Posts tonen met het label AWD. Alle posts tonen
Posts tonen met het label AWD. Alle posts tonen

maandag 11 mei 2026

Even iets moois nr. 621 - Amsterdamse Waterleidingduinen


Weer eens het duin in. Ik nam ingang De Zilk en ik hoopte op een mooi plaatje van de braamsluiper en de gekraagde roodstaart. Dat werd 'm niet; ze bleven beide in de beschutting. Desondanks een mooie dag gehad. Kijk maar mee.





De Grasmus. Zijn eenvoudige melodietje maakt hem makkelijk herkenbaar. Af en toe vliegt hij jubelend op om op een ander takje verder te gaan.





De Roodborsttapuit, een vrouwtje. Ze is nogal ongerust dus ik vermoed dat haar nest ergens in het struweel verstopt ligt.





Een Boomleeuwerik daalt af vanuit zijn boomkruin om wat te eten te halen. Zijn zang, die klinkt alsof hij in muzieknootjes een trap afdaalt, maakt me altijd weer vrolijk.





Mooi wel, het Duinviooltje. Er staan er zat.





Boompieper. Leuk en herkenbaar is zijn baltsvlucht. Hij stijgt dan enkele tientallen meters op en laat zich met gespreide vleugels weer zakken. Alsof hij aan een parachuutje hangt.





Nog een keer de Roodborsttapuit, nu de man. Grappig effect wel, zo'n foto tegen een lege, witte lucht.





Tuurlijk, de Vink is er ook. Hij zingt hier tegen een ander zingend mannetje op, enkele tientallen meters verder. Ik blijf er een poosje geamuseerd naar luisteren.





Die moest ik opzoeken: de Bastaardzandloopkever. Zitten ze stil dan vallen ze totaal niet op; bewegen ze dan is dat gelijk met een enorme snelheid.

maandag 21 april 2025

Even iets moois nr. 580 - van duinen en bollenvelden

Vorige week had ik te weinig foto's voor een blog; deze week teveel. We worstelen ons er maar doorheen. Het wordt in ieder geval een kleurige reis.





Zoals u weet (?) werk ik in de kop van Noord-Holland. Dankzij mijn pensioen slechts twee dagen, maar toch. Ik volg zodoende wekelijks de stand van de bollenvelden. Dat ging heel hard de laatste week.





Een rijk geurend veld met Hyacinten, in de buurt van Egmond.





Ergens tussen Schagen en Anna Paulowna treffen we dit geschakeerde kleurenpalet.





Er zijn dit jaar veel pinksterbloemen en dientengevolge ook veel Oranjetipjes.





Vanuit eigen tuin zie ik een niet zo bijzonder tafereel: twee knuffelende Houtduiven. Hoewel, bij nader inzien: de rechter duif (het vrouwtje) mist een oog! We nemen wel eens de natuur als voorbeeld bij allerlei wreedheden, maar dat een duif met één oog een menswaardig bestaan kan opbouwen is voor mij toch nieuw. En bemoedigend.





Bij Burgervlotbrug ligt het natuurgebiedje Wildrijk. Dat is dezer dagen bedekt met een tapijt van wilde Hyacinten. Een heel bijzonder gezicht waarvoor fotografen zomaar afreizen naar een soortgelijk bos onder Brussel. Dus vertel maar niet verder dat ze ook in eigen land prima aan hun plaatjes kunnen komen; het is er nu nog lekker rustig.





De blauwe Hyacint is weliswaar in de meerderheid, maar daardoor springt de roze variant er temeer uit.





Tulpen zijn soms zo fel gekleurd dat bijna een zonnebril nodig is.





Vanuit de lucht krijg je weer een heel andere kijk op de bollenvelden en valt vooral de structuur op. Dit is bij Schermerhorn. Op YouTube zal ik een filmpje plaatsen van meer drone-opnames. Zoek naar het kanaal 'Stam vliegt.'





Afgelopen vrijdag maakte ik een zeer lange wandeling door de Amsterdamse Waterleidingduinen. Ik ging op zoek naar braamsluiper, gekraagde roodstaart, beflijster en nachtegaal, maar had ook oog voor de wat gewonere soorten. Zoals deze Grote Bonte Specht.





Of nóg gewoner: de Koolmees.





De AWD bieden een afwisselend landschap van kanalen, duinen, vlaktes en bos. Die variëteit staat garant voor een groot aantal vogelsoorten. Toen ik deze foto maakte meanderde het ver dragende geluid van een zingende, onzichtbare Grote Lijster door het gebied. Prachtig!





Op een uitstekende tak van een dode boom zingt een Boomleeuwerik zijn melancholieke wijsje.





Wacht even! Een Nachtegaal, en zelfs zichtbaar! Om ze te horen hoef je niet veel moeite te doen. In onze duingebieden (maar ook wel langs de grote rivieren of andere waterrijke streken met veel struikgewas) is zijn zang vanaf ongeveer nu goed aanwezig. Ze zingen zeer luid en ze gaan gerust tot in de nacht door. Zien is lastiger. Ze houden zich bij voorkeur op in dicht struikgewas en houden niet van bekijks. Dat ik een filmpje kon maken van een zingende zichtbare Nachtegaal is daarom best uitzonderlijk (zie YouTube; 'Stam vliegt'.)





Sinds een paar weken gearriveerd vanuit zuidelijker streken: de Fitis. Ziet er vrijwel hetzelfde uit als de Tjiftjaf, maar gelukkig door zijn zang goed te onderscheiden.





De vlinders zijn er ook weer sinds een paar weken. Waar dit vorig jaar nogal traag en stroef op gang kwam, daar barstte het dit voorjaar spontaan en overvloedig los. Dit is de Kleine Vuurvlinder, een algemene soort maar wel heel klein.



maandag 22 juli 2024

Even iets moois nr. 550 - Amsterdamse Waterleidingduinen

Ik had wat gebrek aan inspiratie, dus besloot ik afgelopen hete vrijdag een beetje op tijd naar de AWD te gaan en dan maar te zien wat dat me bracht. Ik hoopte in ieder geval op gekraagde roodstaart en duinparelmoervlinder. Die vond ik niet...





Omdat ik die al zo vaak zag wilde ik niet teveel tijd besteden aan de Damherten. Maar als zo'n stoere knaap dan bijna smeekt op de foto te mogen, tja, dan strijk ik met de hand over het hart...





Kijk nou, wat een dreumes. Een juveniele Roodborst scharrelt op eigen houtje door het struweel. De oranje kleur komt al een beetje door.




Mooi, de Kleine Parelmoervlinder. Jammer dat hij niet op een bloem of stengel wilde gaan zitten, dan hadden we zijn parelmoervlekken kunnen zien; die zitten op zijn onderkant.





Apart vlindertje, desondanks zeer algemeen: de Zuringspanner. Het is een dagactieve nachtvlinder uit de familie van de (u raadt het al) spanners.





Lastig te fotograferen, want nogal klein: de Kleine Vuurvlinder. Mooi in zijn fel oranje bovenkant.





Een Blinde Bij. Dat is geen bij, maar een op een bij lijkende zweefvlieg. Kom ik ook pas vanavond achter...





Had ik eigenlijk niet moeten doen. Dit is een Boomleeuwerik met een snavel vol voer voor de kinderen. Onrustig wacht hij tot ik vertrokken ben, want vogels verraden niet graag waar hun jongen verstopt zitten. Dus ik had gewoon gelijk door moeten lopen...





Een van de meer opvallende soorten: de Vuurlibel. Het kostte me heel veel tijd om deze foto te maken, want ze waren nogal vliegerig.





Altijd verdraaid lastig te benaderen, de Roodborsttapuit. Dat deze even wilde poseren verraste me dan ook wel. Een van de vogelsoorten waarmee het goed gaat.





En dit is een van zijn kinderen. Uitgevlogen, maar nog geheel afhankelijk van de ouders.





Tot slot nog een Kleine Zilverreiger. Had ik daar niet zomaar verwacht, maar omdat het duingebied deels onder water stond na de regenval van afgelopen weken, was het kennelijk toch een aantrekkelijk plekje geworden.



dinsdag 27 oktober 2020

Even iets moois nr. 409 - Damherten in de AWD

Als de herfst zich aandient begint voor de Damherten een roerige periode. Tijdens de bronst doet elke bok zijn best een kudde te verzamelen en bij elkaar te houden. Felle gevechten moeten uitmaken wie de baas is. In de Amsterdamse Waterleidingduinen kun je na elke bocht op dergelijke spektakels stuiten.





Kijk, daar is zo'n stoere vent. Hij is zich volledig bewust van zijn belangrijkheid en keurt mij dus geen blik waardig.





Moeiteloos verdrijft hij een rivaal. Dat soort ontmoetingen wordt vaak bekeken door de wandelaars in het gebied.





Ook een jongere bok slaat de verrichtingen met belangstelling gade. Als hij nog wat groter is... Of is het een kwestie van wie kijkt nou naar wie?





Een Pad steekt het pad over, door vrijwel niemand opgemerkt.





In een plooi in het landschap ligt een bok rustig te herkauwen. Een jonkie loopt achteloos speels voorbij.





Mooi, zo'n Damhert onder de takken waarvan de blaadjes naar de herfst kleuren.





Er ligt een mooie bok te zonnen. Een foto voor het zonnetje af levert een uitgebeten plaatje op, maar wanneer ik er voorbij ben gelopen krijg ik een fraai beeld. Jammer van die tak.





"Na een ochtendje knokken is het goed uitblazen. Vanmiddag nog een paar tegenstanders zien te vellen. Hier geldt het recht van de sterkste, en dat ben ik! Maar eerst even een dutje..."

zondag 26 mei 2019

Even iets moois nr. 359 - Vecht en duinen

Foto's die ik afgelopen week maakte. Een paar hier langs de Vecht en de rest van een vogelvrije dag die leidde naar de Amsterdamse Waterleidingduinen.





In de Vecht zitten veel futenparen, maar dat levert niet een lawine aan jonge Fuutjes op. Van de drie paartjes die ik vond tussen Nieuwersluis en Loenen, waren er twee kinderloos. Het derde had maar één jong. Die wordt dan wel ernstig verwend zoals we hier zien: pa komt aan met een forse vis die met één hap slik naar binnen gaat. Zie je trouwens dat rode hartje op de kop van de kleine?





Al wekenlang houd ik een broedende Knobbelzwaan in de gaten, want uit ervaring weet ik: je krijgt precies één dag de kans om moeder met kinderen aan land te zien. Gelukkig trof ik het dit jaar, met een plaatje van deze schattige donsjes.





 De Amsterdamse Waterleidingduinen dus. We nemen deze keer de zuidelijke ingang bij De Zilk; daar zitten altijd veel nachtegalen. Mijn doel is die op de foto te krijgen. En nachtegalen horen we zat, vaak meerdere tegelijk. Maar ze brengen hun luide trillers liefst ten gehore vanuit dicht struikgewas. Een foto bleek niet haalbaar, helaas...





Ik bestudeer een minuut of 10 het patroon van de enthousiast zingende Boompieper en zie dat hij een vaste route heeft van een boomtop naar een takje in het struikgewas. Telkens als hij naar de boomtop vliegt, sluip ik een paar meter naar zijn vaste lage takje. Hoewel hij bij elke terugkeer telkens iets verbaasder kijkt accepteert hij mijn nabijheid en blijft zijn lied zingen. Ik maak mijn foto.





Wie duin zegt, zegt ook Duinviooltje. Er staan er genoeg, maar ze zijn zo klein en onopvallend dat je er makkelijk op gaat staan. De macrolens onthult de fragiele schoonheid van dit bloempje.





Jawel, een van de fraaiere Nederlandse vogels: de Gekraagde Roodstaart. Die zou ik graag nog eens voor de lens krijgen met minder zon en minder afstand. Er zijn er genoeg in bos en duin, en vrij makkelijk te herkennen aan hun eenvoudige zang.





De AWD is eigenlijk een infiltratiegebied voor de waterwinning, zoals de naam al doet vermoeden. Er zijn dan ook veel vaarten en kanalen.





Beetje te ver, maar toch te leuk om niet te laten zien: de Boomleeuwerik. Ook die zijn er veel in de duinen en ik schiet altijd weer in de lach om hun omlaag gaande zang.





Tja, waar vind je ze niet: de Kneu. In dit jaargetij hebben de mannetjes een bijzonder fraai roze petje en borst en ik sta altijd weer verbaasd van hun on-definieerbare zang. Hoor ik een vogel waarvan ik de zang niet herken, dan denk ik: het zal wel een kneu zijn. Meestal is dat dan ook zo.





Ook een veel voorkomende bewoner van schrale gebieden met lage begroeiing: de Roodborsttapuit. Liever zou ik het fraai gekleurde mannetje laten zien, maar helaas wilde die niet poseren. Best schuwe vogels eigenlijk die zich lastig laten benaderen.





Weer op weg naar de auto stuiten we nog op deze Fitis. Je vindt hem overal waar struiken zijn met wat geboomte. Tussen de takken door krijg ik hem  precies in beeld.