Even iets moois nr. 617 - Rietvelden en bos

Afgelopen vrijdag bezocht ik eerst wat rietlanden hier in de omgeving, maar het woei te hard voor de zangertjes. 's Middags verkaste ik daarom maar weer eens naar de landgoederen rond 's Graveland. Dat bleek een vruchtbare keus.

Er zijn vogels die ook vanuit de verte meer dan herkenbaar zijn. De Blauwborst is er zo eentje.

Echt meewerken wilden ze niet, maar een paar kreeg ik er toch voor de lens Sinds een goeie week weer gearriveerd zingen ze nu het hoogste lied. Tot de paartjes zijn gevormd en de eitjes zijn gelegd, dan houden ze zich verstopt onderin het riet en krijg je ze vrijwel niet meer te zien.

Ongewild jaag ik wat eenden op. Terwijl ik juist graag die Pijlstaart op de foto zou krijgen. Vooruit, dan maar een vluchtfoto. Het is die voorste; de andere zijn krakeenden.

Je weet maar nooit hoe je weg loopt en wie je ontmoet. Had iemand mij 's morgens voorspeld dat ik die dag achter een Sperwer aan zou lopen, die had ik voor gek verklaard. Maar toch gebeurde dat. Op een graspaadje zie ik na een bocht ineens een grijze vlek op een meter of 8 afstand. Ik herken hem in een flits: Sperwer. De schrik van elke zangvogel. Maar wat doet die daar nou? Ziek of gewond? Op een prooi misschien? Voorzichtig loop ik een paar passen dichterbij. De vogel kijkt eens om en trippelt 2 meter verder. Op mijn beurt doe ik ook wat voorzichtige stapjes en wacht weer even. De rover houdt mij vanuit een ooghoek in de gaten en hipt weer een metertje verder. Ik ook en dan zak ik op mijn knieën. De Sperwer slaat nu zijn vleugels uit en strijkt 4 meter verder weer neer. Ik ga staan en gebukt volg ik hem voorzichtig. De Sperwer lijkt even na te denken maar is het spelletje nu zat. Met een bruuske beweging gaat hij op de wieken en is binnen een seconde verdwenen tussen het riet. Ik hoor verschrikte vogeltjes alarmeren en dan is het weer stil. Dit was toch een van de meest bijzondere ontmoetingen tijdens mijn wekelijkse omzwervingen...

Even gewoon als bijzonder: man Slobeend. Die snavel, dat oog, die kleuren... Hij zit me net iets te ver dus ik schakel op de camera nog een tandje bij. Zodoende genomen met ca. 1.440 mm kleinbeeld of fullframe. Dat geeft een acceptabel resultaat zeggen professionals, dus waarom zou ik klagen? Gewoon mooi.

Kievitsbloemen zijn bijzonder fotogeniek, vind ik. Maar ik liet het bloemenobjectief per ongeluk thuis en bovendien waait het zo hard dat het bloempje wel een klingelende bel lijkt. Met één fotootje hou ik het voor gezien.

Ben ik op de landgoederen rond Hilversum en 's Graveland dan zoek ik altijd naar scheuren en holtes in bomen, met de gedachte dat er mogelijk een Bosuil zou kunnen zitten. En nu heb ik een keer het geluk aan mijn zijde: ik richt mijn verrekijker op deze beschadigde boom en kijk zo een Bosuil in zijn giechel.

Grappig is dat: met het blote oog zie je de vogel niet. Hij valt dan weg tegen de schors en kleuren van de boomstam. Mensen die langslopen en mij vragen waarnaar ik sta te turen, laat ik even meekijken via de camera. De plek was toch al bekend dus die geheim proberen te houden heeft geen zin.

Maar naast de uil ben ik ook altijd op zoek naar de Zwarte Specht. Die zitten daar, ik vermoed zelfs meerdere paartjes. Maar ze zijn schuw en meestal vind ik ze niet. Nu wel. Ik liep voorzichtig in de richting waar ik er eentje had gehoord en parkeerde mezelf achter een boom. Daar nam ik de tijd om de omgeving af te speuren en verdraaid. Ik richt de kijker op waar ik een zacht geklop hoor en yes: Zwarte Specht in de kijker!

Tot overmaat van vreugde voegt een tweede Zwarte Specht zich bij de eerste en krijg ik er twee tegelijk in beeld. Kijk, dat is echt geluk hebben. Vanuit mijn verdekte opstelling volg ik ze een poosje tot ze op enig moment wegvliegen. Groot zijn ze, zowat als een kraai. Na een zacht dankjewel vervolg ik mijn wandeling.

Terwijl ik een ijsvogel langs hoor vliegen zie ik een Blauwe Reiger die zich spiegelt in het water. Of is hij gewoon op jacht?

Sinds vorige week is de Zwartkop weer terug en dat zullen we weten ook. Overal is nu zijn energieke zang te horen

Even iets moois nr. 616 - Weidevogels

Het voorjaar dient zich voorzichtigjes aan. En langzaamaan vullen de polders zich weer met onze eigen broedvogels, terwijl de wintergasten zich klaarmaken voor vertrek. Zonder enige haast, dat dan weer wel.

Een vervreemdend gezicht, wanneer je zomaar in een groep grazende Brandganzen fotografeert.

Toch best wel mooi: de Holenduif. Iets kleiner dan de bekendere houtduif. Foerageert graag op het land en broedt in een boomholte.

Voor de tweede keer dit jaar tref ik een Roodhalsgans. Die hoort te overwinteren in de Donau-delta, dus ergens in de contreien van Roemenië en Bulgarije. Maar een enkeling sluit zich aan bij andere ganzen die westwaarts trekken en dan ineens heb je er eentje bij ons in de polder. Zeldzaam dus.

Alweer overtal te horen: de Tureluur. De eerste exemplaren nemen alweer hun plek in de polder in.

Een Grote Zilverreiger stapt statig over het veld. Die fladderveren achteraan heeft hij alleen in het voorjaar. Extra aantrekkelijk voor een potentiële partner.

Een Scholekster, ook weer teruggekeerd. 's Winters houden ze zich graag aan onze kusten op.

En datzelfde geldt voor onze Kievit. In behoorlijke groepen fleuren ze alweer onze polder op met hun enthousiaste iewit en acrobatische vlucht.

Ineens hoor ik vanuit het weiland de klagende roep van een Zwartkopmeeuw. Met enig speuren ontdek ik er drie tussen de kokmeeuwen. Leuk dat je hier zowel de kokmeeuw (links) als de Zwartkopmeeuw ziet. Het verschil is onmiskenbaar, dunkt me.

Ja, daar kwam ik eigenlijk voor: zijn de Grutto's gearriveerd? Jahoor, grotendeels nog in de plasdras gebiedjes aan de rand van de polder, maar een enkeling zoekt al zijn plekje voor het broedseizoen.

Deze moet nog wat bijkleuren, maar dat komt vast goed.

Oei, ernstig foute boel. Een eenzame Brandgans probeert waggelend en stuiptrekkend nog wat te eten, maar het is duidelijk dat hij getroffen is door de vogelgriep. Ik kijk er met ontzetting naar en hoop dat een lang lijden hem bespaard blijft...

Even iets moois nr. 615 - weinig bijzonders

De afgelopen vrijdag bezocht ik de Oostvaardersplassen, de Eempolder en de buitenplaatsen in 's Graveland. Ik zag en hoorde veel, heel veel, maar kreeg betrekkelijk weinig voor de lens.

Ik kom nog uit de tijd dat Ooievaars bijna waren uitgestorven in ons land, en dat ze moesten worden geholpen in ooievaarsdorpen en -stations. Dat is nu anders. Alleen hier in het dorp zijn er al drie of vier nesten en er wordt jaarlijks met redelijk succes gebroed. Mede omdat ze hier ook in de winter opgroeiden gaat een flink deel helemaal niet meer overwinteren in Afrika. De opwarming van onze planeet zal daar mede debet aan zijn.

Een Boomklever plakt aan een boom zoals zijn naam al suggereert. Lawaaiige vogels in dit jaargetij en in elk plantsoen wel te horen en te zien.

De Tjiftjaf is nu werkelijk overal te horen. Ook die gaan niet allemaal meer naar het zuiden in de winter.

Op een brugleuning tref ik een Witte Kwikstaart, druk bezig kleine insectjes uit kieren en spleten te peuren. Bijna zonder te bewegen probeer ik het beestje te benaderen en tot mijn verrassing mag ik tot op een meter of vier komen. Dan is het niet moeilijk een aardig portretje te schieten.

Winterkoning natuurlijk. Ook al zo'n druktemaker. Technisch is er wel wat te vertellen over deze foto. Ik gebruik voor de vogels altijd een vrij eenvoudige 100-400 op een MFT body van Olympus. Dat is dan 800mm kleinbeeld. Maar de camera heeft ook nog een digitale voorzetlens aan boord met een factor 2 en die had ik aan gezet. Ik maakte deze foto zodoende uit de hand op 1600mm full frame! Voor de volledigheid: ISO400; f/7.1; 1/400; EV +1.7; vrijwel geen nabewerking. Ik vind het wonderbaarlijk!

In de polder zijn nog grote groepen Brandganzen aanwezig. Ze hebben behoorlijk te lijden gehad van de vogelgriep, maar deze zagen er gezond, fit en wel doorvoed uit. Ik hoop dat ze gauw vertrekken naar hun broedgebieden in IJsland, Scandinavië en verder oostwaarts.

Rammelende Hazen, nu overal in de polder te zien. Een erg leuk gezicht altijd en het is de kunst om hun gevechten vast te leggen. Dat gaat er overigens behoorlijk heftig aan toe en dan vliegen de plukken haar in het rond.

Even iets moois nr. 614 - het voorjaar ontluikt

Zeker na die paar warme dagen zie je, ruik je en voel je dat het voorjaar onafwendbaar nadert. De natuur lijkt, zeker op een zwoele lentedag, te barsten van de energie. Ineens zijn er weer insecten, de eerste zomervogels stoppen niet meer met zingen en van de ene op de andere dag krijgen de bomen een groene waas. En dan is er nog de rivaliteit bij het vinden van de juiste partner. Dat levert soms spannende taferelen en spectaculaire beelden op.

Een paar zonnestralen waren genoeg: het wolkte van de bijtjes rond het insectenhotel dat we tegen de muur hebben hangen. De dichte bamboe buisjes worden opengemaakt, en de open weer dicht. Dit is de Gehoornde Metselbij; ze spreken hier af in welk hotelkamertje de eitjes moeten komen.

De Futen zijn druk met het uitzoeken van een partner voor dit jaar. Het is een periode van kritische blikken en intensieve gesprekken.

Lastig wordt het wanneer de belangstelling van meerdere mannen naar hetzelfde meisje uitgaat. Dan moet de verkering worden verdedigd en dat gaat gepaard met de nodige overtuigingskracht.

En als de rust is weergekeerd wordt de relatie verder uitgediept. Ik vind het altijd weer een ontroerend schouwspel.

De Bergeend is vrij groot en heel kleurig. Tijdens de balts maakt hij merkwaardige, kwetterende geluidjes.

De Wintertaling is juist weer een kleine eendensoort. Van zowel de man als de vrouw zie je hier de onderscheidende kenmerken. Ook hun geluid is onmiskenbaar: een behoorlijk vér dragend Priii Priii.

Een immer elegante verschijning, zelfs met opwaaiende rok: de Kluut. Desondanks een fanatieke vechtersbaas met soortgenoten in de buurt.

Even iets moois nr. 613 - 's Gravelandse buitenplaatsen

Afgelopen vrijdag begaf ik mij naar 's Graveland. Daar liggen buitenplaatsen als Boekesteyn, Bantam, Gooilust en die gaan dan weer over in het Spanderswoud. Mijn doel was de vijf spechtensoorten van ons land te horen, te zien en zo mogelijk op de foto te krijgen. Nee, niet de draaihals dus. Nog voor de lunch had ik alle soorten gehoord, de drie bonte gezien en mijn foto's waren allemaal mislukt. Even zien wat wel toonbaar is.

Nou zeg, zomaar een Goudvink die kort voor me op een tak gaat zitten. Nog wel het kleurrijke mannetje. Helemaal blij mee.

Heel erg gewoon en momenteel overtal wel te horen en te zien: de Roodborst.

Ik speur een grasveld af, op zoek naar de groene specht. Die zit er niet, maar wel twee Grote Lijsters. Verre plaatjes, want ze zijn razendschuw. Zelfs op 60 meter houden ze me nauwlettend in de gaten, klaar om weg te vliegen.

De spikkels op de borst van een Grote Lijster ogen wat rommeliger dan die van de zanglijster. Hun roep is een kenmerkend rrrrrrrrrrrrrrrrr en hun zang een melancholiek wijsje. Ongeveer als van de merel, maar dan alleen de eerste helft.

Waar ik ook loop in dat gebied, nergens ben ik zonder het geluid van Appelvinken. Lastige soort; houdt zich vrijwel uitsluitend in boomtoppen op. Ik kom dan ook niet verder dan een bewijsplaatje. Een vogel die in ieders top 5 mooiste vogels hoort. Vind ik.

Dat de lente zijn intrede heeft gedaan is goed te zien aan de krokussen.

Gelukkig kun je ook een macro-opname maken met de telelens, want die alleen heb ik bij me. Zodoende hier een krokus op 800mm. 

Even iets moois nr. 612 - Oostvaardersplassen (alweer)

Afgelopen vrijdag vond ik mezelf alweer terug in de OVP. Niet zo ver voor mij, altijd wel wat te zien, en je kunt er ook nog kilometers wandelen. Om het mezelf niet al te makkelijk te maken stelde ik een uitdaging: graag een foto van een matkop en eentje van een vuurgoudhaan. Die laatste hoorde of zag ik niet en de matkop hoorde ik alleen even heel kort zonder er een glimp van op te vangen. Desondanks zult u zien dat ik er toch erg van genoten heb.

Nou zeg, zie ik niet elke week. Ik ben gefocust op vogelgerommel en zie ineens in mijn ooghoek een regelmatige rimpeling in het plasje. Een Ringslang, een uitstekend zwemmer, steekt de plas over en net op tijd heb ik de camera gericht en afgedrukt. Goed zichtbaar is de ring achter de kop. Kennelijk door het warme weer ontwaakt uit de winterslaap. Wel errug lang, dus waarschijnlijk een vrouwtje.

Ook al vroeg: een Pad op pad. En zo wordt mijn bezoek aan de OVP zomaar getekend door amfibieën en reptielen.

Elke keer als ik er ben maak ik ongeveer hetzelfde plaatje. Komt omdat ik het zo'n aardig, sterk beeld vind met al die dooie takken.

Een Winterkoning zingt het hoogste lied. Met een man of zes staan we ernaar te luisteren, en dat lijkt hem alleen maar aan te moedigen...

Langs de Oostvaardersdijk valt mijn oog op een blauwe vlek in het riet. Nadere inspectie leert dat het toch echt een IJsvogel is die af en toe naar een visje duikt.

Best wel een beetje ver, maar door zijn vorm en kleuren natuurlijk onmiskenbaar. Zwarte ondersnavel, dus een man.

Een Tafeleend, vanuit de hut aan de Lepelaarplas.

Ook leuk: twee Dodaarzen. Nog in saaie winterjas maar wel in lentestemming.

Ja, wat zal men zeggen: love is in the air, zoveel is wel duidelijk.

Een Kuifeend man. Erg mooi met die kuif en dat gele oog.

Een koppeltje Slobeend. Hun snavel lijkt in geen verhouding met hun lijf en dat maakt ze bijzonder fotogeniek.

Een paartje Grote Zaagbek. Wintergasten die binnenkort wel zullen terugkeren naar hun broedgebieden in Scandinavië en Siberië.