op zoek naar de groene specht. Die zit er niet, maar wel twee Grote Lijsters. Verre plaatjes, want ze zijn razendschuw. Zelfs op 60 meter houden ze me nauwlettend in de gaten, klaar om weg te vliegen.

De spikkels op de borst van een Grote Lijster ogen wat rommeliger dan die van de zanglijster. Hun roep is een kenmerkend rrrrrrrrrrrrrrrrr en hun zang een melancholiek wijsje. Ongeveer als van de merel, maar dan alleen de eerste helft.

Waar ik ook loop in dat gebied, nergens ben ik zonder het geluid van Appelvinken. Lastige soort; houdt zich vrijwel uitsluitend in boomtoppen op. Ik kom dan ook niet verder dan een bewijsplaatje. Een vogel die in ieders top 5 mooiste vogels hoort. Vind ik.

Dat de lente zijn intrede heeft gedaan is goed te zien aan de krokussen.

Gelukkig kun je ook een macro-opname maken met de telelens, want die alleen heb ik bij me. Zodoende hier een krokus op 800mm. 

Even iets moois nr.609 - Oostvaardersplassen vooral

Voor de tweede achtereenvolgende vrijdag begaf ik mij naar de Oostvaardersplassen met geen bijzondere reden. Ik had gewoon geen zin om verderweg te rijden.

Maar goed, omdat ik er toch langs kwam vanuit mijn werk ging ik even op bezoek bij de Pestvogel in Alkmaar. Die liet zich uitgebreid bewonderen.

In het noorden van Noord-Holland kwam de temperatuur niet boven de -2. Bij de haven Oude Zeug leverde dat een prachtig wintertafereel op.

Een zeer algemene vogel, door zijn gekrijs makkelijk te horen, is de Waterral. Dat hij zich buiten de dekking van het riet begeeft is echter wel uitzonderlijk. Zelden te zien, eigenlijk.

Een Buizerd zeilt langs.

In de Eempolder zit rustig een Buizerd.

Een Grote Zilverreiger op jacht.

Mevrouw Torenvalk mijmert wat voor zich uit, eveneens in de Eempolder.

Een Winterkoning op zoek naar een slokje water.

Bijzonder. Een Roodborst komt naar me toe en gaat me op 2, 3 meter aan zitten kijken.

Ik loop het pad naar de hut Schollevaar als mij het gevoel bekruipt dat ik word bespied. Aan de overkant van de sloot neemt een Heckrund mij argwanend op.

Mooi altijd, een Watersnip. Langzaam waadt hij door het ondiepe water, onderwijl met zijn lange snavel voedsel uit de bodem peurend.

Mistig plaatje van wat rommelige bomen aan een bevroren meer.

Twee Kuifeenden. De linker lijkt me een eerstejaars, de rechter een vrouw in winterkleed.

Nonnetje, drie vrouwtjes. Leuke wintergasten, broedvogel van boreale bossen. Rusteloos en schuw.

Een Grote Zilverreiger maakt zich klaar voor de landing.

Nogmaals het Nonnetje, ditmaal drie mannetjes. Oogstrelend mooi in wit, zwart en grijs. De kleinste soort zaagbek in ons land.