Even iets moois nr. 628 - De Hoge Veluwe deel 2

Ik maakte meer foto's dan ik in één blogje kwijt kon, dus dan maar in tweeën. En was deel 1 al mooi, deze doet er niet voor onder.

 

U zag het al: de Tengere Pantserjuffer. Apart altijd dat waterige oog waarin de pupil lijkt te zwemmen. Prachtig insect.

O, deze zag ik niet eerder en ik moest even zoeken naar zijn naam. Het is de Stekelsluipvlieg en zowel zijn uiterlijk als zijn naam vind ik niet persé mooi...

Een Boomblauwtje. Te vinden in elke tuin maar helaas zitten ze vrijwel nooit met hun vleugeltjes open.

Apart beestje met weinig kleur. Het is de Zandroofvlieg die jaagt op andere vliegen.

Libellen zijn ook rovers. Hier zien we een Gewone Oeverlibel die een vuurrode heidelibel heeft verschalkt. 

Een Bruine Vuurvlinder. Leuke vlinder die niet overal zomaar te vinden is.

Nóg een juffer, in dit geval de Watersnuffel. Prachtig gekleurd.

Op een peul van een of andere struik tref ik de Bremschildwants. Wantsen zijn ook wel in eigen tuin te vinden, maar dan die rode met zwarte stippen. Dat zijn meest stinkwantsen.

Bijzonder om die aan te treffen tijdens een hittegolf. Het is de Bruine Winterjuffer. Tamelijk kleurloos en juist daardoor gewoon mooi.

Het was hier nog warm en erg droog en ook deze juveniele Appelvink kwam daar even wat water halen en zelfs even kort douchen.

Aan de rand van een vijver scharrelen twee Rosse Woelmuizen. Rusteloze en zeer snelle beestjes, dus ik ben blij dat ik een ongeveer scherpe foto kon maken.

Duidelijk te zien, een exemplaar uit de familie van de zandoogjes. Het is een Hooibeestje, redelijk algemeen.

Vogelen op de Hoge Veluwe? Dan hoop ik altijd op drie snoepjes: de goudvink (zie vorige blog,) de appelvink (zie hierboven) en vooral de Kruisbek. We zien hier een fraai oranjerood gekleurde man. Let ook op die gekruiste snavelpunt waarmee hij zaadjes uit dennenkegels peurt. Bijzondere vogel.

Even iets moois nr. 443 - Het leven is goed in het Brabantse land...

De vrijdag voert ons naar het Brabantse, alwaar ijsvogelvlinder, boomkikker en grondeekhoorn zich zouden moeten schuil houden. Geplande, uitgebreide speurtochten op diverse locaties nopen dan ook tot een tijdige afreis. Hier het verslag.

De Boomkikker. Op diverse locaties in het land (daar wordt een beetje geheimzinnig over gedaan, kennelijk om een al te grote toeloop van kijkers te voorkomen) zijn ze inmiddels te vinden. Soms is dat nog best even zoeken, want bij een warme zon schuilen ze graag onder een blaadje van bij voorkeur de bramenstruik.

In De Brand - u heeft dit niet van mij - zit een behoorlijke populatie die zich zonder al te veel moeite in stand weet te houden. Hier een jonkie, misschien 2 centimeter groot.

Deze foto laat zien dat ze door hun bijna gelijke kleur makkelijk wegvallen in het groen van een braamstruik. Deze dikkerd schat ik op een centimeter of vier.

Het speuren naar de ijsvogelvlinder levert niets op, behoudens dan dit Landkaartje. Die vliegen in twee generaties, en dit is een exemplaar van de tweede. Hun naam danken ze aan de onderkant van hun vleugels, waar je een patroon ziet dat doet denken aan een landkaart.

Onze aandacht wordt getrokken door een motje. Het blijkt het Rozenblaadje, een algemeen voorkomend beestje dat ik niet eerder zag.

De Bloedrode Heidelibel, een prachtige libellensoort uit een grotere familie van heidelibellen. Het mannetje is inderdaad rood, maar het vrouwtje niet. Ik vermoed dat dit een jong is dat nog moet uitkleuren, want je ziet het rood een beetje doorkomen.

Hier zien we de Tengere Pantserjuffer. Ik verbaas me altijd weer als ik zo'n beestje, als een ijl streepje, zie rondzweven, want van dichtbij zijn ze wonderbaarlijk fraai gekleurd.

Kijk nou zeg: de Muskusboktor. Volgens mijn metgezel werd deze vroeger gevangen om de schildjes te verwerken in sieraden. Misschien dat hij daarom inmiddels als zeldzaam te boek staat...

In de middag schuiven we een stukje op naar Tilburg. Het Wandelbos aldaar is het doel en als eerste treffen we deze jonge Roodborst aan. Nog niet op kleur en verfomfaaid als veel pubers, maar zoals we weten komt dat meestal vanzelf goed.

Maar we zijn niet in het Wandelbos voor de roodborst, maar voor ons jaarlijkse bezoekje aan mijn kleine vriendjes, de Aziatische Grondeekhoorns. Het was even zoeken voor we de eerste vonden die wel wilde poseren.

Vorig jaar vertelde ik al eens over hun aanwezigheid en waarom ze als exoot toch niet worden vervolgd. Ze zijn klein, actief en gewoon té schattig. De lokale bevolking is best een beetje trots op deze medebewoners.

Niet zozeer het plaatje is bijzonder, wel de camera-instellingen: ISO2000 en dan 1/20 uit de hand bij 600mm. Het licht was weg door een opkomende bui die we niet meer helemaal konden ontlopen.

Wat u zegt: een adembenemende foto. Niet alleen vanwege de belabberde kwaliteit en de hinderlijke nietszeggendheid van een anonieme rietkraag, maar toch ook door de aanwezigheid van een Dwergaalscholver, momenteel een van de Grote Zeldzaamheden in ons land. Ik schat de afstand op zowat 100 meter en dan kom je niet verder dan een 'bewijsplaatje.' Maar meer zat er gewoon niet in, dus toch blij mee.

Eenmaal thuis tref ik nog deze jonge Torenvalk, net een week uitgevlogen en nog makkelijk te benaderen.

Niet echt uitzonderlijk, maar een heel verse Kleine Vos kleurt bijzonder fraai op de buddleja.

Even iets moois nr. 402 - Boomkikker en grondeekhoorn

Heet zou het worden, deze vogelvrije vrijdag. Dan kun je lekker thuis blijven in je prettig geïsoleerde huis en een biertje in de koelkast, maar wij kozen er voor om de wekker om 04:45 te zetten en af te reizen naar natuurgebied De Brand. Doel was de weerschijnvlinder of de ijsvogelvlinder die daar beide willen voorkomen. Ze lieten zich niet vinden. We kwamen thuis met veel foto's en met nóg meer beten, steken en prikken van allerlei insecten.

De zon is nog maar net opgestegen als we het gebied betreden. Tegenlicht en strijklicht maken het landschap zeer fotogeniek.

Hier zien we de Bloedrode Heidelibel, levensstadium 'imago.' Zo heet het als het beestje volwassen is en voorbij het larve- of nimfstadium.

Deze kent u uit de tuin: het Bont Zandoogje. Meestal zie je die met de vleugels open (bruin met gele vlekjes) maar hier zien we de onderkant. Ook mooi.

Onderwijl zijn we ook alert op Boomkikkers, waarvan een behoorlijke populatie aanwezig moet zijn. Ineens zien we een paar braamstruiken waar omheen het gras is platgetrapt. Dat betekent toch even extra goed zoeken en dat loont: een schattig Boomkikkertje op het blad van een braam!

"Maak jij effe schaduw op het kikkertje, dan krijg ik een mooi lichte achtergrond." Altijd handig wanneer je met z'n tweeën bent. De boomkikkers die we zien zijn misschien een centimeter of drie groot. Je ziet ze erg makkelijk over het hoofd. Ze zijn rustig en schrikken niet van een camera.

Een Hooibeestje in fel tegenlicht. Met opzet blijf ik op afstand omdat ik dat wel mooi vind. Zijn kleuren zijn sprekend genoeg om toch op te vallen.

Ook altijd mooi, die juffers. Goed opletten want het zijn zeer ijle beestjes waar je makkelijk overheen kijkt. Dit is een Tengere Pantserjuffer.

Geweldig toch! Dit Boomkikkertje zit als een oud mannetje te zonnen. Pootjes onder zijn lijf om verdamping van vocht te voorkomen. Te vinden in bomen en struiken in de buurt van water, want dat is weer nodig voor de voortplanting. Verder graag in de volle zon.

Het is in de Benelux de enige kikker met plakschijven aan zijn vingers en pootjes. Daardoor kan hij zonder moeite geheel verticaal of ondersteboven aan een blad hangen.

Omdat we er toch in de buurt waren brachten we in Tilburg nog kort een bezoek aan het Wandelbos. Ik hoopte op een paar aardige foto's van de daar verblijvende Grondeekhoorns, maar behalve dit snel weghollende exemplaar kreeg ik geen kans. Ook voor hen te warm waarschijnlijk. Toch even deze mislukte foto als 'bewijsplaatje.' Beter in het najaar terugkomen als ze druk doende zijn de wintervoorraad aan te leggen.