Even iets moois nr. 436 - Salland

*** ATTENTIE MAIL-ABONNEES. De mail-faciliteit vanuit mijn blog wordt gestopt, las ik met schrik. Het is mij niet gelukt een alternatief te vinden of te bouwen, maar wie mij daarin kan helpen: graag. Maar zoals het nu ligt stoppen de mails per ongeveer juli. ***

Afgelopen week stonden we met de caravan in Hardenberg, een prettige streek met bos en andere landschappen. Het was de uitvalsbasis voor bezoekjes aan natuurgebieden in de omgeving en wandelingen vanaf de camping. Zo bezochten we het dal van de Reest en de Engbertsdijksvenen. Niet alleen de tele-, maar ook de macrolens kwam uit de tas.

U kent natuurlijk het witje en het blauwtje, maar een Groentje zie je minder vaak; mede door zijn schutkleur natuurlijk. Erg leuk om die een keer voor de lens te krijgen. Dat groen, dat is alleen maar de onderkant van de vleugels. Bovenop is hij bruin.

Het Zwartpootsoldaatje. In mijn eigen woonomgeving ken ik alleen de rood-oranje soort, dus dit is een leuke vangst.

Vanaf de camping liepen wandelroutes zo het bos in. Het bleek de tijd dat de Grote Bonte Specht druk was met het voeren van zijn jongen. Zowat om de 200 meter kwamen we wel een nest tegen. Bij sommige gingen we staan wachten tot de ouder met voer kwam.

Dat wachten viel nog niet altijd mee. Je moet je wat verdekt opstellen, anders blijft de oudervogel op afstand. Dus val je makkelijk ten prooi aan braamstruik, brandnetel of mug, die het alle voorzien hebben op sappige kuiten.

Op de Engbertsdijksvenen - een zwaar beschermd natuurgebied met levend hoogveen - komt de Veenpluis voor. Allemaal bolletjes wit pluis, een fleurig gezicht.

Een Vuurjuffer. Mooie, algemeen voorkomende soort.

Zomaar een vennetje in het bos. Het water is kraakhelder.

Een Gewone Snipvlieg. Ik had de naam niet geweten wanneer niet het onvolprezen waarneming.nl deze voor mij had gedetermineerd.

De Grote Dansvlieg, met zijn vervaarlijk gepantserde lijf.

Natuurlijk, de Blauwe Breedscheenjuffer. De verschijning is gelukkig eleganter dan de naam.

Ook leuk: de Zwartkopvuurkever. Je komt wat tegen, zo aan de rand van schrale graslanden en dicht struikgewas.

Een schoonheid, deze goudkleurige Platbuik. Omdat de zon weg was bleef hij rustig zitten en liet zich uitgebreid portretteren.

Het Reestdal staat bekend om zijn schrale graslanden en de rijke flora en fauna. Mooi gebied om gauw nog eens terug te gaan.

Even iets moois nr. 329 - Op een mooie zomerdag...

Ik wilde nog even zien of ik wat kon meepakken van de reeënbronst en daartoe moest ik eerder op de plek van bestemming zijn dan de zon. Dat lukte net niet helemaal.

Een prachtig Reebokje spoedt zich - in de eerste zonnestralen -  naar de schaduw van het bos. Dit is op de heide rond Hilversum, waar ree en mens gewend zijn elkaar tegen te komen.

Ik ben dan ook niet de enige die op zoek is naar reeën...

Paars is de heide niet en dat zal hij dit jaar ook niet meer worden. Alles is dor en bruin.

Hoewel: ik vind nog precies één klein struikje bloeiende heide. Gauw een foto, want het is misschien wel het enige van dit seizoen.

Tussen het struweel scharrelt een groepje Leeuweriken. Maar is het nu een Boom- of toch een Veldleeuwerik? Ik kan het u niet met zekerheid zeggen.

Ja, dit is wel duidelijk natuurlijk. Ik noem het altijd de lampjes van de vlakten: de Roodborsttapuit. Een heel gezinnetje hangt rond en heeft het druk met elkaar.

 Nóg zo'n lastige, vooral omdat het een juveniel is: een Boompieper, of toch een Graspieper? Gezien de plek denk ik aan de eerste.

Ik kan altijd erg genieten van Sprinkhanen. Ze zijn erg alert en volgen je met hun ogen. Maar als je heel voorzichtig bent dan staan ze toe dat je heel dichtbij komt. Misschien wel net als mensen, eigenlijk.

Ja natuurlijk; waartoe ben je op aard, Vuurjuffer zijnde? Om te zorgen voor nageslacht. Dit wordt wel een paringswiel genoemd, en zo kunnen ze getwee ook best een stukje vliegen. Apart gezicht.

Een leuk gezicht: de Spreeuwenpuber is bezig te ruien naar het pak van zijn moeder.