Even iets moois nr. 482 - De vlindertuin

Meestal eens per jaar bezoeken we een vlindertuin. Deze keer was de Passiflorahoeve plaats delict. Het voornemen was een ochtendje; we vertrokken om 15:30.

Tja, hoe romantisch wil je het hebben... Een passiebloemvlinder zit weggedoken in een struik. Ik zie de mogelijkheid van een hyper sfeervol plaatje en maak de foto.

Kunst is natuurlijk om enerzijds andere bezoekers niet te hinderen, en anderzijds gaas, etensbakjes en dergelijke mis te houden. Bovendien kijk ik altijd eerst naar de achtergrond alvorens me met het beestje zelve te bemoeien. Dat kan dan zo'n plaatje opleveren.

Een achtergrond moet altijd op enige afstand zijn van het onderwerp en liefst zo egaal mogelijk van kleur en structuur. Of juist zo fotogeniek dat het een hoofdrol krijgt in de compositie. Zoals in de bovenste foto.

En soms klopt eigenlijk het plaatje niet met wat je graag zou zien. Zoals hier, waar links een onnatuurlijk element zichtbaar is. Maar dan is het onderwerp zo mooi dat je toch een keer met de hand over het hart strijkt. Want zeg nou zelf: is het geen beauty?

De vlinderkassen bevatten diverse biotopen. Deze is voor Europese vlinders en zodoende zien we hier het Groot Geaderd Witje. In Nederland niet zo gauw, maar in bijv. Duitsland kom je ze makkelijk tegen.

In elke vlindertuin hoop ik altijd deze te treffen. Ik vind ze van een onwerkelijke schoonheid en de camera komt er haast niet van los.

Dit moet toch haast een grapje zijn van Moeder Natuur: de Glasvleugelvlinder. Hoe bestaat het dat er als het ware glazen ruitjes in de sponningen van een vlindervleugel zijn geplaatst?

De Walstropijlstaart, een nachtvlinder. Mocht u een nacht de slaap niet kunnen vatten, span dan een wit laken in de tuin, richt er een lamp op, pak een stoel en verbaas je.

De Monarchvlinder. Staat vooral bekend om zijn trekgedrag. Hij legt zomaar 4.500 km af, maar doet dat in verschillende generaties. Laten we zeggen: opa vertrekt, en uiteindelijk komt het kleinkind aan op de plaats bestemming.

U denkt: de plattegrond van Deventer en dan weet u: het Landkaartje. Genoemd naar de onderkant van zijn vleugels.

En hier zien we de bovenkant. Ook mooi. Landkaartjes vliegen in twee generaties: in mei zien we de oranjebruine variant; meer naar de zomer de zwarte. In warme jaren komt zelfs een derde generatie voor in oktober.

Even iets moois nr. 363 - Passiflorahoeve

Rond 09:00 melden we ons bij de ingang van de Passiflorahoeve, blijken we een uur te vroeg! Gelukkig mogen we ons even verpozen in de wilde bloementuin en dat is geen straf. Sterker: eigenlijk kwamen we daarvoor.

Sommigen vragen zich dan af: waar hebben ze 't zoal over, maar de ouderen onder ons weten dat wel: 't ging over kevertjes...

… en korenbloemen blauw.

Een fotogenieke plant: Komkommerkruid.

Nu kan ik u wel lastig vallen met naam en afkomst van dit innige tweetal, maar misschien is het voldoende gewoon maar even stil te kijken naar dit intieme moment.

Een blikvanger en goede bekende in elke vlinderkas: de Gebrande Uilvlinder.

Een vlinder waarvan ik de naam niet genoteerd heb; aparte kleur en vorm wel.

Nog een zonder naam, maar zeer opvallend gekleurd. In de achtergrond nog een zelfde.

Al een beetje afgevlogen, maar desondanks nog bijzonder subtiel getekend en fraai gekleurd: de Malachietvlinder.

Een bijzondere verschijning: de Glasvleugelvlinder. Gezien de spikkels op de ramen mogen die wel een keer gezeemd worden.

Een rups van een van de vele soorten Pijlstaartvlinder. Hangt erbij alsof-ie zo meteen aan een ingewikkelde rekstok oefening gaat beginnen.

Ook nu kwam ik ze weer tegen: rupsenfotografen. Deze lijkt van de koninginnepage, maar helemaal zeker ben ik daar niet van.

De o zo bekende Monarchvlinder. Over zijn trekgedrag zijn bijzonder interessante documentaires gemaakt (bedenk ik me terwijl ik even wacht tot hij zó gaat zitten als ik voor me zag voor het ideale plaatje.)

Het liefst fotografeer ik vlinders met de vleugels dicht. Daarmee worden ze een beetje twee-dimensionaal en wordt de compositie en de scherpteverdeling al gauw een stuk beter dan wanneer ze de vleugels hebben gespreid. Zoals deze foto laat zien.

Even iets moois nr. 291 - De Passiflorahoeve

Er wordt een hele vrijdag regen voorspeld. Fluks naar Harskamp, waar de Passiflorahoeve garant staat voor urenlang vermaak met de macrolens. Naast veel bloemen hebben ze daar ook diverse vlindertuinen, waaronder eentje met gewoon inheemse soorten.

Zie ik iets moois, dan sla ik dat even op en ga dan op zoek of dat moois nog mooier wordt door een passende achtergrond en aansprekende compositie. Hier is dat goed gelukt.

Als iemand me daarop wijst duurt het toch nog even voor ik besef dat ik naar een rups sta te kijken. Het is zo ongeveer het meest merkwaardige beest dat ik ooit zag. Ik denk dat na het verpoppen hier de doodbladvlinder uit komt.

Alweer zo'n schoonheid. Omdat de kassen deels uit fijn gaas bestaan regent het binnen heel fijntjes als het buiten giet. Deze vlinder heeft zodoende kleine druppeltjes op zijn kop en poten.

Nog een rups. Het merkwaardige patroon met 'ogen' moet hem vrijwaren van allerlei gedierte dat rupsen op het menu heeft.

Een aantal afleveringen terug liet ik de Schorpioenvlieg zien. Ik vroeg me toen niet af wat hij, met zijn vervaarlijke boorsnuit, graag eet. De vraag is echter bij deze beantwoord...

Wie kent hem niet: de Glasvleugelvlinder. Een grotendeels transparant beestje, dat ijl rondfladdert door de kas.

Dit is dan zo'n foto waarbij het jammer is dat er een andere kleur dan groen in zit.

In vlindertuinen is dit wel een van mijn favorieten. Met een beetje overbelichten blijft de vlinder donker genoeg, terwijl het omringende groen heel licht van toon wordt. Geeft een fraai effect. Die roze en rode vlekken in de achtergrond? Soms komen mensen die langslopen in kleurige regenjassen best van pas om wat extra kleur te geven aan een foto...

Zonder dat ik daar veel aan doe is het toch mijn wens een keer de Koninginnenpage mooi op de foto te krijgen. Dat kan bijv. door voor zonsopkomst naar de St. Pietersberg te gaan en je daar een ongeluk te zoeken op en aan de waardplanten van deze vlinder. Maar dit kan ook. De fijne regendruppels die in de kas vallen geven het idee dat je werkelijk 'in het wild' aan het fotograferen bent. Vanwege de weinige zon en de regen zijn de vlinders niet vliegerig en kun je in alle rust je plaatje maken.

Nóg eentje die schuilt voor de regen, lekker onder een breed blad.

Even iets moois nr. 251 - Vakantie 1

Nou ja vakantie, de eerste foto's zijn nog in de aanloop daarnaar toe. Toch even laten zien...

"Alles fris? Alles fleurig?" We brachten een dagje door in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Eigenlijk miste ik die dag volledig de inspiratie, maar dit Damhertje in tegenlicht kon me toch wel bekoren.

Het blijft een bijzonder gezicht, parende juffers. Én een kunst om het er allemaal goed scherp op te krijgen!

Eindelijk lukte het me dan om de Boomkikker te ontdekken in de AWD! Al meerdere keren was ik er, speciaal voor dit beestje, op uit geweest en nu had ik een keer geluk! Wel heb ik een veel mooiere pose in gedachten, dus ik zal toch nog vaker terug moeten.

Veel Meikevers liggen er op de weg, de meeste ondersteboven en/of dood. Wat nog spartelt zet ik overeind. Deze liep nog, maar alleen rondjes...

Ik heb er wel aardigheid in om in dierentuinen te fotograferen. De clou is dan om het er allemaal zo natuurlijk mogelijk uit te laten zien. Of helemaal on-natuurlijk... Dit is overigens in Wildlands, de opvolger van het dierenpark in Emmen. Buitengewoon fraaie 'dierentuin' waar ik inmiddels al een tweede keer ben geweest. De dieren zitten er niet in hokken, maar krijgen alle ruimte in een zo authentiek mogelijk nagemaakte habitat. Zeer fotogeniek!

Zo kom je dan aan de meest schitterende vogeltjes, zonder dat je daarvoor naar de regenwouden van Suriname hoeft af te reizen. Is het niet wonderschoon zo?

Of vlinders; ik raak er niet op uitgekeken en uitgekiekt. Het mooiste voor de foto is als je ze in een tweedimensionaal vlak weet te houden; dan kan de achtergrond onscherp blijven. Deze was ook in Wildlands.

Een andere vlinderkas vonden we in Harskamp: de Passiflorahoeve. Ook al zo'n pareltje waar ik graag nog een keer terugkom.

Het oranje contrasteert prachtig met het groen erachter.

Waar vlinders zijn, daar zijn ook rupsen. Ontdek ze maar es, met hun schutkleuren...

En ondertussen op de camping? Daar loopt moeder Zanglijster gewoon de inkopen te doen...