Even iets moois nr. 619 - kleurigheid!

Veel fraais gezien afgelopen week; heel veel zelfs. Wonderlijke foto's mogen maken die ik hier graag laat zien. Overigens was het op vrijdag, in weerwil van het stralende zonnetje, niet warmer dan 11 graden, dus na een dagje natuur was ik verkleumd tot op het bot.

Op donderdag, uit het werk, had ik de gelegenheid de drone uit te laten boven de bollenvelden. Net op tijd, want ze waren al bezit de tulpen te toppen.

Zoals elk jaar begeef ik me graag tussen de bloeiende tulpen, op zoek naar de foeragerende Gele Kwikstaart. Wat ik nog niet eerder zag: de kwikstaart zoekt het net zo goed op de narcissen! Het tegenlicht geeft hier een heel bijzonder effect; de bloemen lijken wel geschilderd.

O, en nu ik er nog eens naar kijk vraag ik me af of ik niet de Engelse Gele Kwik voor de lens heb. Let op de minder grijze kop en de wat gele oogstreep. Dat zou dan de eerste keer zijn dat ik die (bewust) zie; een "lifer" dus.

Zoals ik hierboven zei: de tulpen werden al getopt. Hier een Gele Kwikstaart die zo'n lege stengel dan maar gebruikt als zangpost.

Op vrijdag bezocht ik drie natuurgebieden in Zuid-Holland. Hier zien we drie Kluten op een rijtje in de Nieuwe Driemanspolder. Foto in high-key, dat betekent dat die hoofdzakelijk uit witten bestaat, met wat zwarte accenten. Heeft wel wat, dacht ik.

In diezelfde polder twee Visdieven. Schitterende, elegante vogels.

Nou ken ik de Rietzanger vooral als zanger in het riet, maar hier zien we hem een plekje gevonden hebben in het raapzaad (voor het gemak hebben we het altijd over koolzaad, maar volgens mij is het raapzaad en is koolzaad meer voor op akkers.)

Dat is toch ook schitterend, zo geel op geel. Een Gele Kwikstaart eveneens vanuit het raapzaad zingend.

Goed zo! Hier heeft een Kleine Mantelmeeuw een Amerikaanse rode rivierkreeft te pakken. Die wordt even verveeld als kundig gesloopt en in stukken verorberd.

Deze foto is niet zomaar te begrijpen. We zien hier een paartje Scholekster dat zich angstig tegen de grond drukt. De reden zie je aan de linkerrand van de foto. Een Kievit heeft op datzelfde stukje land zijn nest en duldt geen andere vogels in zijn nabijheid. Met agressieve duikvluchten probeert hij de schollies te verjagen. Dat lukt hem ook.

Ik verkas naar de nabijgelegen vogelplas Starrevaart, waar weinig te beleven is. Hoewel, helemaal aan de overkant van de plas loopt een Flamingo! Best bijzonder.

Na een uurtje heb ik het wel gezien en rij ik naar Lentevreugd, een pareltje van een natuurgebied net boven Wassenaar. Mijn eerste foto heeft iets van een klassiek schilderij. Ik neem het grote kunstenaars niet kwalijk dat ze mij na-apen...

Die zitten er veel: Roodborsttapuitjes. Hun roepje wiet trak-trak vergezelt mij op mijn wandeling door het gebied.

Kneu. Ik hoop op een mannetje, met fraai rozerood gekleurde borst, maar die krijg ik niet voor de lens.

De Groenling zit daar ook en zal er zijn nest wel maken.

Altijd leuk om tegen te komen; ook redelijk schuw: de Putter. Een van onze kleurigste inheemse vogeltjes.

Maar goed, ik ging naar dit gebied voor de braamsluiper en de nachtegaal. Van die laatste hoorde ik er drie en zag er geen; de eerstgenoemde zag en hoorde ik, maar een foto lukte niet. Wie weet, een volgende keer.

Even iets moois nr. 581 - bollenvelden en gele kwikstaart

Ik maakte de afgelopen week zo onwijs veel foto's - en allemaal het aanzien meer dan waard - dat het een wat uitgebreider blog wordt. Bovendien zó kleurrijk dat u beter de zonnebril erbij kunt pakken.

Kijk dat dan: een Landkaartje! Voor het allereerst in onze eigen tuin.

Ik werk alweer een paar jaar in de kop van Noord-Holland en weet zodoende waar het moois te vinden is. Zoals het natuurgebiedje Wildrijk bij Sintmaartenszee. Dat is in dit jaargetij bedekt met een tapijt van (wilde) hyacinten.

Leuk om weer eens te oefenen met het macro-objectief. Want ook de roze variant schreeuwt om aandacht.

In hetzelfde perceel vinden we ook een paar plakken Bosanemoon. Ook zeer fotogeniek.

Mooi, zo'n veldboeket van zachtroze en hard blauw.

Net onder Julianadorp vinden we een veld Blauwe Druifjes.

Van dichtbij ook erg fraai.

Toen ik afgelopen woensdag in het gebied arriveerde, hing er nog mist. In de verte zie je een eerste vlek zonlicht. Dat breidde zich snel uit, gelukkig.

Van dichtbij ook mooi natuurlijk: gele Tulpen.

In zo'n bollenveld ga ik altijd op zoek naar de eenling, of degene die zijn kop boven het maaiveld uitsteekt.

Oerhollands natuurlijk: tulpenvelden, een bollenschuur en windmolens,

en dat in verschillende varianten.

In eerste instantie blijven de Gele Kwikken wat verlegen op afstand.

Maar ze laten hun schroom varen als ik op mijn knieën tussen de tulpenbedden zak en gebruik maak van hun natuurlijke nieuwsgierigheid.

De Gele Kwikstaart foerageert graag op tulpen. Want als de tulp open is dan trekt dat allerlei kleine vliegjes aan, een lekkernij voor de Gele Kwik.

Daarbij zingen ze het hoogste lied, in dit geval een heel eenvoudig wijsje. Geheel verKwikt ga ik op zoek naar het volgende moois.

Mooie zachte kleuren heeft zo'n Tulp in de knop.

Misschien ligt het aan mezelf, maar ik kan me niet herinneren de velden ooit zo kleurrijk te hebben gezien.

O ja, de Groenpootruiters trekken door. Mooie vogels, ruiters, en daarvan is de groenpoot een van de grotere.

Er loopt een Kluut door het laagstaande water. Om eens wat uit te proberen belicht ik de foto extreem over. High-key heet dat en dan is er behalve wit niet zo veel meer te zien. Maar bij een Kluut pakt dat wel aardig uit.

Ineens landt er een Lepelaar voor de hut. Heel even blijft hij in beeld, dan verdwijnt hij om een hoekje.

Koddig gezicht, zo'n Kuifeend recht van voren.

Ik ben geen fan van de Grauwe Gans en daarom snij ik zijn kop er gewoon af. Maar die jonkies zijn natuurlijk erg schattig.

Ook grappig: een Witte Kwikstaart staat op een zandplaatje te kijken naar een foeragerende bergeend.

Fraai gekleurde, grote eenden, die Bergeenden. Ze broeden in holen, dus overal waar konijnen zitten (zoals in de duinen) daar vind je ook de Bergeend.

Heel gewoon natuurlijk, zo'n Scholekster. Ik vind het plaatje wel leuk zo, met die bloemetjes er nog bij.

Zoals gezegd: de oogst van een dag of twee. Dan zijn we er maar weer doorheen en komt er ruimte voor nieuwe belevenissen.

Even iets moois nr. 580 - van duinen en bollenvelden

Vorige week had ik te weinig foto's voor een blog; deze week teveel. We worstelen ons er maar doorheen. Het wordt in ieder geval een kleurige reis.

Zoals u weet (?) werk ik in de kop van Noord-Holland. Dankzij mijn pensioen slechts twee dagen, maar toch. Ik volg zodoende wekelijks de stand van de bollenvelden. Dat ging heel hard de laatste week.

Een rijk geurend veld met Hyacinten, in de buurt van Egmond.

Ergens tussen Schagen en Anna Paulowna treffen we dit geschakeerde kleurenpalet.

Er zijn dit jaar veel pinksterbloemen en dientengevolge ook veel Oranjetipjes.

Vanuit eigen tuin zie ik een niet zo bijzonder tafereel: twee knuffelende Houtduiven. Hoewel, bij nader inzien: de rechter duif (het vrouwtje) mist een oog! We nemen wel eens de natuur als voorbeeld bij allerlei wreedheden, maar dat een duif met één oog een menswaardig bestaan kan opbouwen is voor mij toch nieuw. En bemoedigend.

Bij Burgervlotbrug ligt het natuurgebiedje Wildrijk. Dat is dezer dagen bedekt met een tapijt van wilde Hyacinten. Een heel bijzonder gezicht waarvoor fotografen zomaar afreizen naar een soortgelijk bos onder Brussel. Dus vertel maar niet verder dat ze ook in eigen land prima aan hun plaatjes kunnen komen; het is er nu nog lekker rustig.

De blauwe Hyacint is weliswaar in de meerderheid, maar daardoor springt de roze variant er temeer uit.

Tulpen zijn soms zo fel gekleurd dat bijna een zonnebril nodig is.

Vanuit de lucht krijg je weer een heel andere kijk op de bollenvelden en valt vooral de structuur op. Dit is bij Schermerhorn. Op YouTube zal ik een filmpje plaatsen van meer drone-opnames. Zoek naar het kanaal 'Stam vliegt.'

Afgelopen vrijdag maakte ik een zeer lange wandeling door de Amsterdamse Waterleidingduinen. Ik ging op zoek naar braamsluiper, gekraagde roodstaart, beflijster en nachtegaal, maar had ook oog voor de wat gewonere soorten. Zoals deze Grote Bonte Specht.

Of nóg gewoner: de Koolmees.

De AWD bieden een afwisselend landschap van kanalen, duinen, vlaktes en bos. Die variëteit staat garant voor een groot aantal vogelsoorten. Toen ik deze foto maakte meanderde het ver dragende geluid van een zingende, onzichtbare Grote Lijster door het gebied. Prachtig!

Op een uitstekende tak van een dode boom zingt een Boomleeuwerik zijn melancholieke wijsje.

Wacht even! Een Nachtegaal, en zelfs zichtbaar! Om ze te horen hoef je niet veel moeite te doen. In onze duingebieden (maar ook wel langs de grote rivieren of andere waterrijke streken met veel struikgewas) is zijn zang vanaf ongeveer nu goed aanwezig. Ze zingen zeer luid en ze gaan gerust tot in de nacht door. Zien is lastiger. Ze houden zich bij voorkeur op in dicht struikgewas en houden niet van bekijks. Dat ik een filmpje kon maken van een zingende zichtbare Nachtegaal is daarom best uitzonderlijk (zie YouTube; 'Stam vliegt'.)

Sinds een paar weken gearriveerd vanuit zuidelijker streken: de Fitis. Ziet er vrijwel hetzelfde uit als de Tjiftjaf, maar gelukkig door zijn zang goed te onderscheiden.

De vlinders zijn er ook weer sinds een paar weken. Waar dit vorig jaar nogal traag en stroef op gang kwam, daar barstte het dit voorjaar spontaan en overvloedig los. Dit is de Kleine Vuurvlinder, een algemene soort maar wel heel klein.